Banjoludistino

 

De la bluaj montoj venas ni

melodio laŭ „She'll be coming round the mountain“

De la bluaj montoj venas ni (m…

1.

De la bluaj montoj venas ni,

de la montoj for de tie ĉi.

Sur la dorsoj de l' ĉevaloj

rajdas ni tra ĉiuj valoj.

De la bluaj montoj venas ni.

Kantu...

Refr:

Kantu: aj ja jipi jipi je,

kantu aj ja jipi jipi je,

kantu: aj ja jipi aj ja jipi,

kantu: aj ja jipi jipi je!

2.

Koltoj, brandoj estas por vaker',

kaj mustangoj, inoj kaj liber'.

Tio estas la preferoj

por la ĝoj' de la vakeroj.

De la bluaj montoj venas ni.

Kantu...

3

De la bluaj montoj venas ni,

de la montoj for de tie ĉi,

rajdas ĉiam kun fortuno,

eĉ se brilas tro la suno.

De la bluaj montoj venas ni.

Kantu...

4

De la bluaj montoj venas ni,

de la montoj for de tie ĉi.

Se la mond' en dorm' sin lulas,

ni ĉevalon plu postulas.

De la bluaj montoj venas ni.

Kantu...

5

De la bluaj montoj venas ni.

Kaj ni kaptas taŭrojn kun pasi'.

Sur la dorsoj de l' ĉevaloj

rajdas ni tra ĉiuj valoj.

De la bluaj montoj venas ni.

Kantu...

6

Se la blizard' hurlas kun amar'

kaj tornado fajfas tra l' arbar',

sonas ĉe la brando kanto

en la forsto de Pit Hanto.

De la bluaj montoj venas ni.

Kantu...

7

Kie ruĝaj kaŭras en embusk',

kaj prerie blovas tra l' arbust',

sidas ni ĉe l' fajr' afable

kaj ne sentas nin agrable.

De la bluaj montoj venas ni.

Kantu...

8

Se rivere sinkas nigra ond'

kaj gitaro sonas en la rond',

ni bivake nun ripozas,

kant' buŝiras, grandiozas.

De la bluaj montoj venas ni.

Kantu...

tradukis Donjo & Cezar

laŭ ŝercema germana versio

de Heinz Woezel

Ken Miner, esperantisto, malde…

Von den blauen Bergen kommen wir

 

B-b-b-banjo-rano

1

Von den blauen Bergen kommen wir,

von den Bergen, ach, so weit von hier.

Auf den Rücken unsrer Pferde

reiten wir wohl um die Erde,

von den blauen Bergen kommen wir.

Refr:

Singen: ei ja jippi jippi jeh,

singen: ei ja jippi jippi jeh,

singen: ei ja jippi ei ja jippi,

singen: ei ja jippi jippi jeh!

2

Colt und Whisky liebt ein Cowboy sehr,

Girls und Mustangs und noch vieles mehr;

Denn das sind ja scharfe Sachen,

Die ihm immer Freude machen,

Von den blauen Bergen kommen wir.

Singen . . .

3.

Von den blauen Bergen kommen wir

Von den Bergen, die so weit von hier.

Reiten, das ist unsre Wonne,

Scheint auch noch so heiß die Sonne.

Von den blauen Bergen kommen wir.

Singen . . .

4

Von den blauen Bergen kommen wir

Von den Bergen, die so weit von hier.

Mag die Welt im Schlaf sich wiegen,

Wir sind nicht vom Pferd zu kriegen:

Von den blauen Bergen kommen wir.

Singen . . .

5

Von den blauen Bergen kommen wir

Und wir fangen selbst den stärksten Stier.

Auf dem Rücken unsrer Pferde

reiten wir wohl um die Erde.

Von den blauen Bergen kommen wir.

Singen . . .

6

Wenn der Blizzard tobt mit wildem Braus

Und Tornadowirbel durch die Wälder saust,

Klingt zum Whisky leis ein Lied

In dem Forest von Old Piet,

Von den blauen Bergen kommen wir.

Singen . . .

7

Wo die Rothaut lauert, schleicht und späht,

wo der Wind durch die Prärien weht,

sitzen wir am Lagerfeuer,

und es ist uns nicht geheuer.

Von den blauen Bergen kommen wir.

Singen . . .

8

Wenn des Rivers schwarze Welle sinkt,

Die Gitarre leis dazu erklingt,

Ruhen wir in bunter Runde

Geht ein Lied von Mund zu Munde.

Von den blauen Bergen kommen wir.

Singen . . .

 

 

Kien rigardas la ĉevalo?

Kien rigardas la ĉevalo? Al ni? For? :)

Wohin sieht das Pferd? Zu uns? Weg?

 

Renft: Inter amo kaj kolero:…

Rokgrupo Renft

Suno kiel klaŭno

"Al labor'!" krias sireno:
Mi remalfruas, sed sen mia vol'.
Staras jam ĉe l' tornmaŝino
mia majstro kun horloĝ',
do por kontrol'.

"Postlaboru la minutojn",
diras al mi la pedant'.
Kaj se vi estus mia fil'.
Gardu Di vin, vi fivagant'!

Ĉe l' ŝtancilo la kolegoj
jen babilas pri la tem' virin' .
Surtegmente knalas la pluvego.
Ho, se mi povus krei sunon min.
Tian sunon irantan subhaŭten,
laŭ la voĉo de Bob Dylan do kun raŭk',
belan sunon semantan nur ĝojon,
kiel klaŭn'.

"Meztagpaŭz'!" krias sireno.
Mi maĉas pantranĉaĵojn sen inklin'.
La majstron trafis dentĉagreno.
Aĥ, se mi povus krei sunon lin.
Tian sunon irantan subhaŭten
laŭ la voĉo de Bob Dylan do kun raŭk',
belan sunon semantan nur ĝojon,
kiel klaŭn'.

Ĉu vi postlabore irus kun mi ien,
demandas mi al kuirejknabin'''.
"Ce la pluvo?" Ŝi do: " Dankon!"
Aĥ, se mi povus krei sunon ŝin.
Tian sunon irantan subhaŭten
laŭ la voĉo de Bob Dylan do kun raŭk',
belan sunon semantan nur ĝojon,
kiel klaŭn'.


trad. Cezar


Rimarko: prononcu "Bob Diln"





Rockgruppe Renft

Sonne wie ein Clown


"Arbeitszeit!" schreit die Sirene.
Ich komme wieder mal etwas zu spät.
An die alte Drehmaschine,
wo mit seiner Taschenuhr
mein Meister steht.

"Nacharbeiten!", sagt mein Meister,
"deine Bummelantenzeit,
und wärest Du mein eigner Sohn,
gnade Gott, das tät' mir leid!"

An der Stanze die Kollegen
unterhalten sich über die Fraun.
Auf das Dach knallt laut der Regen,
ach, könnte ich mir eine Sonne baun.
Eine Stimme, die unter die Haut geht,
wie die Stimme von Bob Dylan, etwas rau,
eine Sonne die nur Fröhlichkeit sät - wie ein Clown.

