Ora Mezo

Hieraŭ nokte estis eksplodigita la trajno "Nevskij Ekspress". Denove oni diras tri teroristoj - kaŭkazaj aŭ naciismaj - ĉu tio gravas? Laŭ amasinformiloj ĝis 30 homoj pereis kaj ĝis 100 estis vunditaj.

Kvankam mi persone ne ŝatas ŝin, sed mi volas citi ĵurnalistinon de Eĥo Moskvy Julia Latynina: "Ĉe ni murdoj ĉesis esti novaĵoj, sed fariĝis jam statistiko".

Ĉe Moskva-rivero

La neĝo tute degelis. La vetero estas varmeta kaj malseka. Kaj malsuna. Pezaj nuboj ĉiutage.

Mi malŝatas tiun veteron. Kie estas la vintro? Mi deziras neĝon kaj froston. Mi pli ŝatus eternan someron, kompreneble -- varman kaj sunan, dum la tuta jaro. Sed, ĉar tio ne eblas, mi preferas frostan, neĝan vintron al tiu varmeta "tro maljuna" aŭtuno.

Nataŝa

Nataŝa estas invalido. Peza malsano ŝanĝis ŝian vivon...

Ŝi ne povas eĉ laĉi ŝiajn ŝuojn, ĉar ŝi ne povas kliniĝi, nek eĉ turni ŝian kapon... Ĉiu movo estas problemo: ĉu kuŝiĝi, ĉu duŝi, ĉu vestiĝi...

Tamen, ŝi estas hela kaj ĝojplena homo. Kaj ŝi ŝatas vojaĝi. Inter ĉiuj niaj parencoj Nataŝa estas la plej movebla persono -- eĉ plej sanaj parencoj vizitas nin pli malofte ol ŝi. Unufojon ŝi kun ŝia amikino (same invalido) vojaĝis Moskven el Samara (pli ol mil kilometroj!) per malgranda aŭtmobilo "Oka" -- ne ĉiu plensanulo kuraĝius vojaĝi per tiu aŭto...

Stumblr 2.0

Aperis nova versio de Symbian programo por blogi ĉe Tumblr.

Stumblr 2.0 elŝuteblas de ĉi-tie. Bonvolu noti, ke se vi jam uzis antaŭan version, vi devas restarti vian telefonon por ekvidi novan piktogramon de la aplikaĵo (ĉar S60 konservas piktogramojn en interna memoro kaj nur restarto renovigas bildojn).

La poresperantista ĉapeliga funkcio plu funkcias en la nova versio. Do, tajpu x-skribe kaj premu "verdan aŭdilon" por ĉapeligi vian tekston en tekstredaktilo (funkcias nur dum vi tajpas tekstan blogaĵon).

Ho! Hazarde mi rimarkis ke mi ĉeestas ĉi-tie dum ĝuste du jaroj!

La unuan blogeron mi skribis ĉi-tien tuj post registriĝo, kaj ĝi estas datita "lundo 15a de Oktobro 2007 je 20:17". :))

Jes, mi estas maniulo. Kaj ne nur fotomaniulo, sed ankaŭ program- kaj twitter-maniulo. :)

Tial mi nun verkas propran Twitter-klienton. Ĝi funkcias en Linuksa konzolo kaj estas verkita en Pitono (kompreneble). Ankoraŭ la programo ne estas tute preta, tamen mi taksas ĝin jam uzeblan.

Mi nomis ĝin clitwi (angle Command Line Interface for TWItter). Se vi uzas Linukson, vi povas elŝuti ĝin (http://code.google.com/p/clitwi/) kaj provi. Por ĝia funkciado necesas ankaŭ elŝuti kaj instali pakaĵon python-twitter kaj, eble, simple-json (se vi havas malnovan version de Pitono).

Ankaŭ la programo uzas readline (nu, mi jam delonge ne vidis konzolojn sen ĝi) kaj ANSI-kodojn por uzi kolorojn.

