Cezar /Kaiser's blog/

La plej forta viro, la plej rapida ino

de Benjamin Henrichs

La plej forta viro, la plej rapida ino

dramo

de Benjamin Henrichs

1-a sceno:

Granda sporthalo, ie en Germanio. Surplanke kuŝas halteretoj kaj halteroj en ĉiuj grandoj. La trejnisto kontrolas la sportilojn, tiam li ĵetas rigardon al sia brakhorloĝo kaj rigardas maltrankvile al la halenirejo. Fine alvenas la senpacience atendata, la halterlevisto. La viro estas koloso de la kategorio de superpezega pezo. La trejnisto kaj la halterlevisto interbrakumas longdaŭre.

TREJNISTO: Fine, finfine vi ĉeestas.

HALTERLEVISTO: Jes.

TREJNISTO: Vi revenis malfrue.

HALTERLEVISTO: Jes, mi petas pri pardono.

TREJNISTO: Egale, post tiu triumfo. Ankoraŭ nun mi ne povas kapti tion, oron por vi, en Pekino.

HALTERLEVISTO: Jes.

TREJNISTO: Kaj nun ni ekcelas Londonon, Londonon en la jaro 2012. Jen vi ree atakos. Jen vi regajnos oron. Mi vidas neniun, kiu povus malhelpi tion.

HALTERISTO: Ne.

TREJNISTO: Do, ni ekagu!

HALTERISTO; Ne.

TREJNISTO: En ordo, hodiaŭ ni interparolu. Ni malstreĉiĝu. Eble eĉ biereton. Kaj morgaŭ ni ree iros al la halteroj.

HALTERISTO: Ne.

TREJNISTO: Do postmorgaŭ.

HALTERISTO: Ne. Ne plu. Neniam plu. Mi ne plu volas levi halterojn. Mi volas nun fine vivi. Ĝis nun mia vivo ne estis vivo. La levado de halteroj estas sensencaĵo.

TREJNISTO: Kaj de kiam vi scias tion?

HALTERISTO: De la himno. Kiam ili ludis la kanton de la germanoj por mi, mi ploris.

TREJNISTO: Ĉar vi estis tiom feliĉa!

HALTERISTO: Ĉar mi estis tiom stulta! Sed nun la stulteco estas finita.

TREJNISTO: Kaj la sponsoroj, ĉu? Kaj la amaso da mono, ĉu? Vi devas nun ja orumi vian oron. Vi estas ja nun ikono, adorata kultpersono.Vi estis ĉe Beckmann, vi estis ĉe Kerner. Vi nun ne simple povas fini la sporton. La levado estas via, kamarado.

La trejnisto ploras, la halterlevisto konsolas lin. La kurteno malleviĝas.

Rimarko: Beckmann kaj Kerner estas tre konataj germanaj sportĵurnalistoj kaj gvidantoj de tv-diskutrondoj.

2-a sceno:

Granda naĝejo ie en Germanio. La trejnisto kaj la naĝistinoj sidas ĉe la basenrando kaj rigardas sur la trembrilan akvon.

TREJNISTO: Vi plipeziĝis. Vi fariĝis pi dika. Mi rimarkis tion tuj.

NAĜISTINO: Jes. Mi petas pri pardono.

TREJNISTO: Nu, tio ja ne gravas. Tio estas ja komprenebla. Post tiu streĉiteco. Post tiu triumfo. Mi ankoraŭ nun ne povas kapti tion, dufoje oron por vi. Dufoje oron en Pekino. Diru foje, ke vi estas tiel feliĉa kiel mi, ĉu?

NAGISTINO: Jes, kompreneble.

TREJNISTO: Kaj nun ni ekcelas Londonon. Londonon en 20012. Nun ni ree atakas. Du fojojn oro, tio estas multo. Sed pensu nur pri Phelps! Okfoje oron. Se ni sufiĉe streĉe trejnas, jen ankaŭ vi povas atingi tion. En 2012, en Londono.

NAĜISTINO: Sed tiukaze mi denove devus fariĝi pli maldika.

TREJNISTO (ridante) : Jes ja.

NAĜISTINO: Sed mi ne plu volas fariĝo pli maldika. Nun, kiam mi scas, kiel bone estas, pezi pli.

TREJNISTO: Vi ŝercas.

NAĜISTINO: Mi ne ŝercas. Mi seriozas. Mi finas la naĝadon. Mi ne plu volas naĝi. Mi volas vivi. Fine vivi.

La trejnisto ploras, la naĝistino konsolas lin. La kurteno malleviĝas.


3-a sceno:

Sabloplaĝo ĉemara, ie en la germana nordo. Vento kaj ondoj kun ŝaŭmkronoj. Estas malfrua posttagmezo, la suno subiras horizonte. Sursable sidas geo kaj rigardas la maron. Turista geo preteriras kaj rigardas sur la kvietan paron.

TURISTO: Jen, tie estas ja nia orknabo. La halterlevisto, la plej forta viro de l' mondo.

TURISTINO: Jes. Nekredeble. Kaj tiu ino estas sendube la naĝistino, nia orfiŝo. La plej rapide ino de l' mondo. Frenezaĵo!