Mittagszeit, schreit die Sirene.
Ich fange an mein Butterbrot zu kaun.
Mein Meister schimpft auf seine Zähne.
Ach, könnte ich auch ihm 'ne Sonne baun.
Eine Stimme, die unter die Haut geht,
wie die Stimme von Bob Dylan, etwas rau,
eine Sonne die nur Fröhlichkeit sät
wie ein Clown.

"Würdest du nach Feierabend mit mir ausgehn?",
frag' ich die Schönste von den Küchenfraun.
"Bei dem Regen?" sagt sie, "danke."
Ach könnte ich auch ihr 'ne Sonne baun.
Eine Stimme, die unter die Haut geht,
wie die Stimme von Bob Dylan, etwas rau,
eine Sonne die nur Fröhlichkeit sät,
wie ein Clown.

PS: www.cezarpoezio.de/88.html

Hans-Georg Kaiser

Die Kunst gehört den Völkern!

(für Ben Vautier und sein Gemälde
J'aime peindre, 1960)

Ben Vautier

Aus Bildern werden Zeichen.
Aus Zeichen wird Schrift.
So war das bisher.

Da kam Ben Vautier.

Und siehe da,
aus Schrift wurden wieder Bilder.
Schrift und Bild wurden plötzlich ein Liebespaar.

Mit Öl auf Leinwand gemalt.
Sogar signiert von Ben,
damit auch ein Dummkopf erkenne:
Aha, das ist also ein Kunstwerk!
Weiß auf Schwarz,
wie an der Schultafel!

Ungewöhnlich.

Das Gemälde darf sogar gelesen werden:
Ich liebe es zu malen
Ich liebe die Frauen
Ich liebe das Bier
Ich liebe es, wenn man von mir spricht
Ich liebe die Wahrheit zu sagen.

Banal?
Nein!
Genial!

Hier redet Jedermann.
Das könntest du gesagt haben, Leser!
Du bist gemeint, Betrachter!
Das soll nämlich keine große Kunst sein!
Hier wird kein besonderer Stil angestrebt,
sondern Stillosigkeit.
Oder doch ein Stil?
Ist hier etwa die Stillosigkeit
das Kunststück?

Nein! Anders!

Ben will uns sagen:
Kunst ist nicht nur für Perfektionisten da!
Kunst ist für jeden machbar, klar also?
Runter vom Thron, eingebildete Kunst,
und rein ins Klassenzimmer.
Die Kunst gehört den Völkern!

Ben ist ein Revolutionär.

Ben hat gewiss den Taoisten
Dschuang Dschou gelesen;
schon der alte Chinese,
hatte gegen die Geschickten
gewettert, die aus der Kunst
eine Affendresssur gemacht haben!

Viele Wege führen zur Kunst!
Nicht nur der über die Mal-Akademie!

Kunst verlangt vor allem aber eines -
einen selbstständigen
unbestechlichen Kopf,
der sich von nichts
und niemandem
vor die Karre spannen lässt!

 

 

Usona popolkanto

Ho, Suzana

Banjo 01

Usona popolkanto

De Alabamo venas mi

Mi foriris Alabamon

kun la banjo sur l' genu'.

Luziianon venis

pro Suzana-rendevu'.

Refr.: Ho, Suzana,

do ploru jam ne plu.

De Alabamo venas mi

kun banjo sur genu'.

En nokt' pluvegis dum la tag',

sekegis la veter',

pro sunvarmego frostis mi,

Suzana jen la ver'.

Ho, Suzana...

Mi sonĝis en alia nokt',

dum estis jam kviet',

ke venas jen Suzana

de la supro de montet'.

Ho, Suzana...

Kun fagopirkuk' iris ŝi

kaj enokula plor'.

Mi venos tuj el Diksi-land',

ne larmu en la for'..

Ho, Suzana...

En Nova Orleano

mi ĉie serĉos ŝin.

se trovos mi Suzanon,

mi enloĝigos min.

Ho, Suzana...

Sed se mi ne plu trovos ŝin,

ŝi mortas jam kun cert'.

Se staros vi je mia tomb'

ne ploru pro la spert'.

Ho, Suzana...

Rimarkoj: Jen supre la originala versio, kiu estas certe grandparte tute tradicia. La kanto pro certaj partoj iom memorigas min pri germana ŝercpoemo: „Finster war's der Mond schien helle“ (Tenebre estis, la Luno brilis hele), kie ekz. mortpafita leporo nokte sketas sur sablomonto:).

Diksi-land' = esprimo por sudŝtatoj de Usono, de tie devenas la Diksilandmuziko, kiu havas la nomon laŭ la regiono, en kiu ekestis la muziko.

Kurta banjo

Folksong el USA

Oh, Suzana

Oh I come from Alabama

with a banjo on my knee,

I'm going to Louisiana,

my true love for to see

Refr.: Oh, Susanna,

don't you cry for me

For I come from Alabama

With my banjo on my knee.

It rained all night

the day I left,

the weather it was dry

The sun so hot I

froze to death;

Susanna, don't you cry.

Oh, Susanna,

I had a dream

the other night

when everything was still,

I thought I saw Susanna

coming up the hill,

Oh, Susanna,

The buckwheat cake

was in her mouth,

the tear was in her eye,

I said I'm coming from Dixieland,

Susanna don't you cry.

Oh, Susanna,

I soon will be in New Orleans

And then I'll look around

And when I find my gal Susanne,

I'll fall upon the ground.

Oh, Susanna,

But if I do not find her, this

darkie 'l surely die,

And when I'm dead and buried,

Susana, dont you cry.

Oh, Suzana.

Sheet music published by C. Holt Jr.. New York, [February] 1848.

PS: http://www.cezarpoezio.de/54.html

Bob Dylan

Ich bin's nicht, Kind

(frei nach Bob Dylan:

It ain't me Babe)

Geh weg da, vom Fenster,

bleib beim selbst gewählten Tritt.

Ich bin's nicht, den du suchst, Kind.

Ich muss mit dir nicht mit.

Du sagst, du brauchst so einen Mann,

der stark ist und niemals schwach,

der dich verteidigt und der dich beschützt,

wenn du recht hast und danach,

'nen Mann also dir öffnend jede Tür.

Refr:

Doch ich bin's nicht, Kind, nein, nein, nein,

Ich bin's nicht, Kind.

ich bin nicht der, den Du suchst, Kind.

Herunter von dem Fenster, Kind,

verschwinde aus dem Haus.

Ich bin's nicht den du suchst, Kind,

ich lass dich lieber raus.

Du sagst, du suchst so einen Mann,

der dir verpricht, dass er nie geht,

der nur nach dir noch weiter sieht,

an deinem Herzen klebt. Ein Mann,

der sterben will für dich.

Refr:

Doch ich bin's nicht, Kind, nein, nein, nein,

Ich bin's nicht, Kind,

ich bin nicht der, den Du suchst, Kind.

Verschwinde wieder wie der Wind,

alles an dir ist gemacht wie aus Stein.

Da ist nichts, was mich berührt,Kind,

und ich bin auch nicht allein,

Du sagst, du suchst dir einen Mann,

der dich aufhebt nach jedem Fall,

der ständig dir viel Blumen kauft

der springt auf Ruf überall.

Ein Lover nur für dich selbst.

Refr:

Doch ich bin's nicht, Kind, nein, nein, nein,

Ich bin's nicht, Kind,

ich bin nicht der, den Du dir suchst, Kind.