Nun ĝi ebligas legi amikliston, responojn (menciojn pri vi) kaj privatajn mesaĝojn al vi. Eblas sendi publikajn mesaĝojn (tweets), respondojn kaj privatajn mesaĝojn. Ankaŭ eblas resendi ies mesaĝojn (retweets).

Mi plu verkas ĝin, plu plibonigas. Baldaŭ aperos listoj de sekvantoj/sekvatoj kaj ebleco kontroli ilin ktp.

Antaŭ kelkaj tagoj mi ricevis inviton al Google Wave. Mi interesiĝas pri sociaj retoj, aktive partoprenas Twitter'on ktp. Kaj, kompreneble, Gugla Ondo estis tre interesa por mi.

Nu, la Ondo unuavide ŝajnis al mi tre stranga, nekutima. Tamen, post kelkaj tagoj da uzado mi alkutimiĝis kaj trovis ĝin oportuna interkomunikilo. Estas ankoraŭ multaj mankoj ĉe ĝi, sed ĝi jam estas sufiĉe uzebla.

Do, se vi same jam havas konton ĉe Gugla Ondo, mi invitas vin al la Esperanta Ondo tie.

P.S. Mi ne havas invitojn al Gugla Ondo kaj povas inviti neniun. :(

Malvarmas. Ne pli ol ses celsigradoj. Ventas. Sed la suno tamen aperas de tempo al tempo.

Flavas kaj ruĝas surasfalte. Arboj pluvas, ploras per mortantaj folioj…

Aŭtunas.

Mi ĵus verkis simplan programeton-redaktilon por esperantistoj, kiuj uzas Symbian poŝtelefonoj.

Ĉapeligu estas simpla redaktilo, keis ĉefa funkcio estas anstataŭigi x-skribitajn literojn per ĉapelitaj. Do, simple tajpu en x-skribo, poste premu "verdan aŭdilon" aŭ selektu "Ĉapeligu!" en menuo kaj vi ricevos ĉapeligitan tekston, kiun eblas kopii kaj enmeti en SMS, retpoŝtmesaĝo ktp.

Mi havas nur Python por programi por Symbian, do, la redaktilo estas verkita ankaŭ en tiu lingvo. Sekve, oni devas unue instali PyS60 (Pitono por S60). Post tio metu la dosieron de la programo en pitona dosiero en via poŝtelefono (kutime E:\Python), lanĉu Pitonon, premu "Options -> Run script" kaj selektu ĉapeligu.py.

Tio estas nur unua versio de la programo. Poste mi kreu sis-pakaĵon kaj aldonu kelkajn aliajn oportunaĵojn.

Por tiu, kiu krom Ipernity uzas Tumblr, povus esti interesa ke mi aldonis en mia programeto stumblr specialan funkcion por ĉapeligi tajpitan tekston.

Ĉiu scias ke produktistoj de poŝtelefonoj ne subtenas Esperanton. Do, ni devas uzi surogatan skribon por tajpi niajn karajn ĉapelitajn literojn. Mi mem aktive uzas blogetojn ĉe Tumblr kaj mi verkis programon por blogi per mia poŝtelefono Nokia E51.

En la versio 1.6.1 oni povas tajpi x-skribe tekston de blogaĵo kaj simple premi "verdan aŭdilon" (butonon per kiu oni kutime sendas vokon) por ĉapeligi la tekston tekstredaktilo.

La programo funkcias sub Symbian S60 kaj bezonas Pitonon kaj krompakaĵon appuifw2.

La nova versio elŝuteblas ĉi-tie.

1/365

Antaŭ 5 tagoj mi komencis mian propran "projekton 365" — necesas foti kaj publikigi almenaŭ po unu foto ĉiutage. Sed ekde hodiaŭ mi publikigu la fotojn ankaŭ ĉe Ipernity en aparta albumo "365".

Mi ne scias kiom longe mi eltenos. Ja trovi ion interesan ĉiutage kaj foti tion estas ne tre facile (precipe se nenio okazas krom laboro kaj ĉiutaga rutina vojo oficejen kaj hejmen). Do, mi provu.

Jen mi alŝutas la fotojn de unuaj 5 tagoj...

