Liedtext: Unterm Dach


Kantoteksto: Sub la tegmento

[von: Gerhard Schöne, Album: Lieder, 1993]

[de: Gerhard Schöne, albumo: Kantoj, 1993]


Ref.
Das ist mein Zimmer unter dem Dach.
Da singt manchmal der Wind, hält der Regen mich wach.
Du wirst mit der Liebsten von Mondlicht bedeckt
und früh von den Spatzen und Tauben geweckt.

Refr. Jen mia ĉambro sub la tegment'.
Jen ĉeokaze kantas la vent', tenas la pluvo min vekiĝinta.
Mi estas kovrata kun la amata de lunlumo
kaj frue vekata de paseroj kaj kolomboj.

Ausgetretne Stufen führn dich bis zur Tür,
von Namensschildern vernarbt, keiner wohnt lange hier.
Das Klo halbe Treppe, das Wasser im Flur,
der Komfort dieser Bleibe ist andrer Natur:

Trivitaj ŝtupoj kondukas nin ĝis la pordo de nomŝildoj
cikatre plenigita, neniu loĝas longan tempon ĉi tie.
La necesejo ekstere pli malsupre de l' ŝtuparo,
la akvokran' troviĝas en la koridoro,
la komforto de tiu mansardo estas de alia naturo.

Der Korb mit dem Tee und den Gläsern darin,
das Brett voller Zettel und Fotografien,
der Balken mit Nagel und Handtuch daran,
die Stifte, die Pinsel, der Strauß Löwenzahn.

Jen korbo kun la teo kaj la glasoj en ĝi,
la murbreto plena de notfolietoj kaj fotoj
la tabulo kun najloj kaj mantuko je ĝi,
la krajonoj, la penikoj, la bukedo da leontodoj.

Das ist mein Zimmer...

Jen mia ĉambro...

Am Abend, wenn`s schwül wird, fliehn wir das Gemach
und steigen durchs Fenster hinaus auf das Dach.
Dann schauen wir nach unserm Dachkräuterbeet.
In die Dachrinne haben wir Schnittlauch gesät.

Vespere, se la aero fariĝas sufoka, ni fuĝas el la kamero
kaj grimpas tra la fenestro supren sur la tegmenton.
tiam ni rigardis kiel statas nia tegmentherba bedo,
en la tegmentan defluejon ni plantis petroselon.

Da sitzen wir manchmal und spielen eins auf,
vom Fluß klingt das Tuten der Schlepper herauf.
Am Güterbahnhof werden Züge rangiert.
Ein Alter führt einen Hund durchs Geviert.

Jen ni foje sidas kaj muzikas,
de la rivero sonadas la hupado de la ŝarĝŝipoj supren. En la transportstacidomo oni transreligas trajnojn.
Oldulo kondukas sian hundon tra la kvartalo.

Das ist mein Zimmer...

Jen mia ĉambro...

Die hölzernen Dielen, die sprechen zu dir,
in den Schränken riecht man noch das Mottenpapier.
Vaters alte Maschine tippt immer noch treu,
Auch das Bett hat Geschichte, nur das Laken ist neu.

La lignaj plankoj parolas al ni,
en la ŝrankoj odoras laŭ Mottenpapero.
La skrimaŝino de la patro ankoraŭ nun klakadas fidele.
ankaŭ la lito havas historion, nur la littuko estas nova.

Das duft` hier nach Tabak und manchmal nach Wein.
Dieses Zimmer kann Zuflucht und Arbeitsplatz sein.
Die zwei schrägen Wände, ein bergendes Zelt.
Das Fenster zum Himmel, die Türe zur Welt.

Ĝi odoras ĉi tie laŭ tabako kaj ĉeokaze laŭ vino.
Tiu ĉi ĉambro povas esti aŭ fuĝejo aŭ laborloko.
Jen du oblikvaj vandoj, gardanta tendo.
La fenestro al la ĉielo kaj la pordo al la mondo.

Das ist mein Zimmer...

Jen mia ĉambro...

Das ist mein Zimmer...

Jen mia ĉambro...


tradukis Hans-Georg Kaiser