Übersetzt von Hans-Georg Kaiser

Bob Dylan

It ain't me, Babe

Go 'way from my window,

Leave at your own chosen speed.

I'm not the one you want, babe,

I'm not the one you need.

You say you're lookin' for someone

Never weak but always strong,

To protect you an' defend you

Whether you are right or wrong,

Someone to open each and every door,

But it ain't me, babe,

No, no, no, it ain't me, babe,

It ain't me you're lookin' for, babe.

Go lightly from the ledge, babe,

Go lightly on the ground.

I'm not the one you want, babe,

I will only let you down.

You say you're lookin' for someone

Who will promise never to part,

Someone to close his eyes for you,

Someone to close his heart,

Someone who will die for you an' more,

But it ain't me, babe,

No, no, no, it ain't me, babe,

It ain't me you're lookin' for, babe.

Go melt back into the night, babe,

Everything inside is made of stone.

There's nothing in here moving

An' anyway I'm not alone.

You say you're looking for someone

Who'll pick you up each time you fall,

To gather flowers constantly

An' to come each time you call,

A lover for your life an' nothing more,

But it ain't me, babe,

No, no, no, it ain't me, babe,

It ain't me you're lookin' for, babe.

Bob Dylan

Erotiko, teatraĵo

 

Cezar

 Erotikaj plezuroj

 

 Se vi min kisas per okuloj,
mi scias eĉ sen gazetuloj,
ke tio estas karesado
de l' koramata por farado.

Se la okuloj miaj lumas,
ĉar viaj gaje palpebrumas,
kaj viaj manoj miajn tenas,
ni ambaŭ kune ĝin divenas.

Jen sekvas tuj miraklaj horoj,
sub ĉielarkoj, ruĝaj floroj.
Jen kantas voĉduet' en ĥoro
anĝelsimila kun fervoro.

Vi vibras jam kaj kun emfazo.
Ni venas nun ĝis la ekstazo.
Jen volus vi ĉe mi forsveni
kaj mi vin ĉe la lipoj teni.

Se ni jam ĉirkaŭbrake falis,
kaj la orgasmoj tre detalis,
nin kaptas poste sent' pri beno
post sinfordono kaj post preno.

Donjo

Hans-Georg Kaiser

Du, meine Zuckerpuppe

Du bist das Salz in meiner Suppe,

die Kaiserin in der Schaluppe.

Du bist die Saite meiner Leier,

das Alphatier für jede Feier.

Du bist 'ne tolle Quasselstrippe,

der Feuerbrand an meiner Lippe,

du bist das einzig höh're Wesen

und Reichsverwalter meiner Spesen.

Du bist die Köchin aus Germanien,

die Zuckerpuppe aus Kastanien.

Du bist mir wahre Sachertorte,

das Schlüsselweib an meiner Pforte.

Du bist Mylady, voller Power,

das Klageweib an meiner Mauer,

du bist das Gelbe gar vom Ei

und gackerst noch in Moll dabei.

Du bist, wie soll ich es dir sagen,

der weiche Kern in harten Tagen.

Du bist's, die schillert wie Frau Goethe,

du bläst für mich die Zauberflöte.

Du bist gar Denkmal in der Landschaft,

viel mehr als Trottoir-Bekanntschaft.

Du bist die Werferin der Torte,

die Weihrauchgöttin meiner Worte.

Du bist, wie soll ich es beschreiben,

Pik As, um Optimist zu bleiben.

Du bist das Beste, was ich habe,

die Platte noch auf meinem Grabe.

Und wenn sie dich auch gar nicht fassen,

so wirkst Du trotzdem sehr gelassen.

Du kennst mich ja zu allen Zeiten,

mit meinem Charm und Grässlichkeiten.

Du bist in meinem Kreis ganz drinnen,

und stehst da fest auf meinen Zinnen.

Du würdest dich nie fortbewegen,

und bist darum für mich ein Segen.

tomboŝtono, mortuldanco

Ch. v. Margenburg

Tago de ĉiuj Sanktuloj

noktoprofunda malhelo ŝteliras,
portas pelerinon,
kaŝas, vualigas
longajn ombrojn akompanantajn vin.
laca vi estas, patro Morto.

ploroj falas kiel pluvo,
torentas el niaj okuloj,
niaj animoj
trempiĝas en abismojn,
nebulvandoj envualigas nin,
saturigas nin,
la beleco de l' tago forsinkas.

mortantaj floroj,
kaŝata vizaĝo,
rigidiĝis via rideto.
amata suno, glacia frido.
vi, patro morto, ĵetas frostotreme
kadavron de mortinto en tombon.

la odoro de putrineco
pendas enaere

sekiĝintaj kiel rigidiĝintaj sentoj
seka foliaro sur muskokovritaj branĉoj,
haltigitaj monatoj, sentempe fiksiĝintaj,
bremsita kiel marmorplatoj en grafito
senfine eltenante kaj mute
sur niaj tomboj


kvieta

sensona aŭtuno.

© C.v.M.

* Christin *

tombejo, statuo, sinjorino Ŝte…

Allerheiligen

nachttiefe dunkelheit schleicht,
trägt einen umhang
verbirgt, verdunkelt
die langen begleitenden schatten,
müde bist du, gevatter tod

tränen fallen wie regen,
strömen aus unseren augen
unsere seelen
tauchen in abgründe
nebelwände verhüllen
durchtränken.
des tages schönheit versinkt

sterbende blumen,
dein verhülltes gesicht,
erstarrt dein lächeln.
geliebte sonne, eisige kälte.
du, Gevatter Tod,

wirfst klamm den kadaver ins grab

der duft von verwesung
hängt in der luft

verdorrt wie erstarrte gefühle
blätterdürre an mooszweigen,
stehengebliebene monate
zeitlos harrend gebremst
Wie marmorplatten in grafit
harrend endlos und stumm
auf unseren gräbern

stiller

lautloser herbst.

© C.v.M.

* Christin *

benko en la tombejo - Friedhof…

Liberté, Égalité, Fraternité :…

Cezar

LIBERECO, EGALECO, FRATECO

LIBERECON jes,

sed ĝi devas esti stampita antaŭe.

Liberon, ĉu? Jes ja! Sed ne sen iuj limigoj!

Ankaŭ la libero devas havi limojn.

Tiom liberaj ni ankoraŭ tute ne estas,

ke ni povus elteni la liberecon de la aliaj.

EGALECON jes, sed ne

en la senco de sama posedo!

Egalecon, ĉu? Kial ne?

Sed ne sen ĉia limigo!

Ankaŭ la egaleco devas havi limojn.

Ĉar ni ankoraŭ tute ne tiom progresis,

ke ni povus elteni la egalecon de ĉiuj.

FRATECON, jes,

sed ne por ĉiuj.

Fratecon? Kial ne?

Sed ne sen ĉia limigo!

Ankaŭ la frateco devas havi limojn,

ĉar ni ankoraŭ tute ne tiom progresis,

ke ni povus deziri elkore al ni

ankaŭ la fratinecon.

Rimarko: Tio esta ironia kaj moka teksto pri realeco, kiu tre deflankiĝas de la idealo de l' franca revolucio. Parto de la franca konstitucio nur ekde 1958.

