"IPERNITIBLOGMOZAIKO" de CEZAR, en Esperanto und in Deutsch ^pro

Bandwurm

Hans-Georg Kaiser

Bandwurm Bruno

Ein Bandwurm Bruno lebte

im Bauche des Poeten Kurt.

Auch wenn er keinen Ruhm erstrebte,

lebt er- benannt vom Dichter - fort.

PS: Es geht um den Poeten Kurt Tucholsky, der in Schweden seinen damaligen Bandwurm Bruno nannte.

Ciganaj muzikistoj

Kristiano Morgenstern (Matenostelo)

Ŝi al li

"Ĝi eble estas lasta foj',

ke tenas vangon ni al vang'...

proksimaj sangon apud sang'...

Ho scius vi pri la malĝoj'.

Ridetas vi kun bon' kaj bel',

okulkviete kaj kun ĝoj'...

Migranto vi sen sci' aŭ cel'...

ĝi eble estas lasta foj'."

tradukis Cezar

Christian Morgenstern

Sie an ihn

Es ist vielleicht das letzte Mal,

dass deine Hand in meiner ruht...

So nah dein Blut an meinem Blut...

O wüsstest du von meiner Qual.

Du aber lächelst hell und gut

mit deiner Augen stillem Strahl...

Du Wanderer weisst nicht, wie es tut:

Es ist vielleicht das letzte Mal!"

genuo

Cezar

Doloroj

La celoj estas for.

Ne ĝojoj, nur dolor'.

Mi eĉ ne revas plu,

ĉar mankas ĉia ĝu'.

Ve, mia kor'.

Mi kuŝas pro l' genu'

kun libro en la fru'.

Mi eĉ ne legas ĝin,

dolor' atakas min.

"Genu'! Ne plu!"

Mi plendas al la vent',

al mi en nekontent'.

Tro ŝajnas la dolor'

en tiu aĉa hor'.

Ho, kia sent'!

Sed diras mi al mi:

"Ne plendu tiel ĉi!

Foriĝos via tim',

doloroj kaj deprim'.

Saniĝos vi!"

Esperkomo

Kara (j),
mi estis tri semajnojn en malsanulejoj, kun du genuoperacioj sinsekvaj, nun mi estas ree hejme ,sed ankoraŭ nun ne tute sana. Hmh...eĉ sidi ĉe la komputilo ankoraŭ ne estas facila por mi...

Viaj Cez!

Ihr Lieben,

ich war drei Wochen in Krankenhäusern, mit zwei Knieoperationen hintereinander, nun bin ich wieder zu Hause, aber immer noch nicht ganz gesund... Hmh. Sogar das Sitzen am Computer ist nicht ganz so einfach für mich...

Euer Cez!

Terario

Goeto el la jaro 1820

Pri eraroj

Tre ofte en la kuro de la vivo, meze de la plej granda sekureco dum ŝanĝado ni rimarkas per unu fojo, ke ni estas kaptitaj en eraro, ke ni lasas entuziasmigi nin por personoj, por objektoj, ke ni revis pri rilato al ili, kio tuj perdiĝas el la vekiĝintaj okuloj; kaj tamen ni ne povas forŝiri nin de tio, potenco tenas nin firmaj, kiu ŝajnas nekomprenebla al ni. Sed kelkfoje ni atingas la plenan konscion kaj komprenas, ke eraro same tiel bone kiel io vera povas movi kaj peli nin al agado. Sed ĉar ĉie la ago estas decida, tial el aga eraro povas ekesti bonega, ĉar la efiko de ĉiu faritaĵo etendiĝas en la eternecon. Tiel la kreado estas kompreneble ĉiam la plej bona, sed ankaŭ la detruado ne estas sen feliĉa sekvo.

Sed la plej mirinda eraro estas tiu, kiu rilatas al ni mem kaj niajn fortojn, ke ni dediĉas al inda negoco, al honorinda entrepreno, kiu estas tro por ni, ke ni strebas al celo, kion ni povas atingi neniam. La sisifa turmento tantala ĉiu sentas nur tiom pli amare, ju pli honeste li celis ion. Kaj tamen tre ofte, se ni vidas nin de la intencita disigitaj por ĉiam, ni jam sur nia vojo trovis ion alian dezirindan, io, kio laŭas al ni, per kio ni devus kontentiĝi, por kio ni propre estas naskitaj.

Iluzia kiso

Goethe 1820

Über Irrtümer

Gar oft im Laufe des Lebens, mitten in der größten Sicherheit des Wandels bemerken wir auf einmal, dass wir in einem Irrtum befangen sind, dass wir uns für Personen, für Gegenstände einnehmen ließen, ein Verhältnis zu ihnen erträumten, das dem erwachten Auge zugleich verschwindet; und doch können wir uns nicht losreißen, eine Macht hält uns fest, die uns unbegreiflich scheint. Manchmal jedoch kommen wir zum völligen Bewußtsein und begreifen, dass ein Irrtum so gut als ein Wahres zur Tätigkeit bewegen und antreiben kann. Weil nun die Tat überall entscheidend ist, so kann aus einem tätigen Irrtum etwas Treffliches entstehen, weil die Wirkung jedes Getanen ins Unendliche reicht. So ist das Hervorbringen freilich immer das Beste, aber auch das Zerstören ist nicht ohne glückliche Folge.

Der wunderbarste Irrtum aber ist derjenige, der sich auf uns selbst und unsere Kräfte bezieht, dass wir uns einem würdigen Geschäft, einem ehrsamen Unternehmen widmen, dem wir nicht gewachsen sind, dass wir nach einem Ziel streben, das wir nie errreichen können. Die daraus entspringende tantalisch-sisyphische Qual empfindet jeder nur um desto bitterer, je redlicher er es meinte. Und doch sehr oft, wenn wir uns von dem Beabsichtigten für ewig getrennt sehen, haben wir schon auf unserm Wege irgendein anderes Wünschenswerte gefunden, etwas uns Gemäßes, mit dem uns zu begnügen wir eigentlich geboren sind.

