Christine v. Margenburg: Festo de ĉiuj Sanktuloj -prozpoemtraduko de Cezar

tomboŝtono, mortuldanco

Ch. v. Margenburg

Tago de ĉiuj Sanktuloj

noktoprofunda malhelo ŝteliras,
portas pelerinon,
kaŝas, vualigas
longajn ombrojn akompanantajn vin.
laca vi estas, patro Morto.

ploroj falas kiel pluvo,
torentas el niaj okuloj,
niaj animoj
trempiĝas en abismojn,
nebulvandoj envualigas nin,
saturigas nin,
la beleco de l' tago forsinkas.

mortantaj floroj,
kaŝata vizaĝo,
rigidiĝis via rideto.
amata suno, glacia frido.
vi, patro morto, ĵetas frostotreme
kadavron de mortinto en tombon.

la odoro de putrineco
pendas enaere

sekiĝintaj kiel rigidiĝintaj sentoj
seka foliaro sur muskokovritaj branĉoj,
haltigitaj monatoj, sentempe fiksiĝintaj,
bremsita kiel marmorplatoj en grafito
senfine eltenante kaj mute
sur niaj tomboj


kvieta

sensona aŭtuno.

© C.v.M.

* Christin *

tombejo, statuo, sinjorino Ŝte…

Allerheiligen

nachttiefe dunkelheit schleicht,
trägt einen umhang
verbirgt, verdunkelt
die langen begleitenden schatten,
müde bist du, gevatter tod

tränen fallen wie regen,
strömen aus unseren augen
unsere seelen
tauchen in abgründe
nebelwände verhüllen
durchtränken.
des tages schönheit versinkt

sterbende blumen,
dein verhülltes gesicht,
erstarrt dein lächeln.
geliebte sonne, eisige kälte.
du, Gevatter Tod,

wirfst klamm den kadaver ins grab

der duft von verwesung
hängt in der luft

verdorrt wie erstarrte gefühle
blätterdürre an mooszweigen,
stehengebliebene monate
zeitlos harrend gebremst
Wie marmorplatten in grafit
harrend endlos und stumm
auf unseren gräbern

stiller

lautloser herbst.

© C.v.M.

* Christin *

benko en la tombejo - Friedhof…