Cezar /Kaiser's blog/

Afabla vendisto de ornamaĵoj

Georges Roditi

ĈAR LA REPTILIOJ ESTAS

NEPLIBONIGEBLAJ,


temas pri tio bloki la aliron al la potenco kontraŭ ili . Ili kapablas regi preskaŭ tiel bone kiel konkeri tiun potencon. Sed tio, kio plej profunde determinas ilian politikan konduton, estas antaŭhoma. Ilia plej interna naturo celas detrui ĉiun kontraŭulon, kaj ĝi turnas sin ĉe la aliaj al la sama arkaika prainstinkto. Longe antaŭ ol tiu raso estis rekonata en sia esenco, la britlandanoj eltrovis rimedon por ebligi certan selektadon. Tiuj, kiuj regas ilin, havu certan sense of humour, sencon of humuro - ne la sarkasman spiriton, kiun uzas la politikaj eminentuloj kvazaŭ armilo, sed afablan ironion, kiu sub certaj cirkonstancoj celas la propran personon; ĝi estas tiom signo de humanceo kaj al la antaŭhomoj tiom fremda, ke sufiĉas postuli tiun sense of humour, por elimini ilin.


PS: Donjo kaj mi tamen pensas, ke simioj povas esti afablaj, ili povas esti eĉ konscie afablaj. Do, estas malĝuste asereti, ke la homo estas bona, kaj la besto malbona, tiel simple la afero ne statas. (Donjo & Cezar)

Rimarko: reptilio = rampulo (zoologio)

Kranioj de simioj kaj infanlud…

Georges Roditi

DA DIE "REPTILIEN" UNVERBESSERLICH

SIND,


geht es darum ihnen den Zugang zur Macht zu verlegen. Sie verstehen sich auf die Ausübung der Macht fast ebenso gut wie auf deren Eroberung, aber das, was ihr politisches Verhalten zutiefst bestimmt, ist vormenschlich. Ihre innerste Natur ist darauf aus, jeden Gegner zu vernichten, und sie wendet sich bei den andern an den gleichen archaischen Grundtrieb.
Lange bevor diese Rasse in ihrem Wesen erkannt wurde, haben die Engländer ein Mittel ausfindig gemacht, um eine gewisse Auslese zu treffen; diejenigen, die sie regieren, sollen einen gewissen sense of humour besitzen - nicht den bissigen Witz, dessen sich die großen politischen Tiere als einer Waffe bedienen, sondern eine freundliche Ironie, die unter Umständen der eigenen Person gilt; sie ist so sehr ein Merkmal der Menschlichkeit und den Vormenschen so fremd, daß es genügt diesen sense of humour zu fordern, um sie auszuschalten.

Edgar Lee Masters (1868–1950).

Edgar Lee Masters

Spoon River Anthology. 1916.

60. Fiddler Jones


THE EARTH keeps some vibration going
There in your heart, and that is you.
And if the people find you can fiddle,
Why, fiddle you must, for all your life.
What do you see, a harvest of clover?
Or a meadow to walk through to the river?
The wind’s in the corn; you rub your hands
For beeves hereafter ready for market;
Or else you hear the rustle of skirts
Like the girls when dancing at Little Grove.
To Cooney Potter a pillar of dust
Or whirling leaves meant ruinous drouth;
They looked to me like Red-Head Sammy
Stepping it off, to “Toor-a-Loor.”
How could I till my forty acres
Not to speak of getting more,
With a medley of horns, bassoons and piccolos
Stirred in my brain by crows and robins
And the creak of a wind-mill—only these?
And I never started to plow in my life
That some one did not stop in the road
And take me away to a dance or picnic.
I ended up with forty acres;
I ended up with a broken fiddle—
And a broken laugh, and a thousand memories,
And not a single regret.

Violonisto Jones

Edgar Lee Masters (1868–1950).

Spoon River Antologio. 1916.

60. Violonisto Jones

La Tero retenas iom da vibrado
tie en via koro, kaj tio estas vi.
Kaj se la homoj pensas, ke vi povas violoni,
vi devas violoni dum via tuta vivo.
Kion vi vidas? Rikolton de trifolioj?
Aŭ herbejon, tra kiu kondukas la vojo al la rivero?
La vento estas en la greno. Vi frotas al vi la manojn,
se vi imagas kiel vi kondukas aŭtune la bovojn al la foirplaco.
Aŭ vi aŭdas la susuradon de la jupoj
simile al la knabinoj, se ili dancas en Little Groves.
Por Konjo Poter kolono el polvo
aŭ kirlantaj folioj signifis ruinigan senpluvecon.
Al mi ili aspektis kiel la ruĝharara Samĉjo,
kiu stepdancas sen interrompo laŭ "Toor-a-Loor".
Kiel mi estu pluginta miajn kvardek akreojn?
Por ne paroli pri tio kiel avide kunskrapi eĉ pli da ili,
kiam sinsekvo de kornoj, bassonoj kaj pikoloflutoj
jam komencis ludi, se mi nur ekaŭdis korvon
aŭ ruĝgorĝulon aŭ eĉ nur
la knaradon de ventmulejeo?
Mi en mia tuta vivo ne komencis plugi sen tio,
ke iu haltis ĉe la kamporando
por forkonduki min al danco aŭ al pikniko.
Mi finis kun kvardek akreoj,
mi finis kun disrompita violono,
kun forrompita ridado kaj mil da memoroj -
kaj sen eĉ ununura bedaŭro.

Rimarko: Little Groves = laŭsence tie, kie ĉio nur kresketas, do, loko sen abundo kaj sen riĉo.

Violonisto Jones