Bela lageto enkadrigita per pina arbaro, 100 km for de Moskvo, malgranda loka ripozejo... Ĉu belas? Al mi la lageto ankaŭ plaĉas. Trankvila, bela kaj vizitinda ĝi ŝajnigis al mi. Ĝis mi proksimiĝis...

…read more

Mi ŝategas spekti fotojn de aliaj urboj kaj landoj. Mi provas ĉiam ekvidi ion nekutiman por mi, kio estas tute kutima en alies ĉiutaga vivo -- ian nerimarkindan bagatelon. Tio povas esti, ekzemple, aspekto de urba buso, formoj de seĝoj, nekutimaj por mi arboj aŭ vesto de homoj surstrate...

Do, la foto okazis kvazaŭ fenestro en alian mondon. Aŭ tempon. Memkompreneble, ne nur mi sentas tiel. Pro la sama kialo multaj volonte spektas surstrataj fotoj, faritaj antaŭ multaj jaroj -- la vivo ja ŝanĝiĝis, kaj multaj "bagateloj" tute malaperis aŭ iĝis raraj, nekutimaj -- aŭtoj, vestoj, budoj de graciaĵvendistoj...

Mi rigardas al surstrata foto kaj provas imagi kion mi sentus se okazus en tiu strato, sur la foto. Mi provas imagi ke mi tuŝas tiun blankan muron aŭ sidiĝas sur tiu bluan benko, kion mi vidus tie, ekster la kadro de la foto... Tre interesa ludo.

Pro tio mi mem multe fotas surstrate -- mi pensas ke mi ne estas sola, kaj nepre troviĝos iu, kiu spektos miajn fotojn kun la sama sento, kiu provos penetri tra la kadroj...

Mi ĵus kreis albumon je memoro de Maŝa Bardoŝ en mia retejo kun altkvalitaj fotoj.

Mi ŝanĝis strukturon kaj aspekton de mia retejo http://oramezo.org. Mi forviŝis pezan kaj malrapidan WordPress'on kaj anstataŭis ĝin per simpla kaj oportuna DokuWiki.

Ankaŭ mi tute forviŝis blogojn en la retejo. Nun mia sola esperantlingva blogo estas tiu en Ipernity.

Maŝa mortis hodiaŭ, ĉe 6.15 matene.

Jam delonge mi deziras rakonti pri ŝi. Kaj mi devas fari tion. Sed nun al mi ne plaĉas kion mi antaŭ skribis…

Por mi la historio komenciĝis la 27-an de februaro per telefona alvoko. Telefonis al mi kunordiganto de volontula organizaĵo “Sangdonantoj al infanoj!“. Mi jam pli ol unu jaro ĉeestis en ilia listo de volontulaj sangdonantoj. Do, ŝi telefonis al mi kaj diris ke estas urĝe serĉata sango de la sama sangogrupo, kiel mi havas, kaj ĉu mi povas doni mian sangon al la 19-jaraĝa fraŭlino, kiu troviĝas en Rusia Onkologia Scienca Centro? Kompreneble, mi konsentis. Mi sentis ke jen estas la afero, kiun mi nepre devas fari. Neniam mi vidis ŝin antaŭ sed mi sciis ke mi devas helpi al ŝi. Kaj ne nur per sangodono.

Mi konatiĝis kun ŝiaj geamikoj, Tanja kaj Miŝa. Tanja kaj Maŝa estis en la sama ĉambro en la hospitalo antaŭ operacioj. Sed Tanja feliĉe venkis la kanceron antaŭ nelonge. Vizitinte Maŝan poste, ŝi eksciis ke Maŝa bezonegas helpon kaj sangon — post kurso de kemiterapio ŝi bezonas sangon ĉar ŝia orgamismo pro kemiterapio portempe ne produktas proprajn sangoĉelojn. Kaj Tanja ekagis. Finfine ŝi kun sia amiko Miŝa trovis necesan kvanton da sangdonantoj kaj tio savis la vivon de Maŝa.