Ringelnatz kvarjara - R. mit v…

Fruaj influoj

Ringelnatz havis en Wurzen infanvartistinon, kiu timigis lin. Tiel ŝi kondukis la apenaŭ kvar jarojn aĝan en la urbon, kiam la superakvega rivero Mulde inundis la stratojn, kaj ŝi minacis lin per tio, ke ŝi diris, ke la superakvego altiĝos plu. Ofte ŝi kondukis la kriante protestatantan infanon en tombejon „antaŭ krucon, je kiu estis najlita granda timiga nuda viro. „Neniu miraklo, ke Ringelnatz uzis la unuan bonan okazon por eskapi. Amiko de la patro vidis la bubeton sur la foirplaco kaj kaptis lin.

Tradukis Donjo & Cezar

el la libro „Lass dich ja nicht zum Lachen verleiten" Anekdoten über Ringelnatz „Ja ne lasu logi vin al ridado“ Anekdotoj pri Ringelnatz, Strigspegulo Eldonejo, Eulenspiegel Verlag.

Ringelnatz Anekdotoj

Du vivsavantoj

La familio estis transloĝinta al Lepsiko, en la Bordo-straton (Uferstraße) "Ĉe la Maljuna Pigo" ("An der Alten Elster".
Iam Ringelnatz kun sia du jarojn pli aĝa fratino Ottilie hejmenportis ĝojbrile mortan kokinon, kiun ambaŭ en vivdanĝero "estis savintaj" el la rivero.


Rimarko: Maljuna Pigo = en tiu ĉi kazo estas rivero en Lepsiko.

Simpla fiŝo kaj savringoj

Arto kaj monpago


Ringelnatz kaj Ottilie konstruis rigardokestan teatron:Li pentris kiel scenejan fonon polusan pejzaĝon, antaŭ tiu staris sur blua paperglacio kaj vatoneĝo malgranda amatore farita lignosledo. Otilie ludis la lokmontristinon por la gepatroj, la eksonorilantinon kaj fervoran kurtentiristinon. Post la prezentado la patro donacis kiel agnoskon kaj unuan artistan honorarion kelkajn pfenigojn. La infanoj kutimioĝis al tiu enspezeblo, sed plia kaj pli malpli penis, tiel, ke la patro, kiel prudenta ĝardenisto de la Bötticher - Arboplantejo fortranĉis tiun metian branĉon de akirado.

Bankmono kiel benkmono - Bankg…

Infankredo

Ringelnatz ĉiam postulis, ke la infanvartistino akompanu lin necesejen, ĉar li supozis, ke tie hantas fantomo. Se li eskapis la klozeton, li krake fermis la pordon kaj mokis la fantomon kun la ĉiama voko: "Stulta vi estas!" La mirigitaj gepatroj demandis la etan timleporulon, kiu ĉion konfesis. De nun la klozeto estis nomata nur plu: "Stultaviestas".

Abstrakta foto 01: Noktfantomo…

Über eine Milliarde Menschen hungern

Weltweit hungern mehr als eine Milliarde Menschen - das sind mehr als je zuvor. Das geht aus einem Bericht der UN-Ernährungs-Organisation FAO hervor, der heute in Rom vorgelegt wurde. Betroffen sei etwa jeder sechste Erdenbewohner. Schuld an der zugespitzten Lange ist nach Ansicht der FAO vor allem die weltweite Wirtschaftskrise. Die meisten Hungernden leben dem Bericht zufolge im asiatisch-pazifischen Raum. Dort gelten über 640 Millionen Menschen als unterernährt. In Afrika südlich der Sahara sind es mehr als 260 Millionen. Am schlimmsten ist die Lage im Kongo, wo drei Viertel der Bevölkerung betroffen sind.

PS: Nach unsererAnsicht schuldet nicht eine Krise etwas, sondern Menschen, die verantwortlich sind für die Krisen, und selbstverständlich das ökonomische System, das die Krisen heraufbeschwört. Und das momentan herrschende System, ist eben jenes, welches sich durch die Aneignung nicht selbst geleisteter Arbeit am Leben erhält. Also der Kapitalismus. Nur wegen der Konzentrierung alles Reichtumes in der Welt, der sich in nur wenigen Familien konzentriert, sind solche Verbrechen wie die Aushungerung ganzer Kontinente erst möglich geworden. Und dieses heimtückische System macht aus uns, den Satten, Mittäter, weil wir dieses menschenmordende System sogar noch weiter tolerieren und nicht endlich beenden.

Es wird endlich Zeit, dass wir die Millarden an Dollars zurückgeben, die wir der Dritten Welt gestohlen haben. Wie? Indem wir auf jeder weitere Aufrüstung gegen die Armen in der Welt verzichten, sondern anfangen ihnen wirklich zu helfen. (Cezar)

Pli ol miliardo da homoj malsatas

Tutmonde malsatas pli ol miliardo da homoj - tio estas pli ol kiam ajn antaŭe. Tio konstateblas laŭ raporto de la UN- organizo por nutrado, FAO, kiu hodiaŭ en Romo estis publikita. Koncernate laŭ ĝi estas proksimume ĉiu sesa Ter-loĝanto. La pliakrigitan situon kulpas laŭ opinio de FAO la mondvasta ekonomia krizo. La plej multaj malsatantoj vivas laŭ la raporto en la azia-pacifika spaco. Tie 640 milionoj da homoj oficale estas maltro nutrataj. En Afriko kaj sude de la Saharo estas 260 milionoj da ili. Plej terure estas en Kongo, kie du trionoj de la loĝantaro estas nutrataj maltro.

PS: Laŭ nia opinio ne iu krizo kulpas ion, sed homoj, kiuj respondecas por la krizoj, kaj kompreneble la ekonomia sistemo, kiu fakte eldevigas tiajn krizojn. Kaj la momente reganta sistemo estas ĝuste tiu, kiu vivtenas sin per alpropriigo de ne mem farita laboro. Do, la kapitalismo. Nur pro la koncentriĝo de la monda kapitalo en malmultaj familioj, tiaj krimoj kiel ekz. la elmasatigo de tutaj kontinentoj, fariĝis efektive eblaj. Kaj tiu insida sistemo faras el ni, el la sataj, eĉ kunkrimulojn ĉar ni eĉ plu toleras kaj ne finas tiun hommurdigan sistemon.

