Ĉiutaga dialogo
 
Li. „Mi mendos picon, ĉu vi ankaŭ deziras ion?“
Ŝi: “Ne.”
Li. “En ordo.”
Ŝi: “…aŭ tamen?”
Li: “Do, kio nun?”
Ŝi: “Mi ne scias.”
LI: “Vi ne scias, ĉu vi deziras ion?”
Ŝi: “Ne”
Li: “Ĉu vi sentas malsaton?”
Ŝi: “Mi ne scias, sed iel jes.”
Li. “Kion signifas “iel”…?”
Ŝi: “Tio signifas, ke mi ne estas certa.”
Li: “ Se mi malsatas, mi rimarkas tion
Ŝi: “Eble mi ja iom poste sentos malsaton.”
Li. „Do, mi mendos ion por vi.“
Ŝi: “Kaj se mi poste tamen nenion volas?”
Li: “Nu, tiam vi ne manĝos ĝin.”
Ŝi: “Sed tio ja estus malŝparemo.”
Li: “Tiam konservu ĝin por morgaŭ.”
Ŝi: “Kaj se mi morgaŭ ne volas picon?”
Li: “Picon oni ĉiam povas manĝi.”
Ŝi: “Mi ne.”
Li: “Tiam elektu ion alian.”
Ŝi: “Sed mi tute ne volas ion alian.”
Li: “Do tamen picon.”
Ŝi: “Ne.”
Li: “Do, tute nenion?”
Ŝi: “Tamen jes.”
Li: “Vi frenezigas min.”
Ŝi: “Kial vi ne jam mendas ion por vi?”
Li: “Kiel vi volas.”
Ŝi: “Sed prenu la picon kun ŝinko.”
Li: “Mi ja ne ŝatas ŝinkon.”
Ŝi: “Sed mi jes.”
Li: “Mi pensis, ke mi mendu ion POR MI…?”
Ŝi: “Jes ja, mendu!“
Li: „Sed kial kun ŝinko?”
Ŝi: “Por la kazo, ke mi sentas malsaton, kiam via manĝo venas.”
Li: “Kaj?”
Ŝi: “Ĉu vi pensas, ke mi manĝos ion, kion mi ne ŝatas?”
Li: “Kial, kion VI ne ŝatas?”
Ŝi: “Kial ne?“
Li : “Momenton…mi do mendu ion POR MI, por ke VI povu manĝi, se vi tamen eventuale sentos malsaton?”
Ŝi: “Nu, eble mi ja poste tamen ne sentos malsaton.”
 
Rimarkigo: La tribunalo absolvis LIN de la akuzo pri mortigo pro emocio kaj agnoskis sindefendon.