Hans-Georg Kaiser

FREIHEIT, GLEICHHEIT,

BRÜDERLICHKEIT

FREIHEIT ja,
aber sie muss abgestempelt sein.
Freiheit? Jawohl, aber nicht ohne
irgendwelche Einschränkungen!
Auch die Freiheit muss Grenzen haben.
So frei sind wir noch lange nicht,
dass wir die Freiheit der anderen aushalten könnten.

GLEICHHEIT ja, aber nicht
im Sinne gleichen Besitzes!
Gleichheit? Warum denn nicht?
Aber nicht ohne jede Einschränkung!
Auch die Gleichheit muss Grenzen haben,
denn so gleich sind wir noch lange nicht,
dass wir die Gleichheit aller ertragen würden.

BRÜDERLICHKEIT ja,
aber nicht für alle.
Brüderlichkeit? Warum nicht?
Aber nicht ohne jede Einschränkung!
Auch die Brüderlichkeit muss ihre Grenzen haben,
denn so weit sind wir noch lange nicht,
dass wir auch die Verschwesterung aus vollem Herzen
herbeiwünschen würden.


Bemerkung: das ist ein ironischer, spöttischer Text über eine Realität, die sehr vom Ideal der Französischen Revolution abweicht. Teil der französischen Verfassung erst seit 1958.

Light and shadow - lumo kaj om…

Cezar

NE PLU SENTATA KIEL FORESTANTO


De tempo al tempo
oni sentas mian foreston.
Sed tiuj, kiuj tion diras,
ne vere opinias tion.
Ili bezonas nur paŭzoklaŭnon
aŭ stultulon, kiu faras
la laboron por ili.
Aŭ ili simple enuas.

Nur mi mem sentas mian foreston
ĉeokaze ankoraŭ.
Iel mi perdiĝas,
ĉar delonge neniu plu
sentas mian mankon.

Se mi havus kamuflan ĉapon,
mi ne bezonus ĝin.
Mian foreston ja jam tiel neniu plu sentas.
Eĉ mi mem ne plu sentas ĝin.

Tio ne estas tiom malavantaĝa por iu,
kiu ne volas esti je dispono
por publiko je ĉia prezo.
Kaj tamen tio estas iel trista,
ke oni estas tiom atomigita
kaj povas fari malmulton kontraŭ tio.
Nia tempo ne permesas alion.

La mankon de individuo oni sentas
nur en funkcianta socio, kiu
ankoraŭ havas celojn.
Sed ne en tiaj, kiaj jam rigidiĝis.

Mortintoj ne plu sentas
la foreston de vivantoj.
Tial mi povas ŝpari la penon
legi la anoncojn pri perdiĝintoj. 

Hans-Georg Kaiser

NICHT MEHR VERMISST


Mich vermisst man manchmal.
Doch die, die es sagen,
meinen es nicht wirklich so.
Sie brauchen nur einen Pausenclown
oder einen Dummen
der für sie die Arbeit macht.
Oder sie langweilen sich einfach.

Nur ich selbst vermisse mich
gelegentlich noch.
Irgendwie gehe ich so verloren,
weil mich seit langem niemand
mehr wirklich vermisst.

Hätte ich eine Tarnkappe,
bräuchte ich sie nicht.
Mich vermisst ja doch niemand mehr.
Nicht einmal ich selbst.

Das ist nicht unbedingt schlecht
für einen, der dem Publikum
nicht um jeden Preis
zur Verfügung stehen will.
Und doch ist es irgendwie
öde, dass man so atomisiert wurde
und wenig dagegen machen kann.
Unsere Zeit gibt es nicht her.

Vermisst werden kann man nur
in funktionierenden Gesellschaften, die
noch Ziele haben. Nicht  aber in solchen,
die schon erstarrt sind.

Tote vermissen Lebende nicht.
Darum kann ich mir das Lesen
der Vermisstenanzeigen sparen.

 

Bemerkung: Die Ausnahme der Regel heisst in meinem Fall im Moment Christin v. Marenburg:), die sich jetzt zu Recht bei mir beschwerte:). Auch diese oder jener andere könnten sich ungerechtfertigt getroffen fühlen.

Chihuahua workers -historia fo…

B.Traven

La dinamitkartoĉo

Kelkaj indiĝenaj laboristoj, kiuj estis laborintaj en la minejoj de Chihuahua kaj vagadis nun en la antaŭa loko de la urbo, iutage kverelis pri la efikeco de la dinamitkartoĉoj, kiuj estas uzataj ĉe la eksplodigoj de la ŝtonamasoj. La plimulto interkonsentis pri tio, ke la efiko al la homa korpo estas nepriskribeble detruiga; kelkaj malmultaj male asertis, ke la efiko nur al ŝtonamasoj plene montras sin, dume ĝi kontraŭe al la homa korpo preskaŭ devas esti nomata nedanĝera.

Kiam interkonsentiĝo pri tio ne povis esti atingita, proponis sin la prezentanto de la „nedanĝera efiko“ pruvi je sia propra persono la ĝustecon de sia opinio.

Ne daŭris longe ĝis kartoĉo estis havigita, oni surmetis la prajmon kaj alpendigis la meĉon. La kuraĝa batalanto por sia konvinko, tamen ankoraŭ lasis prisvati sin de la kontraŭa partio esti atentema, ĉar ja eventuale eblus, ke la plimulto pravas, kaj estus ja ege domaĝe, se li ne povus konvinkiĝi persone, ke li malpravas, por povi tiri por sia estonteca vivo instruon el tio. Li fine eĉ akceptis tion kaj iris kun la aro de la kverelemaj kamaradoj al ŝtona anguldomo. Post kiam la „efikecosupozantoj“ retiriĝis al respektema distanco, la viro iris al la angulo, ekbruligis la meĉon kaj tenis la kartoĉon kun la dekstra mano preter la domangulon.

Kelkajn momentojn poste ektremis la tuta urbo. La loĝantaro, timante tertremon aŭ mineksplodon, rapidis sur la straton. Kiam ili vidis, ke temas nur pri du angulaj dommuroj , kiuj kolapsis laŭ neklarigebla maniero, ĉiu retiriĝis en sian kvietan domvivon.

La amikoj de la viktimo fervore eklaboris. Ili forprenis la ŝtonrompitaĵojn de ambaŭ muroj por konstati, kiu partio pravas, ĉar tio ne estis decidita ĝis nun. La efikeco al ŝtonamasoj estis ja neniel kontestita de unu el la partioj. Kaj prave, post kiam ili estis ŝovelintaj dum certa tempo, elrampis la nekredanto tute trankvila kaj kun la mieno de viro, kiu estas prava, kaj li skuis la ŝtonrubon el la vestoj.

Tute kompleta li vere ne estis plu. Sed tion li ja ankaŭ tute ne asertis antaŭe, ke tio estos tiel. Ĉiukaze la dekstra mano estis forŝirita de li ĝis la duono de la antaŭbrako. Sed tio ne tre ĉagrenis lin. Li postulis, ke oni nun serĉu ankaŭ la manon, por ke oni povu vidi, ke ĝi ne estas tro damaĝita. Sed de la mano troveblis nenio.