La turistoj iras plu. La halterlevisto kaj la naĝistino rigardas kune al la maro, mevo preterflugas, la suno subiras, la kurteno malleviĝas.


trad. Cezar

Amoro

Cezar

La sagoj de Amoro

Ho ve, senkompataj sagoj de Amoro!

Senkompate vi trabatas la korojn de la trafitoj.

Vin lasas indiferentaj, kiom da doloroj vi estigas

ĉe inoj kaj viroj, kiuj antaŭe -

sen la brulanta amo -

estis tute kontentaj.

Sendite de la petola knabo de l' amo,

vi trafas, kaj se oni eltiras vin,

la dolĉa veneno jam efikas. Kaj tio signifas,

ke la kruela ludo komenciĝis.

Ho ve, senkompataj sagoj de Amoro!


Cezar

Die Pfeile Amors

O weh, ihr mitleidlosen Pfeile Amors!

Gnadenlos durschlagt ihr das Herz der Getroffenen!

Euch läßt kalt wieviel Schmerzen ihr

bei Frauen und Männern verursacht, die vorher,

ohne die brennende Liebe, ganz zufrieden waren.

Abgeschickt vom übermütigen Knaben der Liebe,

trefft ihr, und wenn man euch herauszieht,

wirkt schon das süße Gift. Und das bedeutet,

daß das grausame Spiel begonnen hat.

Oh weh, ihr mitleidlosen Pfeile Amors!

.

Ursofelo kritikata

Bestprotektantoj postulas novajn ĉapelojn por la reĝa korpogvardio

Londono. Ili estas 45 centrimentojn altaj, havas tradicion preskaŭ ducentjaran kaj troviĝas en ĉiu fotoalbumo de Londonturisto - la nigraj ursofelĉapeloj de la reĝa korpogvardio. Sed, se okazus laŭ la bestprotektantoj, neniuj nigraj ursoj plu mortus, nur por esti transformitaj en kapkovrilojn por la fieraj ruĝ-nigre vestita gvardio.

Post kiam artfela kopio de la ĉapeloj ne trapasis la unuan teston, la kontraŭuloj de la ursoĉasado varbas nun ankaŭ por nova ĉapelformo kaj por tio enteamigis renomajn dezajnistojn. En interparoladoj kun la ministerio pri defendo la proponoj en tiu ĉi semajno estu diskutataj unuan fojon. Se okazos laŭ la volo de la bestprotekta organizo Peta, la pufaj respektinspiraj ĉapeloj, kiuj estas allogiloj por la rigardoj ekz. antaŭ la Buckingham-palaco, baldaŭ devos liberigi sian lokon por kreaĵoj de dezajnistoj kiel Vivienne Westwood, Stella Mc Carthney aŭ Marc Bouwer. "Mi apenaŭ povas imagi pli grandan honoron ol nove krei la ursofelĉapelon de la reĝa korpogvardio kun luksa artfelo", oni citas la usonan dezajniston Bouwer en gazetraporto. "Ni rigardas nin moderna nacio, sed la gvardio de la reĝino iradas kun morta urso sur sia kapo", plendas la Eŭropo-estro de la organizo por la etika traktado de bestoj (Peta) Robbie LeBlanc. Ankaŭ nova dezajno povus konservi la majestan aperon de la gvardio", li montras sin konvinkita.

Por ĉiu ursofelĉapelo urso devas lasi sian vivon, jen la felo, kiu fariĝis ĉe la venko en la batalo de Waterloo en la jaro 1815 je la unua fojo parto de la uniformo kaj tiel faris sian portanton ŝajne konsiderinde pli granda por la malamiko. Inter kvindek kaj cent ĉapeloj ĉiujare estas bezonataj por ĉirkaŭ 2, 5 mil da soldatoj. La felo devenas de nigraj ursoj el la nordo de Ameriko, kie ankoraŭ vivas proksimume 600 mil da tiaj bestoj. Per tio, ke LeBlanc ĉiam denove memoras pri la buĉado de la ursoj, li ne lastfine fidas al la premo de la publika opinio. Por varbi sian aferon, la bestprotektantoj foje foje manifestacias ankaŭ nudaj -la vizaĝon kovritan nur per ursomasko - en la koro de Londono. Ĉe la renkontiĝo en la ministerio LeBlanc volas prezenti ankaŭ fortimigajn videojn, kiuj montras ursoĉasistojn ĉe la sanga laboro. En la ministerio oni montras sin eĉ alirebla al aliaj materialoj. Sed la ŝtofoj devus kontentigi la plej altajn kvalitpostulojn kaj spiti al ĉiuj veterkaprioloj. Ĉe pli fruaj testoj anstataŭigaj ŝtofoj ne trapasis la ekzamenojn kaj parte eĉ montriĝis kiel sanrisko por la soldatoj. Precipe dum pluvo variaĵo el artfelo suĉis tiom da akvo, ke ĝi fariĝis tro peza. Ankaŭ la indon de la gvardio la testintoj tiam rigardis nekonservita. Ilia verdikto: Ĉe malseka vetero la artfelĉapelopj aspektas rapide kiel ĉapeloj molaj.