Fariĝas finfine tempo, ke ni redonas la miliardojn da dolaroj, kiujn ni ŝtelis el la Tria Mondo. Kiel? Per tio, ke ni rezignas pri ĉiu aldona produktado de armiloj kontraŭ la povruloj de l' mondo, sed komencas vere helpi ilin.

l

Mi parolas Esperanton!

Kurt Tucholsky

Konsiloj por malbona parolanto

Komencu neniam per la komenco, sed ĉiam tri mejlojn antaŭ la komenco! Iel tiel: „Karaj gesinjoroj! Antaŭ ol mi venas al la komenco de la temo de la hodiaŭa vespero, lasu min mallonge paroli pri...“

Jen vi jam havas preskaŭ ĉion, kio karakterizas belan komencon: rigida alparolo, la komenco antaŭ la komenco; la anonco, ke vi intencas paroli kaj pri kio, kaj la vorteto mallonge. Tiel vi gajnas tuj la korojn kaj orelojn de la aŭskultantoj. Ĉar tio plaĉas al la aŭskultanto, ke tiu ricevas vian paroladon kiel ampleksan lernejan taskon; ke vi minacas tiun per tio, kion vi diros, diras, kaj jam diris. Estu ĉiam bele detalema!

Ne parolu libere – tio faras tian maltrankvilan impreson. Plej bone estas, se vi antaŭlegas vian paroladon. Tio estas sekura, fidinda, krome tio ĝojigas ĉiun, se la antaŭleganto post ĉiu kvarona frazo misfide rigardas supren, ĉu ankoraŭ ĉeestas ĉiuj.

Se vi tute ne povas akcepti, kion oni tiel afable konsilas al vi, kaj se vi volas paroli en ĉiu kazo kaj ĉe ĉiu okazo libere... vi nefakulo! Vi ridinda Cicero! Prenu al vi ekzemplon je niaj profesiaj parolantoj, je la delegitoj de la regna parlamento – ĉu vi jam foje aŭdis paroli ilin libere? Tiuj certe hejme estas surskribintaj tion, kiam ili vokas Tiel do! Tiel do!“... Nu, sed se vi do tamen devas paroli libere:

Parolu kiel vi skribas. Kaj mi scias, kiel vi skribas.

Parolu per longaj longaj frazoj – per tiaj, ĉe kiuj vi, kiu vi vin hejme, kie vi havas ja la trankvilon, kiun vi tiom bezonas, neatentante viajn infanojn, antaŭpreparas, precize scias, kiel estas la fino, la subpropoziciojn lerte enmetintajn en aliajn subproziciojn, tiel ke la aŭskultanto senpacience revas sur sia sido pri tio kaj alio, supozanta sin en kolegio, en kiu li tiom volonte dormetis pli frue, atendante la finon de tia periodo... nu, mi donis al vi ĝuste ekzemplon. Tiel vi devas paroli.

Ĉiam komencu ĉe la malnovaj romianoj, kaj donu ĉiam, pri kio ajn vi parolas, la historiajn fonojn de la afero. Tio estas ne nur germaneca - tion faras ĉiuj okulvitraj homoj. Mi iam aŭskultis la paroladon de ĉina studento en la Sorbonne, kiu glate kaj bone parolis la francan, sed ĝojigante la tutan publikon, li komencis la paroladon tiel:

„Lasu parolu min kiel eble plej koncize pri la evoluo de la historio de mia ĉina patrujo ekde la jaro dumil antaŭ la nasko de Kristo...“ Li rigardis tute mirigite supren, ĉar la homoj tiom ridis.

Tiel ankaŭ vi devas fari tion. Vi tute pravas: alie oni ja ne komprenas tion, kiu povus kompreni ĉion ĉi sen la historiaj fonoj... tute prave! La homoj ja ne venis en vian prelegon por aŭskulti viglan vivon, sed tion, kion ili povas trovi ankaŭ en libroj.... tute prave! Plenŝtopu ilin per historio, ŝtopu do!

Ne zorgu vin pri tio, ĉu la ondoj, kiuj eliras de vi en la publikon, ankaŭ revenos – tio estus infaneca ludo. Parolu senĝenite pri la efiko, pri la homoj, pri la aero en la salono, ĉiam parolu, bonulo, Dio rekompencos tion al vi.

Metu ĉion en la subpropoziciojn. Diru neniam, ke la impoŝtoj estas tro altaj. Tio estus tro simpla. Diru: „Mi devas al tio, kion mi ĵus diris, mallonge rimarki, ke la impoŝtoj multe tro...“ Tiel oni diru tion.

Trinku antaŭ la homoj de tempo al tempo glason da akvo – tion oni vidas volonte.

Se vi faras ŝercon, ridu antaŭe, ke oni sciu, kie estas la ridopunkto.

Parolo estas, kiel povus estis alia, monologo. Ĉar ja nur unu persono parolas. Vi ankaŭ post dekkvar jaroj da publika parolspertiĝo ankoraŭ ne devas scii, ke parolado ne estas nur dialogo, sed orkestroverko: muta amaso ja seninterrompe kunparolas. Kaj tion vi devas aŭdi. Ne, tion vi ne devas aŭdi. Parolu do, legu do, tondru do, historiumu do. Al tio, kion mi ĵus diris pri la tekniko de la parolado, mi ankoraŭ mallonge devas rimarki, ke multe da statistiko levas ĉiun parolon. Tio ege trankviligas la homojn, kaj ĉar ĉiu senprobleme kapablas memorteni dek diversajn nombrojn sen peno, tio estas granda plezuro por ĉiu.

Anoncu la finon de via parolado longe antaŭ la fino, por ke la aŭskultantojn ne trafu pro ĝojo apopleksio. (Paul Lindau foje komencis iun el la timataj nuptaj tostoj tiel: „Mi venas al la fino.“)

Anoncu la finon kaj poste komencu vian paroladon de antaŭe kaj parolu plian duonan horon. Tion oni povas ripeti plurfoje.

Vi ne nur devas fari skizon, vi devas ankaŭ antaŭlegi ĝin al la homoj – tio spicas la parolon.

Neniam parolu malpli ol horon kaj duonan, alikaze eĉ ne valorus la penon komenci la paroladon.