Mi devas klarigi kial necesas serĉi sangdonantojn. Sango por transfuzo estas aparta kaj grava problemo en la nuna Rusio. Post disfalo de Sovetio, multaj institucioj ankaŭ disfalis. La forta kaj vasta institucio de volontulaj sangdonantoj preskaŭ malaperis. Nur dum kelkaj lastaj jaroj ĝi iom reviviĝas — dank’al sindonemaj kaj sinoferemaj volontuloj, kiuj ne plu povis toleri dolorojn de malsanaj infanoj, kiuj donis al malsanuloj ne nur sian sangon, sed siajn fortojn, monon, helpon kaj korojn. Tamen, eĉ kelkcent tiuj volontuloj mem ne povas ŝanĝi situacion en la tuta granda lando. Do, se etaj pacientoj de Rusia Porinfana Kliniko estas jam sufiĉe bone provizita per sango kaj helpo, malsanuloj de aliaj onkologiaj hospitaloj kaj malsanulejoj ofte devas mem serĉi sangdonantojn inter siaj parencoj, amikoj, parencoj de amikoj ktp. Mi mem vidis tiujn malfeliĉulojn en transfuzejo vagantajn inter sangdonantoj kaj petantajn pri necesa sangogrupo.

Alia grandega problemo estas mono. Kontraŭkancera “altteknologia” kuracado ĉiam estas multekosta kaj ofte daŭras dum multaj jaroj. Ordinaraj homoj ofte devas vendi eĉ siajn loĝejojn por pagi kontraŭ hospitalaj fakturoj. Jes, eblas ricevi ŝtatan subtenon (ruse oni ĝin nomiĝas “kvoto”) sed tio eblas ne ĉiam kaj ne por ĉiu kuracmetodo. Ofte regionoj ne havas sufiĉan kvanton da “kvotoj” por ĉiuj siaj malsanuloj.

Do, finfine Tanja invitis min viziti hospitalon pro konatiĝi kun Maŝa. Maŝa okazis bela maldika juna fraŭlino, tute senhara pro kemio. Du jaroj antaŭ oni trovis kanceron ĉe ŝi (sarkomo de Ewing, kiu frapas ostojn). Kaj dum tiuj du jaroj ŝi kun sia patrino Alla senĉese batalis kontraŭ terura malsano. Post operacio, dum kiu kuracistoj fortranĉis tumoron kun peco de pelvo, ŝi tute ne povis iri, eĉ stari ne povis. Sed post duono de jaro ŝi venkis — kun helpo de lambastonoj, sed ŝi ekiris. Tiutempe ŝi ankoraŭ estis forta…

En la fino de la lasta vintro oni trovis metastasojn en alia kruro. Novaj kursoj de forta kemiterapio komenciĝis… Post la unua kurso ŝi estis elhospitaligita el la Onkologia Centro, kvankam ŝi apenaŭ povis ekstari kaj fortegaj doloroj plu tirmentis ŝin. Kial? Ĉar kuracistoj de la Centro jam faris ilian laboron kaj ŝi devis “havi radian terapion kaj daŭrigi resaniĝon en onkologia malsanulejo loĝloke” ĝis komenco de sekvonta kurso de kemiterapio. La problemo estas ke Maŝa loĝas ne en Moskvo — ŝi venis Moskven el malgranda urbeto Majskij en Kabardio-Balkario — ne tre riĉa subjekto de Rusia Federacio. Kaj “loĝloke” ŝi tute ne povas ricevi necesan “altteknologian” kuracadon. Tie preskaŭ ne eblas ricevi fortajn anestezilojn, kiuj se ne tute forviŝus doloron, almenaŭ farus ĝin elteneblan.

Do, ni — ŝiaj amikoj — petis oferojn por ŝi. Dank’al oferemaj kaj kompatemaj homoj ni kolektis necesan sumon kaj enhospitaligis Maŝan en privatan klinikon kaj dum preskaŭ du semajnoj ŝi ricevis kurson de radia terapio. Post tio ili kun ŝia patrino venis hejmen por ioma ripozo inter kurackursoj.