De Thomas Pfaffe, dpa,

tradukis Donjo & Cezar

Cezar

RECHTFERTIGUNG

(frei nach Heinrich Lübke)


Er war kein Deutscher
und nicht normal.
Das führte uns
ins Tränental.

Wir mussten für den Hitler
im KZ den Schlüssel umdrehn.
So müsst ihr es sehn.

Wär' er ein Deutscher
und normal gewesen,
dann würde an uns
die Welt genesen.

Mi estas fidela al vi!

Cezar

Ĉu suicido kiel junulo?

Esti cindro nur en loko?
Ĉu ne ravas vin la voko:
"Estu vivo antaŭ morto,
forto, celoj, amosporto!"

Estu bruo kaj tamtamo
antaŭ fina mortodramo.
Hele brulu via torĉo,
via tre juneca sorĉo!

Ne al morto jam vin turnu.
Ne junule do enurnu.
Turnu vin al juna dio,
jen ja eblas preskaŭ ĉio!

Solvu vin de viaj limoj
solvu vin de viaj timoj,
Vivu vivon eksplicitan,
longan vivon ekscititan.

www.cezarpoemoj.cezarpoezio.de/109.html

La prostituitino Sonia Rossi verkis furorlibron

De Peter Wagner

En la litoj de Berlino

Sonia Rossi vivas ĝuste la revon de ĉiu ajn libroverkisto, sed ŝiaj gepatroj scias nenion pri tio. La berlinanino havas 25 jarojn kaj publikis rememorojn, en kiuj legeblas kiel ŝi masaĝis virojn en pluraj jaroj kaj gedormis kun ili por povi studi matematikon en la ĉefurbo. La libro „Fucking Berlin“ (eldonejo Ullstein) monaton post la publiko troviĝas en la furorlistoj, sed nur dek el la geamikoj de Sonia scias ion pri tio. Eĉ la patrino estas sen diveno, kio koncernas la sukceson de la filino en Germanio. „Tio estus tro granda ŝoko por ŝi“, diras Rossi – la nomo estas pseŭdonomo.

La historion, kiun ŝi verkis, rememoras pri la libro de la 19-jara francino Laŭra D., kiu printempe timigis la tutan Francion – ŝi verkis pri si mem kaj miloj de junaj inoj, kiuj financas sian stuadaon nur pere de prostituado. Ĉe Sonia Rossi estas simile: Antaŭ sep jaroj ŝi vojaĝis el Italio al Berlino por studi matematikon. Ĉar la gepatroj ne povas doni monon al ŝi, ŝi baldaŭ frapas la pordon de ofertanto de interreta erotiko kaj montras sin nuda antaŭ la kamerao. Kiam la mono ankoraŭ tiam estis rara, ŝi legas denove laborlokajn anoncojn kaj fine staradas en speco de masaĝa salono, en kiu la viraj klientoj postulas ankaŭ pli ol masaĝon. Ne la paŝo de la masaĝo al la sekso estis laŭ ŝi la komplika, ŝi diras nun: „La salto en la frida akvo montriĝis alia. Sed kiam mi havis unuafoje fremdan viron nudan antaŭ mi, kiu volis ion de mi - jen la defio. Oni bezonas certan tempon por kutimiĝi al tio.“

Homoj de la urbokvartalo „Monto de Prenzlau“ kun basbala ĉapo surkape kaj infansidilo sur la biciklo baldaŭ demandas pro ŝi. Aŭ viroj, kiuj rakontas al ŝiaj edzinoj, ke ili nur intencas aĉeti cigaredojn. Anstataŭ tio ili pagis kvardek eŭrojn por rapida sekso. „Viroj laŭ principo estas multe pli simplaj ol inoj“, diras Sonia. „Ili volas seksumi sen tio, ke la geseksumantino tri semajnojn postvokas ilin. Ankaŭ mi komprenas tion kaj trovas tion simpatia kaj en ordo.“ Sonia faris la laboron libervola. Laŭ ŝi sen la subteno de bonfarta familo samtempa studado kaj laborado apenaŭ eblas. „La inoj scias tre bone, ke ili ne povas enspezi tiom da mono kun alispeca okupo.“

Sonia Rossi intertempe forlasis la dubindan masaĝosalonon por verki la libron, en kiu ŝi ja ne rakontas novan historion, sed - eble tiel ankaŭ la rapida sukceso estas komprenebla - historion denove kaj denove legatan el la plu supozita tabusceno bordelo. Vere perpleksiga estas la mirinde klara rekta germana, kiun ŝi skribas. La ina lektoro, oni diras, ne havis multe da laboro kun la libro. Kaj tio indas mencion: Kiam Sonia en la jaro 2001 venis al Germanio, ŝi apenaŭ parolis germane. „La alian mi lernis kiel aŭtodidakto“, ŝi diras nun kaj cerbumas en preskaŭ perfekta germana pri sia futuro.