Se iu parolas, la aliaj devas aŭskulti – tio estas via okazo. Misuzu ĝin.

tradukis Cezar

Parolu mondo, desegnis Eder B…

Kurt Tucholsky

Ratschläge für einen schlechten Redner

Fang nie mit dem Anfang an, sondern immer drei Meilen 'vor' dem Anfang! Etwa so:

"Meine Damen und meine Herren! Bevor ich zum Thema des heutigen Abends komme, lassen Sie mich Ihnen kurz..."

Hier hast du schon ziemlich alles, was einen schönen Anfang ausmacht: eine steife Anrede; der Anfang vor dem Anfang; die Ankündigung, dass und was du zu sprechen beabsichtigst, und das Wörtchen kurz. So gewinnst du im Nu die Herzen und Ohren der Zuhörer.

Denn das hat der Zuhörer gern: dass er deine Rede wie ein schweres Schulpensum aufbekommt; dass du mit dem drohst, was du sagen wirst, sagst und schon gesagt hast. Immer schön umständlich.

Sprich nicht frei - das macht einen so unruhigen Eindruck. Am besten ist es: du liest deine Rede ab. Das ist sicher, zuverlässig, auch freut es jedermann, wenn der lesende Redner nach jedem viertel Satz misstrauisch hochblickt, ob auch noch alle da sind.

Wenn du gar nicht hören kannst, was man dir so freundlich rät, und du willst durchaus und durchum frei sprechen ... du Laie! Du lächerlicher Cicero! Nimm dir doch ein Beispiel an unsern professionellen Rednern, an den Reichstagsabgeordneten - hast du die schon mal frei sprechen hören? Die schreiben sich sicherlich zu Hause auf, wann sie "Hört! Hört" rufen ... ja, also wenn du denn frei sprechen musst:

Sprich, wie du schreibst. Und ich weiss, wie du schreibst. Sprich mit langen, langen Sätzen - solchen, bei denen du, der du dich zu Hause, wo du ja die Ruhe, deren du so sehr benötigst, deiner Kinder ungeachtet, hast, vorbereitest, genau weisst, wie das Ende ist, die Nebensätze schön ineinander geschachtelt, so dass der Hörer, ungeduldig auf seinem Sitz hin und her träumend, sich in einem Kolleg wähnend, in dem er früher so gern geschlummert hat, auf das Ende solcher Periode wartet ... nun, ich habe dir eben ein Beispiel gegegeben. So musst du sprechen.

Fang immer bei den alten Römern an und gib stets, wovon du auch sprichst, die geschichtlichen Hintergründe der Sache. Das ist nicht nur deutsch - das tun alle Brillenmenschen. Ich habe einmal an der Sorbonne einen chinesischen Studenten sprechen hören, der sprach glatt und gut französisch, aber er begann zu allgemeiner Freude so: "Lassen Sie mich in aller Kürze die Entwicklungsgeschichte meiner chinesischen Heimat seit dem Jahre 2000 vor Christi Geburt..."

Er blickte ganz erstaunt auf, weil die Leute so lachten.

So musst du das auch machen. Du hast ganz recht: man versteht es ja sonst nicht, wer kann denn das alles verstehen, ohne die geschichtlichen Hintergründe ... sehr richtig! Die Leute sind doch nicht in deinen Vortrag gekommen, um lebendiges Leben zu hören, sondern das, was sie auch in Büchern nachschlagen können ... sehr richtig! Immer gib ihm Historie, immer gib ihm.

Kümmere dich nicht darum, ob die Wellen, die von dir ins Publikum laufen, auch zurückkommen - das sind Kinkerlitzchen. Sprich unbekümmert um die Wirkung, um die Leute, um die Luft im Saale; immer sprich, mein Guter. Gott wird es dir lohnen.

Du musst alles in Nebensätze legen. Sag nie: "Die Steuern sind zu hoch." Das ist zu einfach. Sag: "Ich möchte zu dem, was ich soeben gesagt habe, noch kurz bemerken, dass mir die Steuern bei weitem..." So heisst das.

Trink den Leuten ab und zu ein Glas Wasser vor - man sieht das gern.

Wenn du einen Witz machst, lach vorher, damit man weiss, wo die Pointe ist.

Eine Rede ist, wie könnte es anders sein, ein Monolog. Weil doch nur einer spricht. Du brauchst auch nach vierzehn Jahren öffentlicher Rednerei noch nicht zu wissen, dass eine Rede nicht nur ein Dialog, sondern ein Orchesterstück ist: eine stumme Masse spricht nämlich ununterbrochen mit. Und das musst du hören. Nein, das brauchst du nicht zu hören. Sprich nur, lies nur, donnere nur, geschichtele nur.

Zu dem, was ich soeben über die Technik der Rede gesagt habe, möchte ich noch kurz bemerken, dass viel Statistik eine Rede immer sehr hebt. Das beruhigt ungemein, und da jeder imstande ist, zehn verschiedene Zahlen mühelos zu behalten, so macht das viel Spass.

Kündige den Schluss deiner Rede lange vorher an, damit die Hörer vor Freude nicht einen Schlaganfall bekommen. Paul Lindau hat einmal einen dieser gefürchteten Hochzeitstoaste so angefangen: "Ich komme zum Schluss." Kündige den Schluss an, und dann beginne deine Rede von vorn und rede noch eine halbe Stunde. Dies kann man mehrere Male wiederholen.

Du musst dir nicht nur eine Disposition machen, du musst sie den Leuten auch vortragen - das würzt die Rede.

Sprich nie unter anderthalb Stunden, sonst lohnt es sich gar nicht erst anzufangen.

Wenn einer spricht, müssen die andern zuhören - das ist deine Gelegenheit! Missbrauche sie.

Peter Panter = Kurt Tucholsky (1930)

Kurt Tucholsky

Konsiloj por bona parolanto

Ĉefpropoziciojn. Ĉefpropoziciojn. Ĉefpropoziciojn.

Klarajn dispoziciojn en la kapo – kiel eble plej malmulte da notoj sur folio.

Aŭ faktoj, aŭ alvoko al la sento. Aŭ ŝtonĵetilo aŭ harpo. Parolanto ne estu leksikono. Tion la homoj havas hejme. La tono de ununura parolvoĉo lacigas; parolu neniam pli longe ol kvardek minutojn. Ne provu celi efikojn, kiuj ne estas bazitaj sur via personeco. Podio estas senkompata afero – jen homo staras pli nuda ol en sunbanejo.