„Kaj mi diras al vi tute definitive“, tiel la kverelo tuj denove ekis, „ ne estis la kartoĉo, kiu forŝiris mian manon. La kartoĉoj estas absolute nedanĝeraj. Estis la prajmo; ĉar tio, kion la la malindaj fabrikistoj tie enmetas, tion oni scias neniam. Ili estas ĉiuj mensogantoj kaj trompistoj.“

La indiĝeno pli poste neniam bedaŭris, ke li fordonis sian manon. Anstataŭ la mano li ricevis feran hokon, laborhokon. Sed li neniam laboris per ĝi, sed fariĝis per tiu hoko unu el la plej timigataj batemuloj inter la laboristaro, kiuj renkontis lin kun timo, kiu limiĝis jam al respektego, kaj kiuj sentis sin flatataj rajti plenumi liajn dezirojn.

tradukita de la Klubo Karapaco (Donjo, Frank kaj Cezar)

el B.Traven: Erzählungen (Rakontoj), Band 1 (vol.1) , Verlag (eldonejo) VOLK und Welt (Popolo kaj mondo), Berlino 1968

B.Traven, writer, verkisto

B.Traven

Konvertado de indiĝenoj

Indiĝena tribestro venis iutage al la hispana monaĥo Balverde, kiu laboris kiel misiisto en Meksiko, por proklami la doktrinon pri graco.

La tribestro venis kun du viroj de la tribo, kiuj apartenis al la konsilantaro, do estis plejoldistoj aŭ nobluloj.

Pater Balverde akceptis la tribestron ĝentile kaj sen iu orgojlo. Estu dirate ĉi tie, ke la hispanaj monaĥoj kaj pastroj dum la tri unuaj jarcentoj de la hispana regado en Meksiko estis la ununuraj veraj kaj sinceraj amikoj de la indiĝenoj. La monaĥoj kaj pastroj en vero protektis la indiĝenojn kontraŭ la brutaleco de la hispanaj ekspluatantoj kaj orĉasistoj en tia maniero, ke oni devas alte taksi tion favore al la katolika eklezio, se oni lasas flanke la esceptojn. Plej ofte kompreneble la monaĥoj estis devigataj ribeli kontraŭ siaj propraj episkopoj, kiuj, se temis pri tio elrabi kaj sklavigi la indiĝgenojn, starigis sin flanke de la reĝo kaj de la grandbienuloj. Episkopoj estis kaj estas ja ĉiam pli proksimaj al la reĝo kaj la granda kapitalo ol la monaĥoj kaj kapelanoj. La granda malakordo inter la katolika eklezio kaj la indiĝenoj en Meksiko ekestis nur tiam, kiam Meksiko fariĝis sendependa kaj kiam grandaj partoj de la meksika popolo, la plej inteligentaj indiĝenaj tavoloj, urĝis decidan progreson pri edukado kaj ĝenerala civilizacio, dume la katolika eklezio perforte obstinis pri sia mezepoka potenco pri spirito kaj edukado, kaj ne eĉ joton volis cedi de sia potenco kaj influo, kaj rezistis en la erao de alte evoluita tekniko la necesan eduakdon de la indiĝenoj.

Sed tio, kion mi rakontas ĉi tie, okazis, kiam la katolikaj misionistoj ankoraŭ ne engaĝis inter la indiĝenoj kun la penso pri plifortigo de la ekstereklezia kaj politika potenco de la eklezio, sed kun la sincera kaj vere honesta deziro voli savi la indiĝenon kaj helpi al li fratece eniri en la paradizon. La monaĥoj laboris inter la indiĝenoj tiom malegoistaj kaj neprofitemaj je tiu tempo, kiel verŝajne malofte aliloke engaĝiĝis misionistoj. Ili portis al la indiĝenoj ne nur la doktrinon pri graco, sed ankaŭ multajn aliajn aferojn, kiuj jam ĉi tie sur la tero estis tre utilaj kaj al multaj el ili donis certan ekonomian liberon. Ili instruis ilin centoj da utilaj metioj kaj artoj; la bredadon de silkoraŭpoj, la brodadon de fajnaj pingolaboroj, la glazuradon de potvaroj, por nomi kelkajn el ili. Tiel ŝajnas tute normale, ke la indiĝenoj iafoje tute libervole venis al la monaĥoj, por aŭdi pri la nova religio.

Kaj tio estis, kio kondukis tiun tribestron kun sia akompananto al la monaĥo Balverde.

La tribestro diris al la monaĥo: „ Kun niaj dioj, precipe kun la grandaj, ni estas tute kontentaj. Nur kun niaj apudaj dioj ni havas ofte multajn zorgojn. Se ni bezonas pluvon, la pluvodio sendas al ni eĉ ne guton, kaj se ni devas havi sekecon, jen ni povas fari kion ajn, sed la dio de la sekigantaj ventoj ne estas hejme por ni. Tiel estas kun kelkaj el niaj malgrandaj dioj. Nun la plejoldistoj el mia tribo interkonsiliĝis kaj decidis, ke mi venu al vi, heroldo de nova religio por aŭskulti, ĉu vi povas oferti pli bonajn diojn. Se ni lernos, ke viaj dioj estas pli bonaj ol niaj, jen ni estas pretaj akcepti viajn diojn kaj forgesos niajn. Rakontu al mi, kaj al miaj konsilistoj pri via religio. Ni volas bone aŭskulti vin kaj ĉion, kion vi diras pri viaj dioj, ni volas hejme laŭvorte raporti al nia popolo kaj sciigos vin ĝustatempe.“

Pastro Balverde, rakontis simple, sen fari multe da sennecesa pompo, la bazajn rakontojn de la evangelio, kun klaraj sendrapiritaj frazoj, tiel, kiel oni rakontus la historion al infano. Ĉio tio, kio povus konfuzi ilin, li ellasis provizore. Tion li faris ĝuste, kaj li pruvis per tio, ke li bone komprenis trakti tiajn simplajn homojn, kiaj estis liaj vizitantoj.

La tribestro aŭskultis lin dum horoj sen eĉ nur unufoje interrompi la monaĥon.

Kiam la monaĥo estis fininta la paroladon, diris la tribestro: „Mia kara amiko, mi aŭskultis, kion vi rakontis al mi kaj al miaj konsilantoj. Mi povus respondi al tio tuj nun. Sed vi rakontis tiel honeste, ke tio dolorigus mian koron tuj respondi al vi, ĉar mi povus paroli tro rapide kaj per tio povus dolorigi vin kaj viajn diojn. Tio tute certe ne estas mia volo. Mi nun en la nokto ekdormos, ĉi tie en tiu ĉi loko, kaj mi bone pripensos en mia dormo, kion vi diris al mi. Kaj morgaŭ matene mi volos veni kaj diri al vi, kion mi pensas, kaj kion mi en mi decidis. Tiam ne estas plu tro rapide, sed bone pripensite, kaj estos tiam miaj veraj vortoj. Tiel tiam tio povas dolorigi nek vin nek viajn diojn, ĉar estas la frukto de mia klara pensado. Kaj se oni bone pripensite kaj honeste diras sian veron, neniu dio povas koleri, ĉar estas dio mem, kiu metas tiun veron en mian koron. Ĉu vi estas kontenta pri tio, mia amiko?“

„Certe, mia frato“, diris la pastro, „mi estas vere tre kontenta pri tio. Dio kaj la Sankta Virgulino gvidos viajn pensojn kaj vin kaj la viajn kondukos al la ununura savo. Iru kun Dio!“

Je la sekva mateno, kiam la pastro estis celebrinta la meson en la kapelo de la loko kaj ĵus sidiĝis por la matenmanĝo venis la tribestro kun siaj du konsilantoj por transdoni sian respondon.