Kelkaj ekzamenoj kaj la diplomlaboraĵo ankoraŭ disigas la studentinon Sonia de la matematik-diplomo, de tio, kio nomiĝas normala laborvivo. Jam nun io mankas al ŝi: „La kamaradeco en la masaĝosalono“, ŝi diras. Ni ĉiam longe atendis klientojn kaj intertempe kartludis, kune manĝis kaj trinkis – tion oni ne faras en normala laboro.“ „Mi supozas, ke mi neniam en mia tuta vivo rehavos tiajn karajn kolegojn en laborloko.“

trad. Donjo & Cezar el Sudgermana Gazeto

Vantaj homoj

Cezar

Ne fariĝi, nur esti

Fariĝi vi ne volas,
vi volas esti nur.
Sed kiel ajn vi rolas,
de vi ne restas spur'.

Vi estas sen kuraĝo
kaj vivas por la pomp'.
Pro mank' de ĉia saĝo
vi vivas nur de tromp'.

Vi iras al kongresoj,
por ke ni vidu vin.
Sed viaj interesoj
nur vente montras sin.

Vi vivas por speguloj
kaj vivas por la lum',
fiera inter nuloj
kaj eĉ sen palpebrum'.

Vi montras vin kaj rolas,
laŭ dir' nur pro plezur'.
Fariĝi vi ne volas,
vi volas esti nur.

Pupo de kooperativo de turkaj…

Cezar

Pri belo, bono kaj amo

(por poetino en Ipernitio)


Donu belon, bonon, amon,
sed atendu ne la samon.
Multaj homoj estas fiaj,
nur malmultaj amebriaj.
Homoj fajfas pri la belo,
ridas eĉ pri nobla celo.
Ne esperu vi do bonon,
Hom' kutime celas monon.

Ne atendu vi la samon,
por eviti tuj la dramon.
Nur pri via bono fidu,
Pri promesoj laŭte ridu.
Tenu for vin de l' aĉuloj,
la plej multaj estas nuloj.
Vi ne pro espero fidu.
Tian naivecon bridu.

Lasu ilin fanfaroni,
scii ĉion, vin admoni.
Vi pro krudaj spertoj scias,
ke la homoj ofte fias.
Kelkaj scias korojn rompi,
sed en vero volas trompi.
Donu belon, bonon, amon,
sed atendu ne la samon.

Virineto de l' maro en Kopenha…

Aĝo ne savas kontraŭ vandaloj

La kopenhaga marvirineto sidas jam 95 jarojn sur sia ŝtono

Kopenhago. Ŝi estas unu el la ekkoniloj de la dana ĉefurbo: La virineto del' maro fariĝis en aŭgusto 95 jarojn olda.

95 danaj marniksinoj pro tio saltis en la fridan havenan akvon de Kopenhago por gratuli al la plej fama el ĉiuj niksinoj. La malgranda virineto de l' maro, nur unu metron kaj 25 centrimetrojn alta, gisita el bronzo kaj laŭsentita la samnoman fabelon de Hans Christian Andersen, sidas de la 23-a aŭgusto en la jaro 1913 nuda sur sia naĝilo. Pacience ŝi lasas foti sin ĉiujare de pli ol miliono de turistoj. "Kiom malgranda ŝi estas", devas aŭdi ĉe tio la kvieta damo kiel norman komenton en ĉiuj eblaj lingvoj, de frue ĝis malfrue.

Ankaŭ la aĝo de oldulino ne povas konservi la bronzofiguron, kreitan de la skulptisto Edvard Eriksen, kontraŭ tro trudiĝemaj admirantoj. La urba administrado antaŭ du jaroj pripensis, ĉu eblus formeti la faman simbolon de la urbo de la Longlinia Kajo iom pli eksteren en la akvon, "por ke la virineto ne estu sen interrompo fingrumata aŭ elmetita al aliaj strangaj aferoj."

La listo de "strangaj aferoj" versajne estus longa. La kapon oni forsegis nokte en la jaroj 1964 kaj 1998. La unua kapo neniam reaperis, la duan redonis pentoplenaj vandaloj post kelkaj tagoj. En la jaro 1984 oni forsegis la dekstran brakon. En 2003 nekonatoj eksplodigis la kompletan statuon pezantan 175 kilogramojn for de sia soklo. Bronzogisisto Peter Jensen devis provizi la naŭdekjaraĝan damon kun nova naĝilo, novaj genuoj kaj lipoj kaj beligi sur la tuta kapo kosmetike konsiderinde. Kaj ĝuste je la Internacia tago de l' inoj, je la oka de marto, la sendefenda marjunulino devis prezenti sin al la turistoj per algluita plastikpeniso.

La vizaĝtrajtoj de la figuro estas laŭsentita la faman baletdancistinon Ellen Price vivintan antaŭ cent jaroj. La solodancistino estis la modelo de la skulptisto, sed ŝi tute ne volis permesi, ke oni postformu la supran parton de ŝia korpo por la postmondo. Tiun disponigis Eline, la edzino de la skulptisto Eriksen.