Maŝa denove venis Moskvon en la fino de marto. La doloroj plifortiĝis tiom, ke nur narkotikaj analgeziloj helpis. Esploroj montris multajn novajn metastasojn en pulmoj kaj en vertebraro. Sed la kuracistoj ne provis ŝanĝi kuracilojn kaj daŭrigis antaŭdefinitan kemiterapion. Kaj tuj post la kurso ŝi estis elhospitaligita, kun fortegaj doloroj. Denove ni alportis nian monon kaj petis ĉiujn niajn amikojn oferdoni. Kaj denove Maŝa okazis en la sama privata kliniko.

Nur post kiam ŝiaj kruroj okazis tute paralizitaj, kaj malgrandaj dozoj de narkotikaĵoj ne plu helpis, la kuracistoj ŝanĝis metodon al “ĉion kaj tuj”. Do, ĉiuj, eĉ ne kuracistoj, komprenis ke la fino jam estas proksima… Sed Maŝa ankoraŭ kredis ke ĉio estos en ordo. Forta radioterapio apenaŭ helpis, Maŝa anhelis dum noktoj kaj tagoj pro likvaĵo kaj metastasoj en pulmoj…

Ŝi estis hela, pura kaj forta homo. Ŝi kredis je Dio per pura, infana kredo. Kaj Dio prenis ŝin. Ŝi por ĉiam vivos en la koroj de ŝiaj amikoj.

Aperis nova versio de poŝtelefona kliento por Tumblr.

Programo stumblr funkcias en Symbian (S60) telefonoj.

En la nova versio uzanto povas:

• Sendi tekstojn, citaĵojn aŭ fotojn (ĝis 5M) al Tumblr.
• Marki bloĝaĵojn per etikedoj (eblas agordi defaŭltajn etikedojn por ĉiu speco de blogaĵo).
• Marki blogaĵon privata — ordinare blogaĵojn en Tumblr estas publikaj, sed eblas marki sendotan blogaĵon privata por ke ĝi ne videblas por ĉiuj aliaj krom aŭtoro.
• Uzi Markdown markadon, kiun komprenas Tumblr.
• Aŭtomate konservi redaktatan blogaĵon.
• Agordi tiparon en tekstredaktilo.
• Selekti grupon por ĉiu blogaĵo kaj agordi defaŭltan grupon. La liston de grupoj stumblr ricevas de la servilo.

La programo estas skribita en Pitono, do unue instalu PyS60 en vian poŝtelefonon kaj ankaŭ instalu necesan pakaĵon appuifw2.

Snaptu estas poŝtelefona programaro, kiu ebligas komuniki per Twitter, Facebook, legi RSS-novaĵojn, ekscii veteron ktp.

La programo estas konstruita kiel ĉefa “kliento” kun aldoneblaj aplikaĵojn por ĉiu servo. La uzanto mem povas agordi propran aron de bezonataj servoj. Sed por mi la plej multo da proponataj aplikaĵoj malutilas (kiel London Tube aŭ novaĵoj de kriketo). Sed kelkajn mi trovis vere utilaj por mi: Twitter, Facebook, Google Calendar, News & Blogs kaj AccuWeather.com.

Snaptu estas verkita en Ĝavo, do ĝi funkciu en iu ajn moderna poŝtelefono. La programo aspektas solide, kun oportuna, belaspekta kaj laŭmoda grafika interfaco simila al iPhone. Mi volonte uzas ĝin anstataŭ twibble kaj twittai por komuniki per Twitter. Por mi mem mankas iu mesaĝilo (Jabber/GTalk), retpoŝto kaj subteno de blogoj (logike estus havi subtenon por Blogger, sed mi preferus tumblr aŭ WordPress).

Por elŝuto kaj instalo necesas doni numeron de sia poŝtelefono, kien estos sendita SMS kun ligilo por elŝuti. Sed mi ricevis neniun SMS de la retejo kaj mi trovis alian vojon — per poŝtelefona krozilo mi vizitis paĝon ĉe m.snaptu.com kaj klakis sur la ligilo “Get Snaptu”.