Memortenu la diron de Otto Brahm: Forstrekita ne povas ne plaĉi.

tradukis Cezar

Kurt Tucholsky

Ratschläge für einen guten Redner

Hauptsätze, Hauptsätze, Hauptsätze.

Klare Disposition im Kopf - möglichst wenig auf dem Papier.

Tatsachen, oder Appell an das Gefühl. Schleuder oder Harfe. Ein Redner sei kein Lexikon. Das haben die Leute zu Hause. Der Ton einer einzelnen Sprechstimme ermüdet; sprich nie länger als vierzig Minuten. Suche keine Effekte zu erzielen, die nicht in deinem Wesen liegen. Ein Podium ist eine unbarmherzige Sache - das steht der Mensch nackter als im Sonnenbad.

Merke: Otto Brahms Spruch: Wat jestrichen is, kann nich durchfalln.

www.cezarpoezio.de/250.html

Ĵazo, liriko, prozo I

www.buschfunk.com/site/kuenstler/diskografie/16_Jazz_Lyrik_Prosa#394

Miĥail Sosĉenko

La bovino en la helico

Grigori Kosonosov, la gardisto de la aviadista lernejo, por permeso estis veturonta en sian hemjan vilaĝon."Nu, kio estas, kamarado Kosonosov", diris la kolegoj ĉe la adiaŭo, " ĉar vi do veturas tien, vi ja ankaŭ eble iom povas agiti tie en la vilaĝo, ĉu?" Diru al la kamparanetoj: "Ĉu tiel aŭ ĉu tiel, la aviado evoluiĝas ĉe ni... Eble ili kunkolektos iom da mono por nova aviadilo!"

"Pri tio vi povas esti certaj", respondis Kosonosov, "mi ja fervore faros propagandon! Estus io alia, se ne temus pri la aviado; sed pri tio estu sen zorgoj, mi ja diros ion ĝustan!"

Kosonosov venis hejmen kaj iris tuj je la tago de sia alveno al la vilaĝsoveto.

"Do", li diris, "mi volas iomete agiti ĉi tie. Ĉu oni ne povas kunvoki kunvenon?"

"Nu, kial ne?!" diris la prezidanto. "Ja agitu do!"

Je la alia tago la soveto kunvokis la kamparanojn al la fajrobrigada remizo. Grigori Kosonosov paŝis antaŭ ilin, kliniĝis kaj komencis:

"Do, tiel tio estas... La aviado, kamaradoj kamparanoj. - Ĉar vi estas needukita popolparto, mi rakontos al vi iom pri la politiko. Ĉi tie, ni diru foje, estas Germanujo kaj tie eble Francio.... ĉi tie Ruslando - kaj tie... nu do, entute... " - "Pri kio vi propre parolas patreto?" demandis la kamparanoj. " "Pri kio?" rediris Kosonosov indignite. "Pri la aviado kompreneble! Ĝi ja tre ekfloras, la aviado! Ĉi tie estas do Rusujo - kaj tie Ĉinio!"

La kamparanoj morne aŭskultis. "Ne ekhaltu!" iu vokis malantaŭe. "Parolu plu!"

"Mi ja tute ne ekhaltas!" Kosonosov diris embarasigite. "Mi parolas ja pri la aviado... ĝi evoluiĝas ĉe ni, kamaradoj kamparanoj. Kontraŭ tio direblas nenio! Kio estas vera, tio veras!"

"Hm! Iomete nekompreneble!" vokis la prezidanto. "Vi, kamarado, devas paroli iom pli laŭpopola, bonvolu! Por ke la amaso komprenu vin!"

Kosonosov pli proksimiĝis al la kamparanaro, embarasite antaŭmetis iom unu piedon kaj komencis denove: "Do, kamaradoj kamparanoj... oni konstruas aviadilojn ĉe ni, kaj poste oni flugas. En la aero - por diri tiel. Nun, kelkaj el ili kompreneble ne bone tenas sin supre - pum! Jam iu sagis teren! Kiel la aviadisto-kamarado Jermilkin! Supren li flugis sufiĉe bone kaj poste pum! Krak! Malseka makulo restis!"

"Li ja ne estas birdo, finfine!" diris saĝe la kamparanoj.

"Ĝuste, tion ankaŭ mi diras!" diris Kosonosov, ĝojigite pri la kunsento. "Kompreneble ne birdo. Birdo, se tiu falas malsupren, nu do, li skuiĝas kaj ek, plu! Alie ĉe la homo! - Jen plia tia aviadisto, tiu falis sur arbon kaj tie pendis kiel pometo! Kompreneble li ektimiĝis, la kompatindulo... estis ege ridige! Nu jes, multe da tiaj aferoj okazas! Jen ekzemple ĉe ni bovino estis ekkaptita de helico. Riĉ-raĉ! - kaj morta ĝi estis... ankaŭ hundoj...."

"Kaj ĉevaloj?" demandis timigite la kamparanoj. "Ankaŭ ĉevaloj, patreto?"

"Ankaŭ ĉevaloj!" diris fiere kun brusttona konvinko, la parolanto. "Tio ofte okazas!"

"Ve, tiuj kanajloj! Forportu ilin la diablo!" diris iu. "Kion ili nun ĉion elpensas al si! Torturi ĉevalojn ĝismorte! Nu, patreto, kaj tio nun evoluiĝas, ĉu?"

"Ĝuste, tion mi ja diras! Ĝi evoluiĝas, kamaradoj kamparanoj... Kaj tial, mi opinias, la tuta kamparanaro kolektu monon."

"Por kio do, patreto?" demandis scivoleme la kamparanoj.

"Por aviadilo kompreneble", diris la parolanto.

La kamparanoj ridetis morne kaj disiris sen hasto. Monon por nova aviadilo Kosonosov ne kunportis, kiam li revenis de sia forpermeso. La kamparanoj de lia hejma vilaĝo simple estis ankoraŭ tro needukitaj.

tradukis Donjo & Cezar

El la libro: So lachte man in der DDR, Eulenspiegelverlag 1999 (Tiel oni ridis en GDR, Strigspegul-eldonejo, 1999, la tekston germanen tradukis Grete Willinsky.