La polico de Kopenhago tre serioze traktas atencojn al la mondfama ekkonilo. Kiam oni fortranĉis la kapon de la figuro, ekzamenis la kazon en ambaŭ okazoj la komisiono pri murdoj. Ilia sukceso restis tre limigita. La komplicoj de la dua senkapigo en la jaro 1998 estas ĝis nun ne kaptitaj. Post la unua pasis pli ol tridek jaroj antaŭ ol la sufiĉe konata multfaceta artisto kaj olda hipio. JørgenNash mallonge antaŭ sia morto malkovris sian identecon kiel deliktinto.

De Thomas Borchert

el OVZ, aŭgusto de 2008

trad. Donjo & Cezar

Legokonsilo: www.steloj.de/esperanto/fabeloj1/marvirino.html

Sirenoj

Cezar

TRI PROZOPOEMOJ

PRI STRANGA AMO

EN LA INTERRETO

La babilejaj sirenoj


(por naivaj retbabilantoj)


Enirontoj en la babilejan labirinton
de bizaraj retmondoj, estu memgardaj.
Gardu vin kontraŭ la sirenoj,
kiuj per misteraj voĉoj
vokas vin.

Kiel lertaj araneoj
ili ŝpinas diligente

siajn fajnajn retojn
kaj atendas vin,
por logi vin en sian
fantazian mondon.
Ili kisas vin per belaj frazoj
kaj brakumas vin metafore,
ĝis vi delasas de ĉiu rezisto
kaj sekvas ilin.

Se vi enirinte kaptiĝis en la reto,
vi komence tute ne rimarkas tion.
Ili babilas kun vi.
Ili afablas al vi.
Ili flustras al vi.
Ili karese tuŝas vin.
Ili per belaj mimoj salutas vin.
Ili aludas pri diversaj sekretoj.
En perfekte ŝpinita reto
ili kondukas vin kiel en
freneza hotelo ekde la enirejo
kun la du diversaj haloj
ĝis en la tre forajn
privatajn kaj separatajn
ĉambrojn.

Kiel somnambulo aŭ lunatiko
vi sekvas ilin sen hezito.
Ili kantas kaj ludas por vi,
vestitaj per diversaj buntaj
flagecaj roboj, ili vualas vin
per poeziaj kaj promesplenaj
vortoj, ĝis vi ne plu scias,
ĉu vi estas simpla viro aŭ
iu aminda Kasanova.

Ili preskaŭ ĉiuj havas
ensorĉigajn nomojn,
kiuj jam kiel programo
entenas tion, kion ili
intencas en vero.
Ili ĉiuj ridetas kaj ridas,
flustras kaj ĝemas,
ĝis vi, naiva retbabilanto,
preskaŭ timas freneziĝi
pro plezuro kaj enamiĝas
en unu el ili.

Enirontoj en la bizaran babilejan labirinton
de perfekte ŝpinitaj retmondoj,
estu memgardaj!

Mi avertas vin. Gardu vin
kontraŭ la persvadaj sirenoj,
kiuj per dolĉaj voĉoj
kaj per belaj frazoj
forlogas vin en sian reton,
ĝis vi ne plu scias,
kiu vi estas,
de kie vi venis
kaj kien vi iros.

Sed mi ja scias,
vi fieraj viroj,
ke vi neniam kredos al mi.
Nun vi des pli provos pruvi,
ke mi malpravas,
ke mi simple ne komprenas,
ke nur mia fantazio estas troa.

Sed mi tamen konsilas al vi:
antaŭ ol vi komencos iujn aventurojn
kaj perdiĝos eble por longa tempo
en la bizara retolabirinto de
misteraj intermondoj,
kunprenu almenaŭ la fadenbulon
de nia bona amikino Ariadne.
Ŝia bulo vin savos.

La sirenoj mem, kiuj ĉiuj certe
pli spertas ol ni naivaj viroj,
rigardas tion kompreneble
el tute alia vidpunkto.
Ili estas konvinkitaj pri tio,
ke ili neniam estus vokintaj nin,
se ni ne antaŭe per nia ĉarmo
kaj fanfaronemo estus
provokintaj ilin.


La spuroj en la sablo


(verkita por sireno de l'amo)


Mi serĉis ŝin vespere ĉe la maro
proksime de ŝia domo,
ĉar mi scias, ke ŝi ŝatas kuri
nudapiede sursable,
kiam la vento petole blovas
kaj la ondoj kiel
teneraj langoj
volupte tuŝas la strandon.

De ŝia domo estas nur kilometro
ĝis la maro.
Sed mi ne trovis ŝin.
La strando estis malplena.
Eĉ ne mevo videblis.
Iu desegnis per la piedo
grandan virinan okulon en la sablon,
belan okulon, la okulon de diino.
Ĉu estis ŝi, kiun mi
dum mia tuta vivo serĉis?
Kiu pentris la okulon per bastono?

Mi iris plu sur la sablo
kaj trovis en la sablo
simplan desegnaĵon
de koro, krude trapikita de forta sago.
Bildon, kiun ŝi iam sendis al mi.