La monaĥo volis tuj paroli kun la tribestro, sed la tribestro diris: „Mi vidas, ke vi ekmanĝas. Estas pli bone por vi, se vi trankvile manĝas vian manĝon, ĉar vi certe estas malsata. Tio farus vin rapidema. Kaj religio estas nenio por hasti, ne mia kaj certe ankaŭ ne via. Manĝu, kaj se vi bone estos manĝinta, ni interparolos.“

Kiam la monaĥo nun jam manĝis, li elvenis; kaj li, la tribestro kaj ties ambaŭ konsilantoj, sidiĝis sub arbo, kiu staris proksime de la kapelo.

La monaĥo ne demandis kaj ne urĝis lin. Li atendis trankvile ĝis la tribestro komencis paroli.

Jen la tribestro diris: „Mi bone pripensis en mia koro ĉiujn vortojn, kiujn vi diris al mi. - Via Dio lasis skurĝi sin. Ĉu tio tiel estas?“

„Jes, por ŝarĝi la pekojn de la mondo sur sin“, diris la pastro.

„Li lasis kraĉi sur sin, lasis sin insulti, priĵeti per koto, lasis moki sin kiel frenezema reĝo, lasis mokate surmeti ĉapelon el dornoj al si. Ĉu tio estas tiel?“

„Jes por ŝarĝi la pekojn de la homoj sur sin“, rediris la pastro.

„Li lasis najli sin sur trabon kaj mortis tie hontinde kiel malsana hundo. Ĉu tio estas tiel?“

„Jes, por savi la homojn de ĉiuj pekoj“, diris la pastro.

Al tio la tribestro diris tre trankvile: „Jen kion Dio donis al mi en mian koron en la nokto: Iu, kiu ne per sia persono povas enfluigi sufiĉe da respekto al la homoj, tiel, ke ili ne kuraĝas kraĉi sur lin, insulti lin, moki lin kaj priĵeti per koto, ne povas esti la Dio por indiĝeno. Persono, kiu ne povas liberigi sin kaj ne volas liberiĝi de la trabo, sur kiu la persono estas najlita, ne povas savi homojn kaj tial ne povas esti dio por indiĝeno. Persono, kiu najlite sur trabo lamentas kaj hurletas kiel oldulino, ne povas esti dio por indiĝeno.“

La tribestro volis daŭrigi sian parolon, sed tian profundan trankvilon kiel la tribestro hieraŭ montris dum la parolado de la monaĥo, la monaĥo mem ne povis konservi.

Li interrompis la indiĝenon en lia komencanta nova parolo: „Ĉion tion, faris mia Dio kun intenco, por savi la homojn; li volis suferi, por suferi por ĉiuj homoj.“

Post tio diris la tribestro: „Vi diris, ke li estas ĉiopotenca Dio, via Dio, kaj la Dio de senfina amo. Ĉu tio tiel estas?“

„Jes, tio pravas.“

„Ĉu li estas efektive ĉiopotenca , via Dio, kial li ne prenas ĉiujn pekojn kaj malbonfarojn de la homoj sur sin sen suferi, sen lasi moki sin, sen lamente hurlete morti? Kaj se li vere estas dio de senfina amo, kial li laŭprincipe lasas suferi la homojn en siaj pekoj, kaj kial li laŭ principo lasas peki ilin? Nur por povi prezenti tiun grandan, tiel mizere preterirantan spektaklon? Ĉarlatano ne povas esti dio por indiĝeno.“

„Sed“, la monaĥo interrompis denove, „ tion faris Dio, por ke la homoj per propra merito kaj per la kredo gajnu la eternan vivon.“

Jen la indiĝeno diris trankvile: „Kial la ĉirkaŭvojo, amiko mia?“ kial devi gajni kion la Dio de senfina amo kaj de senfina ĉiopotenco povas doni al la homoj por nenio, kiel mia patrino donas al mi ĉion por nenio el amo, kaj ne demandas, ĉu mi meritas tion, ĉu mi kredas je ŝi, ĉu mi adoras ŝin. Ŝi donus al mi ĉion en amo, sen juĝi kaj eĉ tiam sen agi, se mi - kion mia dio malhelpu – ŝin insultus, mokus aŭ eĉ batus. Mia patrino estas pli granda ol via Dio; ĉar ŝi havas pli da senfina amo, pli da senfina pardonemo kaj malpli da sopiro pri kredo kaj preĝoj ol via dio.“

La pastro evitis respondon kaj kondukis la interparoladon for al alia instruo, pri kiu li scis, ke ĝi faras kutime grandan impreson al indiĝenoj, kiuj devis aŭdi tion ĝis nun.

Li diris: „ Sed mia Dio ne estas mortinta, kiel vi opinias kaj kiel vi hieraŭ certe ne aŭdis. Mia Dio post tri tagoj reviviĝis kaj en granda gloro ĉieliris.“

“Kiom ofte?“ demandis la tribestro koncize kaj seke.

Iom mirigite la pastro respondis: „Sed – kompreneble nur unufoje.“

„Kaj ĉu li, mi celas vian Dion, de tiam jam iam denove revenis?“ Ankaŭ tion la tribestro demandis same koncize kaj seke.

„Ne“, diris la monaĥo, li ne revenis de tiam, sed li promesis, ke li iam revenos, por juĝi kaj por -“

Ĉifoje la tribestro interrompis lin: „ - kaj por kondamni.“

„Jes“, diris la monaĥo, nun iom ekscitiĝante, „jes, por kondamni ĉiujn kaj ĉiujn, kiuj ne kredas pri li kaj kiuj skrapadas je liaj vortoj kaj ne volas ekkoni la instruon de la vera savo, se ĝi ne estas portata al ili per malfermaj manoj kaj por nenio haveblas.“