Grigori Kossonossow, der Wächter der Fliegerschule, fuhr auf Urlaub in sein Heimatdorf.

"Nun, was ist, Genosse Kossonossow," sagten die Kollegen beim Abschied, "da ihr schon hinfahrt, könnt ihr vielleicht ein bißchen agitieren dort im Dorf, wie? Sagt den Bäuerlein so und so, das Flugwesen entwickelt sich bei uns, vielleicht tragen sie etwas Geld zusammen für ein neues Flugzeug!"

"Da könnt ihr versichert sein," antwortete Kossonossow, "ich werd' schon tüchtig Propaganda machen, wär' was anderes, wenn es nicht ums Flugwesen ginge, aber darüber, seid unbesorgt, werd' ich schon was richtiges sagen!"

Kossonossow kam nach Haus und begab sich gleich am Tag seiner Ankunft zum Dorfsowjet.

"Also," sagte er, "ich will hier ein bißchen agitieren! Kann man nicht eine Versammlung einberufen?"

"Nun, warum nicht," sagte der Vorsitzende, "agitiert nur, agitiert nur!"

Am anderen Tag rief der Sowjet die Bauern beim Feuerwehrschuppen zusammen. Grigori Kossonossow trat vor sie hin, verbeugte sich und begann:

"Also, so ist das, das Flugwesen, Genossen Bauern! Da ihr ein, naja, na Gott naja, ungebildetes Volk seid, werde ich euch etwas von der Politik erzählen. Hier, sagen wir mal, ist Deutschland und dort vielleicht Frankreich. Hier Rußland und da - naja, überhaupt..."

"Worüber redest du eigentlich, Väterchen?" fragten die Bauern.

"Worüber?" erwiderte Kossonossow empört, "über das Flugwesen natürlich! Blüht halt sehr auf, das Flugwesen! Hier ist also Rußland und hier ist China."

Die Bauern hörten finster zu. "Halt' dich nicht auf!" rief jemand von hinten. "Red' weiter!"

"Ich halt' mich ja gar nicht auf", sagte Kossonossow eingeschüchtert. "Ich red' ja über das Flugwesen. Es entwickelt sich bei uns, Genossen Bauern, nichts dagegen zu sagen, was wahr ist, ist wahr!"

"Hm, etwas unverständlich," rief der Vorsitzende. "Sie, Genosse, müssen etwas volkstümlicher sprechen, bitte, daß Sie die Masse auch versteht!"

Kossonossow trat näher an den Haufen der Bauern heran, setzte verlegen das eine Bein etwas vor und begann von neuem: "Also, Genossen Bauern -man baut Flugzeuge bei uns. Und nachher - ssst - fliegt man! In der Luft sozusagen!

Nun, mancher natürlich hält sich oben nicht gut, bums, saust er runter wie der Fliegergenosse Jeremilkin, rauffliegen tat er ganz gut und dann bums, krach, ein nasser Fleck blieb übrig!"

"Ist doch kein Vogel schließlich," sagten weise die Bauern.

"Eben, das sag' ich auch!" sagt Kossonossow, erfreut über die Anteilnahme. "Natürlich kein Vogel! Ein Vogel, wenn der herunterfällt, nun ja, er schüttelt sich und los weiter.

Anders beim Menschen. War da noch so ein anderer Flieger. Der fiel auf einen Baum und hing da wie ein Äpfelchen. Hat sich natürlich erschreckt, der Arme, es war zum kranklachen!

Ja, ja, ja, verschiedenes passiert so! Da ist einmal eine Kuh bei uns in den Propeller gekommen! Ritsch, ratsch, weg war sie! Auch Hunde!"

"Und Pferde?" fragten ängstlich die Bauern. "Auch Pferde, Väterchen?"

"Auch Pferde!" sagte stolz im Brustton der Überzeugung der Redner. "Das kommt oft vor!"

"Ach, diese Kanallien, hol' sie der Teufel!" sagte jemand. "Was sie sich jetzt alles ausdenken: Pferde zu Tode quälen - nun Väterchen -und das entwickelt sich jetzt, ja?"

"Eben, das sag' ich ja! Es entwickelt sich, Genossen Bauern! Und darum meine ich, sammelt vielleicht die ganze Bauernschaft etwas Geld."

"Wofür denn bloß, Väterchen?" fragten neugierig die Bauern.

"Für ein Flugzeug natürlich!" sagte der Redner. Die Bauern lächelten sehr finster und gingen langsam auseinander.

Geld für ein neues Flugzeug brachte Kossonossow, als er von seinem Urlaub zurückkam, nicht mit. Die Bauern seines Heimatdorfes waren eben noch ein zu ungebildetes Volk.

Por esperantistoj: Tiu gemana versio iomete deflankiĝas de la originala germana traduko uzita de interpreto Krug en la kompaktdisko 'Jazo, liriko, prozo I' , do, ne miru, se la traduko laŭ la originaltraduko de Grete Willinsky iomete deflankiĝas de nia supra traduko.

www.cezarpoezio.de/253.html

Hans-Georg Kaiser

KURVENWUNDER

(für Wildwuchs)

Sie hat nicht Kurven nur allein,
sie stürmt in Kurven auch hinein,
mit Schwung und sehr viel Energie.
Ein wildes Ding mit Swing ist sie.

Wenn sie sich in den Hüften wiegt
und sich mit Kurven an ihn schmiegt,
dann weiss ein Mann es erst genau:
Sie ist ein Wunder, diese Frau.


PS: Für die zwei 'Come on, let's go' - Fotos von Wildwuchs.

www.schorschkultur.de/78.html

schorsch-gedichte.blogspot.com/2009/10/hans-georg-kaiser-kurvenwunder-fur.html

John Lennon

A working class hero

As soon as your born they make you feel small,
By giving you no time instead of it all,
Till the pain is so big you feel nothing at all,
A working class hero is something to be,
A working class hero is something to be.
They hurt you at home and they hit you at school,
They hate you if you're clever and they despise a fool,
Till you're so fucking crazy you can't follow their rules,
A working class hero is something to be,
A working class hero is something to be.

When they've tortured and scared you for twenty odd years,
Then they expect you to pick a career,
When you can't really function you're so full of fear,
A working class hero is something to be,
A working class hero is something to be.