Frenezulino, mokulino, tion VI desegnis!!!
Kion vi faras kun mi?
Kial vi forlogas min?
SIRENO DE L' AMO,
kial vi tiom turmentas min?
Pripensu, ke mi perdis la kapon pro vi.
PRO VI.
PRO VI.

NUR PRO VI.

Mi iris plu sur la sablo
kaj mi trovis
la infanecan vizaĝon
de mokema lunvirino.

Kio tio estas?
Kiu volas forlogi min?
Homo aŭ diino?
Kiu vi estas?
Kiu vin sendis?
Ĉu vi celas min?
Min???
Diru!!!

Kiun vi volas forlogi?
Karulino!
Diru fine!

SIRENO DE L' AMO!
FRENEZULINO!
Kiun vi vokas per viaj
poeziaĵoj al vi?

Mi iris plu sur la sablo,
kaj nun mi trovis la spuron
de malgrandaj delikataj piedoj,
kiujn la multnombraj ondoj
per siaj avidaj langoj
volupte prilekis.
Ĉu estis viaj piedoj?
Ĉu tiuj de alia diino?

Mi sekvis kurante la spurojn
en la sablo kaj laŭte kriis
kiel la kantisto Orfeo
al la maro:
Vi Dioj, diru al mi,
kien tiu spuro kondukos?
Al la lando NENIAMAJNO?
Belulino, neniam mi vidas vin.
Neniam mi povas kapti vin.
Ĉiam vi kuras for de mi
antaŭ ol mi povas atingi vin.

FRENEZULINO,
KARNAVALINO,
SIRENO DE L' AMO,
MONTRU VIN!

Mi iris plu sur la sablo.
Ŝtormo leviĝis.
La dio de l' vento ekkoleris
pri miaj stultaj demandoj.

Sed la spuroj de la sireno
en la flava sablo
iom post iom
forviŝiĝis.


En sonĝo nur?


En sonĝo nur
mi iom kun vi kuŝis,
en blua nokt' ĉe blua lago
apud vi?

En sonĝo nur
mi plukis por vi bluan floron
kaj donis ŝin sen vort'
al vi?

En sonĝo nur
vi kun rideto diris,
ke vi de l' Luno estas,
la lunin'?

En sonĝo nur
mi sentis vian spiron
kaj vian korpon
apud mi?

En sonĝo nur
mi ne plu sciis,
ĉu vi de l' luno estas
kaj ne tamen hom'?

En sonĝo nur
mi kisis vin honteme
ĝis mi en viaj brakoj
pro feliĉo svenis?

En sonĝo nur
vi tenis mian bluan floron
ĝis fine la mateno
vin forprenis?

Instrukci-transigilo por ŝipes…

Cezar

Vivraporto pri maŝinhomo

Kiel juna maŝinhomo
li plenforte rapidis.
Sed fine de sia laborvivo
nur per duono de sia forto.
Kiel "malnova maŝino"
li moviĝis malrapide.
Fine eĉ morte lante.
Kaj kiam lia maŝinkoro
pro tio haltis por ĉiam,
tio stopis lian vivon.

Li ne sciis kiel okupiĝi
per si mem.

Cezar

Ŝipkompaso

En la ventro
de l' kompaso
floras ventorozo
Jen mimozo
ĉe l' atlaso
pro la ventodozo.

Foje supre foje sube

Cezar

Foje supre, foje sube

Foje supre, foje sube,

ŝvebas mia sprit' en blu'.

Ĉu balone aŭ ĉe-rube,

min ne kaptas la enu'.

Tra la park' mi iras lante

pro la nuboj en ĉiel'.

En kvieto kaj verkante,

gvidas min homara cel'.

En la tagoj, en nokthoroj

pensas mi pri la belec',

pri scienco kaj memoroj,

pri magia eternec'.

Tamen vivas mi surtere,

foje trafas min sufer'.

Sed mi strebas plu sincere

al la amo kaj la ver'.

Kun estim' kaj malestimo

vivas mi en mia mond'.

Dum labor' sen iluzioj

kiel mare iu ond'.

Min vivtenas ina ĉarmo,

kaj mi migras plu kaj plu

kiel nuboj en la alto,

sen tamtamo kaj kun ĝu'.

Niaj jaroj, laŭ folioj

falas for de vi kaj mi.

Mi ne vokas plu al dioj,

mankas foje sentebri'.

Se mi iam devos morti,

jen kun kis' de vi, edzin'.

Ke mi tiam povu forti,

tenu per la mano min.

En la tomb' mi volus pacon,

birdokantojn nur por mi,

por babiloj erinacon,

sed vizitojn ja de vi.

Steloj supre kiel oro

brilu hele ĝis la fru'.

Kaj mi sube el la koro

dormu bone kaj sen bru'.

Waren -D (Germanio)

Hans-Georg Kaiser

Wir waren in Waren

Wir waren in Waren,
unter lauter Waren
und kauften Waren,
da wir waren,
was wir waren,
als wir dort waren.
Denn wir waren
noch nie in Waren.

Warane waren rar
in Waren, weil sie
in Borneo waren.

PS: Ein wahrer Postkartengruss!