La tribestro ne lasis forŝiri sin de la ekscitiĝo de la monaĥo. Kiam la pastro estis fininta sian parolon, la indiĝeno diris trankvile: „Kaj jen tio, kion Dio metis en mian koron kiel la lastan: Mia Dio mortas ĉiuvespere por ni, por siaj indiĝenaj infanoj, por alporti al ili frideton, trankvilon kaj pacon. Li mortas en profunda, ora beleco, ne mokata, ne surkraĉata, ne priĵetata per koto. Li mortas bele kiel vere granda Dio. Sed matene li reviviĝas de la mortintoj, unue ankoraŭ kovrata de la vualoj de la morto, sed tiam trembrilas liaj oraj lancoj en la blua firmanento, kaj fine li tute aperas, granda, ora, kaj potenca. Donacante lumon, varmon, belecon, kaj fekundecon, donante al la floroj odoron kaj kolorojn, instruante al la birdoj dolĉajn kantojn, enfluigante al la maizo forton kaj sanecon en la spadikojn. Enspirigante al la fruktoj dolĉecon kaj sanigajn sukojn, ludante ĉasante kun la nuboj en la maro de la bluaj aeroj. Kaj sama al mia amata patrino estas mia Dio, donante kaj donante kaj donante, ne postulante preĝojn, ne atendante preĝojn, ne ordonante kredon, kaj neniam kondamnante. Kaj se la vespero venas, li formortas denove en ruĝa ora gloro, ne mokata, ne lamentanta, sed en rideto promesanta trankvilan profundan pacon; kun la lastaj tikoj de liaj laciĝantaj okuloj benante siajn indiĝenajn infanojn. Kaj je la mateno li denove ĉeeestas en la firmamento, la eterne juna, eterne brilanta, eterne donanta , eterne nove sin naskanta, eterne revenanta granda ora Dio de la indiĝenoj. Kaj tiel diris Dio al mi kiel la lasta vorto en mian koron: „Ne ŝanĝu vian Dion, mia bona filo, ĉar ne estas pli granda dio ol via Dio, la ridanta Dio, kiu en siaj briloj jubilas kaj kantas, neniu dio pli bela kaj pli nobla ekzistas en la vasta mondo, Dio, bananta en la torente fluanta oro, la grandioza, brilanta Dio de la indiĝenoj.“

Dirinte tion, la tribestro dankis al la pastro Balverde por ties afableco, kiun li montris al li. Tiam li kunrulis sian kovrilon, sur kiu li sidis, ĵetis ĝin surŝultren, kaj li iris sekvata de liaj akompanantoj, reen al sia popolo.

La tribo loĝas en la norda duono de la Sierra Madre. Ĝi restis ĝis la nuna tago sen la instruo de la vera savo. Ĉe la rapida disfalo de la katolika eklezio en Meksiko nun jam malgrandiĝis por ni ĉiu espero povi saluti iam tiun tribon kaj kelkajn aliajn, pli ol dudek da ili en Meksiko, kiel flugilhavajn harpoludantojn kaj trombonblovistojn en la paradizo . Ni kiel bonaj kristanoj en profunda humileco kaj plena submeto sub la volo de aliaj certe scios dece elteni tion. Haleluja!

Tradukis Donjo, Frank & Cez
(klubo Karapaco)

Rimarko: La vorto „ĉarlatano“ estas en la originalo "prestidigitisto", sed ĉar tiu vorto estas langorompilo por antaŭlegantoj, ni preferis anstataŭi ĝin per la vorto „ĉarlatano“. (Donjo, Frank kaj Cez!)

Herbejo en somero

Bayon

Somerkanto

Sommerlied

Durch deine Haare seh ich Himmel scheinen.
Auf deiner Haut liegt Sonne, und der See
hat zwischen deinen braunen Armen Wellen,
und rings um deinen nackten Fuß ist Klee.

Dort wo du hinschaust, geht ein Wind vorüber.
Die Bäume über dir sind von ihm voll.
In deinen Händen riecht die Luft nach Ernte,
als ob die Zeit der Reife kommen soll.

Ich seh dich an und seh durch dich den Sommer.
Ich bin der Gast in dieser Sommerruh.
Ich möchte so noch gerne etwas bleiben.
Der Sommer meint es gut mit mir. Wie du.

PS: www.cezarpoezio.de/115.html

Wolgang Borchert sur poŝtmarko

Wolfgang Borchert

Provu

Iru mezen de la pluvo.
Fidu pri la benopruvo.
Revu en susura lul',
provu esti do bonul'!

Iru mezen de la vent'.
Fidu pri infana sent' -
Ŝtorm' eniru por stimul',
provu esti do bonul'!

Iru mezen en la flamon,
sentu al la monstro amon
en vinruĝ' de kora brul' -
provu esti do bonul'!

Trad. Cezar

Stell dich mitten in den Regen,
glaub an seinen Tropfensegen
spinn dich in das Rauschen ein
und versuche gut zu sein!

Stell dich mitten in den Wind,
glaub an ihn und sei ein Kind -
lass den Sturm in dich hinein
und versuche gut zu sein!

Stell dich mitten in das Feuer,
liebe dieses Ungeheuer
in des Herzens rotem Wein -
und versuche gut zu sein!

www.cezarpoezio.de/57.html

skarabo

Cezar

Survoje al Skarabio

(aŭ: La transformiĝo)


Ankoraŭ vi vivas.
Ankoraŭ vi baraktas,
ankoraŭ ni estas homoj
laŭ la nomo de nia specio.
Sed atendu nur iomete,
baldaŭ ankaŭ ni estos
nuraj skaraboj, kiuj
pro humileco kaj malkuraĝo
rampas surgenue
en la keloj de niaj perditaj esperoj
sen plu rigardi al la suno,
kun niaj nazoj en la sterko
de nia skarabiga sterkosocio.

Atendu nur iomete,
baldaŭ ankaŭ vi
estos nur plu skarabohomo
kun uniforma skarabovizaĝo
kaj uniforma skarabokravato.
Kravatohava skarabohomo
en uniforma skarabkostumo,
kiu grimpis kiel skarabo
sur la kariera skarabotigo
ĝis tien, kie sidas jam
ĉiuj tiuj rondvizaĝaj skarabohomoj,
kiuj atingis la PLEJ ALTAN skarabocelon:
esti skaraboreĝo
super skarabaj
subhomoj.

Tiam vi estos sankta besto,
kaj vi turnos la kuglojn
el la vitroperloludo
de Hermann Hesse.

Atendu nur iomete
aŭ legu la rakonton de Kafka:
„La transformiĝo“
Ŝi estos al vi helpo
sur via skarabovojo.

Sed eble eĉ ne,
tio dependas de vi mem.

Hans-Georg Kaiser


Auf dem Wege nach Käferland

(oder: Die Verwandlung)

Noch lebst du.
Noch zappelst du.
Noch sind wir Menschen
nach dem Namen unserer Spezies,
aber warte nur ein Weilchen,
bald werden wir nur noch Käfer sein,
Käfer, die aus Demut und Feigheit
in den Kellern unserer verlorenen Hoffnungen
auf den Knien kriechen,
ohne dabei weiter zur Sonne zu schauen,
mit unseren Nasen im Mist unserer käfererzeugenden
Mist-Gesellschaft.

Warte nur ein Weilchen,
bald wirst auch du nur
ein Käfermensch sein,
mit einem uniformen Käfergesicht
und einer uniformen Käferkrawatte,
ein Krawattenkäfermensch
in einem uniformen Käferanzug,
der wie ein Käfer
auf dem Karrierehalm
bis dorthin klettert,
wo schon alle die rundgesichtigen Käfermenschen sitzen,
die das HÖCHSTE KÄFERZIEL erreicht haben:
Käferkönige
über Unterkäfern
zu sein.

Dann wird aus dir ein heiliges Tier werden
und du wirst die Kugeln
aus dem Glasperlenspiel
von Hermann Hesse drehen.

Warte nur ein Weilchen
oder lies die Erzählung von Kafka:
„Die Verwandlung.“
Sie wird dir eine Hilfe
auf deinem Käferweg sein.

Aber vielleicht doch nicht,
das hängt von dir selbst ab.

troviĝas en cezarpoemoj

tomboŝtono, arbo

 

Hans-Georg Kaiser

DER LETZTE STEIN?