Keep you doped with religion and sex and TV,
And you think you're so clever and classless and free,
But you're still fucking peasents as far as I can see,
A working class hero is something to be,
A working class hero is something to be.

There's room at the top they are telling you still,
But first you must learn how to smile as you kill,
If you want to be like the folks on the hill,
A working class hero is something to be.
A working class hero is something to be.
If you want to be a hero well just follow me,
If you want to be a hero well just follow me.

www.crashtestdummies.com/

Nuboinfano, arbo

Charles Bukowski

Konkreta disiĝo

Mi vivas en
malnova domo, kie
nenio subite komencas venkojubilon,
kie neniu kvazaŭ voras historilibrojn
aŭ plantas foliojn.

De tempo al tempo
falas mia horloĝo malsupren. Foje foje
mia suno estas kiraso,
kiu ekflamiĝas.

Mi ne volas
viajn armeojn
aŭ
viajn kisojn
aŭ
vian morton.
Ĉion ĉi mi
havas mem.

Miaj manoj havas brakojn,
miaj brakoj havas ŝultrojn,
miaj ŝultroj havas min.
Mi havas min,
vi havas min nur,
kiam vi povas vidi min;
sed mi ne volas, ke vi vidas min.

Vi ne vidu, ke mi
havas okulojn en la kapo
kaj povas iri;
mi ne volas respondi
viajn demandojn,
mi ne volas amuzi vin
kaj vi ankaŭ
min ne enuigu
per babilaĉo kio ajn.

Mi ne volas
ami vin; mi ne volas
savi vin.
Mi ne volas havi viajn brakojn
kaj ankaŭ ne
viajn ŝultrojn.

Mi havas min,
vi havas vin.

Tio estu
tiel plu.

trad. Cezar laŭ germana traduko de Carl Weissner

www.cezarpoemtradukoj.cezarpoezio.de/7.html

Charles Bukowski

Eine klare Trennung

Ich lebe in einem
alten Haus, wo nichts
in Siegesgeschrei ausbricht,
Geschichtsbücher wälzt
oder Blumen pflanzt.

Manchmal fällt meine
Uhr herunter. Manchmal
ist meine Sonne ein Panzer,
der in Flammen aufgeht.

Ich will nicht
eure Armeen
oder eure Küsse
oder
euren Tod.
Das habe ich
alles selber.

Meine Hände haben Arme,
meine Arme haben Schultern,
meine Schultern haben mich.
Ich habe mich,
ihr habt mich nur,
wenn ihr mich sehen könnt;
aber ich will nicht,
dass ihr mich seht.

Ihr sollt nicht sehen,
dass ich Augen im Kopf habe
und gehen kann;
ich will nicht auf eure
Fragen antworten,
ich will euch nicht amüsieren,
und ihr sollt auch
mich nicht amüsieren
oder anöden
mit Gerede über
irgend etwas.

Ich will euch nicht
lieben, ich will euch
nicht retten.
Ich will eure Arme nicht
und eure Schultern
auch nicht.

Ich habe mich,
ihr habt euch.

Dabei soll es
bleiben.

erinaco - Igel

Franz Hodjak

PSALMO

aŭ en embaraso pri titolo

Ne sidu tiel,
diras iu, ne kunruliĝu
kiel erinaco, diras
alia. Kompreneble,
diras tria. Ne kaŝu
vin kvazaŭ post remparo,
diras sekvanto, post muro
el silento. Ek do, diras
kvina. Diru
ion, diras plia. Jes ja, diru ion,
diru ion,
krias ĉiuj.

Kial
ne parolas vi,
mi diras.

Faru ion por ni,
respondas ĉiuj.

tradukis Cezar

Franz Hodjak

PSALM

oder in verlegenheit eines Titels

sitz nicht so
da, sagt einer, roll dich nicht
zusammen wie ein igel, sagt
ein anderer. klar,
sagt ein dritter, verschanz dich
nicht, sagt ein nächster, hinter
einer Mauer
aus schweigen. los sagt ein
fünfter. sag
was, sagt
ein anderer, ja ja, sag was,
sag was,
schrein alle.

warum sprecht nicht ihr,
sag ich.

tu was für uns,
antworten alle.

Georges Roditi

LA VIROJ DE LA POTENCO - la konkeruloj same tiel kiel la la pligrandiguloj de heredita tereno - tute ne estas dotitaj per pli altaj kapabloj, sed des pli ofte per tio, ke tre kutimaj kapabloj estis ilia doto en nekutime ampleksa mezuro. Estas ja vere okulfrape, en kiom granda grado la pli altaj kapabloj mankas ilin. Dume tiom da homoj trovas en la pensado, en la verkado, en la artoj tion, kio havigas al ilia vivo sencon, la ordonantoj havas malmulton da komuneco kun tio.

Pokero

Georges Roditi

DIE MÄNNER DER MACHT - die Eroberer ebenso wie diejenigen, welche ein ererbtes Gebiet vergrößern - zeichnen sich keineswegs durch höhere Fähigkeiten aus, sondern eher dadurch, dass sehr gewöhnliche Fähigkeiten, in einem ungewöhnlichen Maße ihnen zuteil wurden. Ja, es ist geradezu auffallend, wie sehr die höheren Fähigkeiten ihnen abgehen. Während so viele Menschen im Denken, in der Dichtung, in den Künsten das finden, was ihrem Leben Sinn verleiht, haben die Befehlenden damit wenig zu schaffen.

Eichendorff: Im kühlen Grunde…

Josefo de Eichendorff

En friska grundo

En friska grundo klara

klakadas muelil',

jen loĝis mia kara,

perdiĝis ŝi sen bril'.

Ŝi fidon al mi ĵuris,

kun ringo eĉ por mi.

Per tromp' ŝi min torturis

ĝis romp' de l' ring' de ŝi.

Mi kun muzik' vojaĝu,

ekstere, en la mond',

per miaj kantoj plaĉu

mi kiel vagabond'.

Rajdiste mi eksaltu

enmezen de batal'

kaj apud fajr' mi haltu,

sur kamp', en nokta val'.

Se mi la klakojn aŭdas,

ne certas mi pri mi,

mi plej volonte mortus.

Kvietus tiel ĉi.