Friedrich Engels

Frederiko Engels

La evoluleĝo de la homa socio


Kiel Darvino malkovris la leĝon de la organa naturo, tiel Marx malkovris la evoluleĝon de la homa historio: la simplan fakton ĝis nun kovritan sub ideologiaj superkreskaĵoj, ke la homoj antaŭ ĉio alia unue devas manĝi, trinki, loĝi kaj vesti sin, antaŭ ol ili povas entrepreni politikon, sciencon, arton, religion ktp.; ke do la produktado de la senpere materiaj vivrimedoj kaj per tio de la ĉiufoja ekonomia evoluŝtupo de popolo aŭ de certa tempo formas la bazon, el kiu evoluiĝis la ŝtataj instancoj, la juraj konceptoj, la arto kaj eĉ la religiaj imagoj de la koncernataj homoj, kaj el kiuj ili pro tio devas esti ankaŭ klarigataj – ne, kiel tio okazis ĝis nun, el la malo. (1883)

el F. Engels, La entombigo de K. Marks
En: Marks/Engels, verkoj, vol. 19, p. 335-336

Rimarko: La titolon por la eltiro mi donis mem. (Cez).


Friedrich Engels

Das Entwicklungsgesetz

der menschlichen Gesellschaft


Wie Darwin das Gesetz der Entwicklung der organischen Natur, so entdeckte Marx das Entwicklungsgesetz der menschlichen Geschichte: die bisher unter ideologischen Überwucherungen verdeckte einfache Tatsache, dass die Menschen vor allen Dingen zuerst essen, trinken, wohnen und sich kleiden müssen, ehe sie Politik, Wissenschaft, Kunst, Religion, usw. treiben können; dass also die Produktion der unmittelbaren materiellen Lebensmittel und damit die jedesmalige ökonomische Entwicklungsstufe eines Volkes oder eines Zeitabschnittes die Grundlage bildet, aus der sich die Staatseinrichtungen, die Rechtsanschauungen, die Kunst und selbst die religiösen Vorstellungen der betreffenden Menschen entwickelt haben, und aus der sie daher auch erklärt werden müssen – nicht, wie bisher geschehen, umgekehrt. (1883)

el F.Engels, Das Begräbnis von Karl Marx
In: Marx/Engels, Werke, Bd.19, S.335-336

Bemerkung: Der Titel für den Auszug ist von mir selbst. (Cez).

La grundo

Memoru, kiel ni ĉe la ŝirmdomo
kolektis la krion
de la sovaĝaj anseroj.

La lago estis malplenigita.

Super la nigra grundo -
en severaj kaj disŝiritaj vicoj vicoj
flugis la aroj.

El la flugiltegmentoj
mi kunmetis la propran grundon.


Jan Skácel

El: Prammono por Karono. poemoj


"Jan Skácel estas ekstersensore perceptanta , bildoforta poeto... Li atingis la plej ekstreman kunigon de la abstrakta kaj konkreta realecoj kaj rigardas kontente kiel kormorano; pli li ne donas, kaj pli ankaŭ ne necesas..." Helmuth de Haas

Sovaĝaj anseroj

Der grund

Erinnere dich, wie wir am hegerhaus
den schrei einsammelten
der wildgänse.

Der teich war für den winter ausgelassen.

Über dem schwarzen grund -
in strengen und zerrissenen reihen
flogen scharen.

Aus den flügeldächern
legte ich den eigenen grund zusammen.


Jan Skácel


Aus: Fährgeld für Charon. Gedichte


"Jan Skácel ist ein hellsichtiger, bildkräftiger Poet... Er hat die äußerste Verkürzung von abstrakter und konkreter Wirklichkeit erreicht und blickt zufrieden wie ein Kormoran; mehr nicht, mehr gibt es nicht. Mehr muß denn auch nicht sein..." Helmuth de Haas

Cezar


La fantomo


Flaviĝinta folio el la arkivo de la kastelo Murdoŝtono.
apenaŭ plu legebla


Dio mia, kiom la ŝtormo hurlas ĉe la malnova kastelo,
kiu estas kovrata de hedero kaj ĉirkaŭata de bukoj.

Dio mia, kiel tiu kruela pendolohorloĝo ĉiam
noktomeze komenciĝas ekbati, kiu tiam haltis,
kiam okazis la murdo en la kastela preĝejo.

Dio mia, kiom miaj genuoj ektremas en tiu momento,
kiam mi finfine notas ĉi tion sur la folio.

Mi, kiu estis la atestanto de la murdo, la falkisto,
kiu tro malkuraĝis nomi la murdiston.
Mi, la malbenito, kiu estas kondamnita al tio
regule batigi la horloĝon kiel kastela fantomo.



Hans-Georg Kaiser

Das Gespenst


Vergilbtes Blatt aus dem Archiv des Schlosses Mordstein,
kaum noch lesbar


Mein Gott, wie der Sturm um das alte Schloss heult,
dass mit Efeu bewachsen ist und umgeben von Buchen.

Mein Gott, wie diese grausame alte Pendeluhr
immer um Mitternacht zu läuten anfängt, die damals
aussetzte, als der Mord in der Schloßkirche geschah.

