http://cezartradukoj.blogspot.de/2012/07/fratoj-grimm-la-vulpo-kaj-la-anseroj.html




Fratoj Grimm
Vulpo kaj anseroj


86.Vol1

La vulpo iam venis al herbejo, kie sidis grego de belaj, grasaj anseroj, jen ĝi ridis kaj parolis: „ Hehe, mi alvenas ja kiel vokite, vi sidas bele kune tiel, ke mi povos manĝi vin laŭvice.“ La anseroj gakis terurigite, eksaltis kaj komencis tre mizere petegi pri sia vivo. Sed la vulpo parolis: „ Neniun gracon al vi, vi devos morti!“

Fine iu el ili ekkuraĝis kaj diris: Se ni tamen lasu nian junan freŝan vivon, montru ununuran gracon al ni kaj permesu al ni ankoraŭ preĝon, por ke ni ne mortu en niaj pekoj; poste ni starigos nin laŭvice, por ke vi ĉiam povu elserĉi al vi la plej grasan.“

„Jes“, diris la vulpo, „ tio estas malkara pri pia peto; preĝu, tiom longe mi atendos.“

Do la unua komencis sufiĉe longan preĝon: „Ga! Ga!“ , Kaj, ĉar ĝi tute ne volis fini ĝin, la dua ne atendis, ĝis ĝi estos en la vico, sed same komencis preĝi:„Ga! Ga!“ (Kaj kiam ili ĉiuj estos elpreĝintaj , oni rakontu la fabelon plu, sed momente ili ankoraŭ preĝas seninterrompe plu.)

tradukis Donjo & Cezar

Fonto

Brüder Grimm
Der Fuchs und die Gänse

86.Vol1

Der Fuchs kam einmal auf eine Wiese, wo eine Heerde schöner fetter Gänse saß, da lachte er und sprach: »Ei, ich komme ja wie gerufen, ihr sitzt hübsch beisammen, da kann ich eine nach der andern auffressen.« Die Gänse gackten vor Schrecken, sprangen auf und fingen an gar kläglich um ihr Leben zu bitten, der Fuchs aber sprach: »da ist keine Gnade, ihr müßt sterben.« Endlich nahm sich eine das Herz und sagte: »sollen wir doch unser jung frisch Leben lassen, so erzeig uns die einzige Gnade und erlaub' uns noch ein Gebet, damit wir nicht in unsern Sünden sterben, hernach wollen wir uns auch in eine Reihe stellen, damit du dir immer die fetteste aussuchen kannst.« »Ja, sagte der Fuchs, das ist billig um eine fromme Bitte, betet, ich will so lange warten.« Also fing die erste ein recht langes Gebet an: ga! ga! und weil sie gar nicht aufhören wollte, wartete die zweite nicht, bis die Reihe an sie kam, sondern fing auch an ga! ga! (Und wenn sie alle ausgebetet haben, soll das Märchen weiter erzählt werden, sie beten aber alleweile noch immer fort.)

Jacob und Wilhelm Grimm: Kinder- und Hausmärchen. 2 Bände, Band 1, Berlin 1812/15.