Der letzte Stein kannst Du nicht sein,
du bist ja niemals so allein,

du bist ein Glied nur in der Kette
und das bei aller Netiquette.

Wie viele werden neu geboren
und sterben gleich und sind verloren?

Und doch ist Zukunft Sichverfärben.
Nicht Domino, noch Jahrmarktsscherben.

Man fällt zurück nicht weich zu Füßen,
man fällt ins Grab, wo Würmer grüssen.

Man wird im Feuer weggewaschen
und füllt den Gierigen die Taschen.

Hans-Georg Kaiser


Ĉu la lasta ŝton'?


La lasta ŝton' ne estas vi,
vi ja ne solas en neni'.

Vi estas membro nur en ĉeno
kaj tio eĉ dum sindeteno.

Tiom da homoj nur naskiĝas,
sed mortas tuj kaj ne oldiĝas.

Futur' - jen ŝanĝo de koloroj,
nek domino, nek pafbudfloroj.

Vi ne refalas softe ien,
en tombon nur al vermoj ĉien.

Vi estas fajre forlavata
kaj senkompate prirabata.

 

Notleidender Banker, Opfer mod…

Hans-Georg Kaiser

Woche eines Arbeitstieres

Der Montag ist ein dummer Tag,
vergessen wir ihn lieber.
Der Dienstag ist der Dienste Tag
und nichts für mein Kaliber.

Der Mittwoch ist genauso blöd
und Donnerstag noch schlimmer.
Und wenn da nicht der Frei-tag wär,
dann kränkelte ich immer.

Der Samstag ist ein fauler Tag,
den habe ich schon lieber.
Und wenn dann endlich Sonntag ist,
kommt gleich der Montag wieder.

befindet sich in Schorschkultur/Reimgedichte

Akvopoŝto

Cezar

Mian dankon al la neniofarulo

Dankon, neniofarulo.

Dankon pro tio, ke vi faris nenion por ni.

Dankon, ke vi ĉiam nur prenas kaj neniam redonas ion.

Precipe pro tiu grandioza instruo mian specialan dankon.

Kiu faras nenion por aliaj, tiu ankaŭ neniam povas erari pri io.

Ne erari, tio validas kiel saĝa, sekve vi pli saĝas ol mi.

Ĉar vi neniam redonas ion, vi ofendas neniun kaj agas saĝe.

Dankon por tiu grandioza instruo, neniofarulo.

Tiel vi povas certi, ke ĉiuj aliaj neniofaruloj aplaŭdas al vi.

Ja eĉ tiuj, kiuj mem multe laboras, aplaŭdas vin,

por havi tiel sian pacon pro vi. Nekredeble, ĉu?

Dankon do al vi, neniofarulo, ke vi faras nenion por ni.

Pardonu, ke mi faras ion por ni. Tio estas stulta, mi ja scias.

Tial mi ankaŭ ne povas esti tiel perfekta kiel vi.

Tion mi ankoraŭ devos lerni: fari nenion plu por la aliaj

kaj nur preni, preni, kaj ankoraŭfoje preni,

aplaŭdate de la neniofaruloj.

Tio estas ege ruza de vi.

Mi ja scias, nur kiam mi faros nenion plu por ni,

tiel kiel vi: ruzulo kaj neniofarulo, mi finfine trovos

la aplaŭdon de ĉiuj tiuj, kiuj faras nenion por ni.

Ĉu mi iam atingos tiun saĝon?

Ĉu mi atingos tiun celon?

Ĉu mi iam estos tiel senerara kiel vi?

Mi ne scias...

Ankoraŭ mi dubas.

Ankoraŭ mi hezitas...

Plej bone, se mi komencos per tio,

ke mi faras nenion plu por vi.

 

Hans-Georg Kaiser

 

Meinen Dank an den Nichtstuer

Danke, Nichtstuer.

Danke dafür, dass du nichts für uns tust.

Danke dafür, dass du immer nur nimmst und nie etwas zurückgibst.

Besonders für diese grandiose Lehre meinen speziellen Dank.

Wer nichts für andere macht, kann sich auch nicht irren.

Sich nicht zu irren, das gilt als weise, folglich bist du weiser als ich.

Weil du nie etwas zurückgibst, beleidigst du keinen und handelst weise.

Danke also für diese grandiose Lehre, Nichtstuer.

So kannst du sicher sein, dass alle anderen Nichtstuer dir applaudieren.

Ja sogar jene, die viel arbeiten, applaudieren dir,

um so ihre Ruhe vor dir zu haben. Unglaublich, nicht wahr?

Danke, Nichtstuer, dass du nichts für uns tust.

Verzeih, dass ich etwas für uns tue. Das ist dumm, ich weiß. ja.

Darum kann ich auch nichts so perfekt sein wie du.

Das werde ich erst noch lernen müssen,

nichst für die anderen zu machen

und nur zu nehmen, zu nehmen, und nochmals zu nehmen,

applaudiert von den Nichsttuern.

Das ist sehr schlau von dir.

Ich weiß ja, nur wenn ich nichts mehr für uns mache,

so wie du:Listiger und Nichtstuer,

werde ich letzendlich den Applaus von all denen finden,

die nichts für uns machen.

Ob ich diese Weisheit irgendwann erreiche?

Schaffe ich das irgendwann?

Werde ich irgendwann so fehlerfrei sein wie du?

Ich weiß nicht...

Noch zweifle ich.

Noch zögere ich...

Am besten, ich fange damit an,

dass ich nichst mehr für dich tue.

 

Charles Bukowski

Iom da suno

 

En la All-American Burger
sidas la prostituitinoj ridantaj
en la interna korto, estas duono post la tria
posttagmeze, ili ĵus manĝis, du eli li trinkis kafon, la tria
ŝmace sorbis Coke-on tra trinktigo.
Ne plu pluvis. La pluvo
ĉie estis malbona por la negoco.
Mi legas je la tablo en la
angulo la gazeton "Herald Examiner", la
suno brilas sur mian dorson, bona sento.
Ambaŭ, kiuj trinkas kafon, surhavas pantalonon, la tria,
kiu ŝmace sorbas trinktige Coke-on
sidanta kontraŭe al mi, surhavas minijupon.
Larĝgambe ŝi sidas tie, la suno brilas sub la tablon
kaj mi povas vidi ŝian subkalsoneton:
Ĝi estas hele blua.
Mi foliumas la gazeton,
trovas nenion, retrofoliumas
al la frontpaĝo: La veter-
raporto informas, ke denove ŝtormo
proksimiĝas al ni.
Mi ekstaras kaj preteriras ilian tablon.
Ili subridetas kiel knabinoj en lernejo.
Ekstere sur la trotuaro
mi vidas magriĝintan hundon kun pendanta
dorso kaj longaj kunmetitaj
tremantaj kruroj, ĝi kaptas
duonon de sekiĝinta bulko kaĵ provas
manĝi ĝin, la bulko elpendas flanke de ĝia buŝo,
dume ĝi maĉas kaj provas
vori ĝin.

Ni ĉiuj ne bone
travenis la vintron.
 

El la germana versio
de Carl Weissner
tradukis Cezar