Mein Gott, wie mir die Kniee zu zittern anfangen,
in dem Moment, wo ich dies hier endlich aufschreibe,
ich, der ich der Zeuge des Mordes gewesen bin,
der Falkner, der zu feige war, den Mörder zu nennen.
Ich, der Verfluchte, der dazu verdammt ist, als
Schlossgespenst die Uhr regelmäßig zu schlagen.

Cezar

Sovaĝaj porkoj

por foto de Zefirina

Sovaĝa estas mi

kaj forta porko,

kaj tamen vivas ni

ne en Novjorko.

En roto sentas mi

min kvazaŭ hejme.

Sed vivas ni pro Di'

ne senprobleme.

Arbare loĝas ni

dum tuta jaro

en paca harmoni'

sen tro da faro.

Se ne la homoj nin

sovaĝe ĉasus,

jen eĉ la viv' ĉe l' fin'

pli bone pasus.

Ekde novembro sin

la aproj ĉasas.

Bataloj por aprin'

de nun amasas.

Cezar

NE DIRU CI



Vi ne diru "ci".
Diru simple "vi".
Fi kaj fi kaj fi
al la fi-son' "ci"!
Fratoj estu ni,
Kaj fratino ŝi.
Tial diru "Vi".
Kaj neniam „ci“.

humuristo Roda Roda

Roda Roda

Gvidilo por riĉuloj

Kara amiko, per feliĉiga eluzado de negocaj kanzonoj vi leviĝis en socian rondon, kiu volonte uzas fremdajn vorton. Por ke vi ne ne ĉiumomente kompromisu vin, mi volas doni kelkajn konsilojn por la konversacio.

Antaŭ ĉio, ne estu ofendita, se iu nomas vin parvenuo, tiu ne celas ion malbonan, parvenuo estas hispana vando, litŝirmilo. Arrivé signifas: kantebla melodio, kantaĵo. Oni riproĉos vin pro malbonaj manieroj kaj pro manko de kortegeca ĝentileco, ne ofendiĝu pro tio, la mankoj ne estas gravaj. Kortega ĝentileco estas nenio alia krom kurtaĝo, kaj maniri -manikuri la manojn - tion vi ja jam mem faras.

Se oni invitas vin al teo, tio povas esti Five o' clock tea aŭ Thé dansant . Neniel havas eĉ la plej etan rilaton kun la instruiteco pri Dio. La hipotezo estas la plej longa flanko de triangulo; ne erare prenu tion por hipologio, la imagata incitemo de inoj.

Se oni ĉe teo ofertas al vi Baisers (meringojn) kaj kuracao, vi devas scii, ke baisse signifas banka depresio kaj kuracao: peza rajdanto. La malo de tio estas infamio, do infanterio, en transigita senco ankaŭ: nimfomanio. Sed absinto estas la sindeteno de alkoholaj trinkaĵoj.

Inter tuberrozoj kaj protuberancoj estas grandega diferenco: Protuberancoj estas oranĝoj. Tuberozoj estas tuberkulozaj nokthiacintoj. Krome faru diferencon inter ciklamoj kaj cikloj. Ciklamoj estas kirloventoj: Ciklo estas giganto kun unu okulo.

Por kirlovento oni povas diri ankaŭ: Toreadoro. Turneado sonas simile, sed havas tute alian signifon: nome sudfrancan trubaduron, ĉar tiuj daŭre turneas de domo al domo.

Ĉu oni diras ĉampinjono aŭ ĉampiono? Vi certe demandas. Dependas de la cirkonstancoj. Ĉu vi celas hararlavadon aŭ paperlanternon.

Antinomio estas la arto dismembrigi la kadavrojn de mortintoj. Antologio: Memregado, sendependeco.

Panoramo estas kanalo en la sudo de Ameriko. Paranojo estas dormkostumo.

Ĉarlatano: Kuracada fuŝulo kaj elkrianto sur foirplacoj, la ruza Tamerlano estis ministro por eksteraj aferoj sub Napoleono la Granda.

Samojedoj estas rusaj temaŝinoj.

Notu krome bone, ke la kreolino ne estas la sama kiel mulatino. Mulatoj estas bastardoj de ĉevaloj kaj de azenoj kaj kreolino estas krinolino.

Oni parolos al vi pri sano kaj malsanoj. Profilaktiko kaj higieno. Bone notu tion en via memoro: Profilaktiko estas vinlaŭso (filoksero). Higieno estas rabobesto, kiu manĝas mortulojn.

Granda diferenco estas ankaŭ inter Olimpo kaj Hadeso. Hadeso estas la tabeso. Sed Olimpo estas simple polipo en la nazo.

Basilisko estas greka preĝejo, la plej ŝatata ino de la turko estas Obelisko.

Mia amiko, mi esperas, ke vi nun scias ĉion pri fremdaj vortoj. Se tamen iam plu duboj leviĝos en vi, ne parolu facilanime, sed antaŭe bele insultu la konfederacian Meksikon, kie vi ordigita laŭ la alpako trovos ĉion sciendan.