http://cezarkulturo.blogspot.de/2013/11/kalman-kalocsay-kalocaj-en-ci-murdepoko.html


Kalman KALOCSAY
En ĉi murdepoko


Subtile kanti en ĉi murd-epoko
pri l' propra vivo, kiam ja milmiloj
per bomboj, tankoj, pafoj, pendigiloj
pereas, vere ŝajnus aĉa moko.

La tuta riĉa poezia stoko:
la luno, steloj, floroj, birdotriloj,
la delikataj amaj maltrankviloj
disflugas en la blov' de ĉi siroko.

La morto regas nun, la mort' avida,
amasa mort', vulgara kaj sordida,
sen cipresbranĉoj, sen solen' majesta.

Kaj kiel perdis dignon nun la morto,
la am' aspektas same io besta:
la ambrakumo ŝajnas seksperforto.




Cezar
Kaj tamen


(pensoj pri la poemo : En ĉi murdepoko
)


Kaj tamen, kaj tion sciis ankaŭ Kaloĉaj: kiom ajn desperaj ni estas ĉeokaze, ni tamen bezonas la poezion, kio ni estus sen ĝi? Por mi mem la poezio ĉiam estis respondo al ĉi murdepoko kaj ankaŭ savankro por ne tute perei en despero kaj sentata soleco. Poemoj estas kiel papilioj, ili avertas nin, ke ni ne detruu la belecon, ke ni ne detruu tion en nia animo, kio kapablas senti ĝin, sen amemo kaj belemo restus nur plu la malamo, kaj tiu estas solvo por nenio.Vivo sen belo, sen amo estas tute senespera. Pri la futuro mi estas ne certa, sed pri la neceso de bela hominda literaturo mi ĉiam certis. Ni ne vivu por havi, por fanfaroni pri nia riĉo, pri nia influo ktp., sed ni vivu por ĝoji, por ĝui la vivon, jen mia konvinko. Tial la poemoj de Kaloĉaj tiom gravas, eĉ se li elkrias en poemo sian vunditecon pri tio, kiom brutala fariĝis nia disŝirita mondo. Ankaŭ tio estas nemalhavebla parto de la vera poezio, ke ĝi ne ekfloras en ebona turo, for de la ĉiutaga hororo, sed ke ĝi defendas la humanismon kontraŭ la murdobruligistoj. (cez)