Joseph von Eichendorff

In einem kühlen Grunde

In einem kühlen Grunde,

Da geht ein Mühlenrad,

Mein Liebchen ist verschwunden,

Das dort gewohnet hat.

Sie hat mir Treu' versprochen,

Gab mir ein' Ring dabei,

Sie hat die Treu' gebrochen,

Das Ringlein sprang entzwei.

Ich möcht' als Spielmann reisen

Wohl in die Welt hinaus

Und singen meine Weisen

Und geh' von Haus zu Haus.

Ich möcht als Reiter fliegen

Wohl in die blutge Schlacht,

Um stille Feuer liegen

Im Feld bei dunkler Nacht.

La muelilo en la pasinteco

Edgar Lee Masters (1868–1950).

Edgar Lee Masters

Spoon River Anthology. 1916.

60. Fiddler Jones


THE EARTH keeps some vibration going
There in your heart, and that is you.
And if the people find you can fiddle,
Why, fiddle you must, for all your life.
What do you see, a harvest of clover?
Or a meadow to walk through to the river?
The wind’s in the corn; you rub your hands
For beeves hereafter ready for market;
Or else you hear the rustle of skirts
Like the girls when dancing at Little Grove.
To Cooney Potter a pillar of dust
Or whirling leaves meant ruinous drouth;
They looked to me like Red-Head Sammy
Stepping it off, to “Toor-a-Loor.”
How could I till my forty acres
Not to speak of getting more,
With a medley of horns, bassoons and piccolos
Stirred in my brain by crows and robins
And the creak of a wind-mill—only these?
And I never started to plow in my life
That some one did not stop in the road
And take me away to a dance or picnic.
I ended up with forty acres;
I ended up with a broken fiddle—
And a broken laugh, and a thousand memories,
And not a single regret.

Violonisto Jones

Edgar Lee Masters (1868–1950).

Spoon River Antologio. 1916.

60. Violonisto Jones

La Tero retenas iom da vibrado
tie en via koro, kaj tio estas vi.
Kaj se la homoj pensas, ke vi povas violoni,
vi devas violoni dum via tuta vivo.
Kion vi vidas? Rikolton de trifolioj?
Aŭ herbejon, tra kiu kondukas la vojo al la rivero?
La vento estas en la greno. Vi frotas al vi la manojn,
se vi imagas kiel vi kondukas aŭtune la bovojn al la foirplaco.
Aŭ vi aŭdas la susuradon de la jupoj
simile al la knabinoj, se ili dancas en Little Groves.
Por Konjo Poter kolono el polvo
aŭ kirlantaj folioj signifis ruinigan senpluvecon.
Al mi ili aspektis kiel la ruĝharara Samĉjo,
kiu stepdancas sen interrompo laŭ "Toor-a-Loor".
Kiel mi estu pluginta miajn kvardek akreojn?
Por ne paroli pri tio kiel avide kunskrapi eĉ pli da ili,
kiam sinsekvo de kornoj, bassonoj kaj pikoloflutoj
jam komencis ludi, se mi nur ekaŭdis korvon
aŭ ruĝgorĝulon aŭ eĉ nur
la knaradon de ventmulejeo?
Mi en mia tuta vivo ne komencis plugi sen tio,
ke iu haltis ĉe la kamporando
por forkonduki min al danco aŭ al pikniko.
Mi finis kun kvardek akreoj,
mi finis kun disrompita violono,
kun forrompita ridado kaj mil da memoroj -
kaj sen eĉ ununura bedaŭro.

Rimarko: Little Groves = laŭsence tie, kie ĉio nur kresketas, do, loko sen abundo kaj sen riĉo.

Violonisto Jones

Afabla vendisto de ornamaĵoj

Georges Roditi

ĈAR LA REPTILIOJ ESTAS

NEPLIBONIGEBLAJ,


temas pri tio bloki la aliron al la potenco kontraŭ ili . Ili kapablas regi preskaŭ tiel bone kiel konkeri tiun potencon. Sed tio, kio plej profunde determinas ilian politikan konduton, estas antaŭhoma. Ilia plej interna naturo celas detrui ĉiun kontraŭulon, kaj ĝi turnas sin ĉe la aliaj al la sama arkaika prainstinkto. Longe antaŭ ol tiu raso estis rekonata en sia esenco, la britlandanoj eltrovis rimedon por ebligi certan selektadon. Tiuj, kiuj regas ilin, havu certan sense of humour, sencon of humuro - ne la sarkasman spiriton, kiun uzas la politikaj eminentuloj kvazaŭ armilo, sed afablan ironion, kiu sub certaj cirkonstancoj celas la propran personon; ĝi estas tiom signo de humanceo kaj al la antaŭhomoj tiom fremda, ke sufiĉas postuli tiun sense of humour, por elimini ilin.


PS: Donjo kaj mi tamen pensas, ke simioj povas esti afablaj, ili povas esti eĉ konscie afablaj. Do, estas malĝuste asereti, ke la homo estas bona, kaj la besto malbona, tiel simple la afero ne statas. (Donjo & Cezar)

Rimarko: reptilio = rampulo (zoologio)

Kranioj de simioj kaj infanlud…

Georges Roditi

DA DIE "REPTILIEN" UNVERBESSERLICH

SIND,


geht es darum ihnen den Zugang zur Macht zu verlegen. Sie verstehen sich auf die Ausübung der Macht fast ebenso gut wie auf deren Eroberung, aber das, was ihr politisches Verhalten zutiefst bestimmt, ist vormenschlich. Ihre innerste Natur ist darauf aus, jeden Gegner zu vernichten, und sie wendet sich bei den andern an den gleichen archaischen Grundtrieb.
Lange bevor diese Rasse in ihrem Wesen erkannt wurde, haben die Engländer ein Mittel ausfindig gemacht, um eine gewisse Auslese zu treffen; diejenigen, die sie regieren, sollen einen gewissen sense of humour besitzen - nicht den bissigen Witz, dessen sich die großen politischen Tiere als einer Waffe bedienen, sondern eine freundliche Ironie, die unter Umständen der eigenen Person gilt; sie ist so sehr ein Merkmal der Menschlichkeit und den Vormenschen so fremd, daß es genügt diesen sense of humour zu fordern, um sie auszuschalten.