Ŝucirist-knabo

Verki: San Mao

La knabo ĉ. la 7- aŭ 8-jaraĝa, li prenante unu lignskatoleton, tiris mian gambon neforireble.

Mi ridante kaj rigardante demandis al li:” Kiel fari por ciri sportŝuojn? Tion vi men pripensas?” Mi surmetis ŝuojn ja sportŝuo, tamen la knabo ciras nur ledŝuojn por aliaj personoj. Tiam mi estis en la ĉefurbo de Bolivio------La-Pazo.

La knabo ne intencis foriri, per larma ofensivo, senvorte, ĝenis min penege kun orbitplene larmo.

”Ve, Mi ne priatentas vin plu.” Dirinte, mi leĝere forpuŝis lin ekforiri.

Li denove postkuris min, jetis sin sur min ĉirkaŭbrakumi refoje miajn gambojn kiel ludi rugbeon.

” Mi piedbatos vin post plua postkurado via, impertinenta knabaĉo.” mi diris plue, la dirinta voĉo estis ne serioze, tamen severe averto.

”Helpu min.” Diris la knabo.

Mi rigardis momente amasoj da knaboj ĉirkaŭe, ne riskis elpreni moneron donaci al nur la unun. Estis malĝojiginde, ke la sento ĉirkaŭita de amaso da malsatuloj. Ofte, ne forgeseblita la cento da okuloj, kiuj estis rigardanta ekster la fenestro, eĉ se mi mem manĝus nur simplajn platojn.

Kompare, Bolivio estas iom pliol bone fakte.

”Bubo, sportŝuojn mi surmetas. Kiel vi ilin ciras?”
Dirante, mi prenis iun benkon flanke de la strato kaj sidiĝis tien, ne plueniris. Tiam, iu kolportisto de glaciaĵo alvenis ĉe min. Kaj mi aĉetis kelkajn glaciaĵojn, kiujn mi disdonacis al ŝucirist-infanoj. Koncerne moneron, ne donaceble.

”Jen mi ciras viajn plandum-arkojn, mi vin petus.”

Neracia bubo, kiom da monero vi deziras?”

”Nur unu usonan doloron.” Li diris.

Mi ne prizorgis lin plu kaj memmanĝis la mian glaciaĵon.

Atendadante kaj senespereble, la knabo ĵetis al mi siajn rigardon kaj vorton:” Do, ne foriru, mi tuj revenos.”

Li forgalopis dirinte.

La knabo anhelante kuris revenante, kunportante sur la ŝultro sian ŝuciran skatoleton, el kiu li elprenis iun kesteton malfermelban, kiel foto-enmetebla.

Ah, mi kriis kaj prenis en miajn manojn, singardeme malfermis la kesteton kvazaŭ eta preĝejo. Laŭ la komenca opinion, certe troviĝas interne ikono aŭ kruco, tamen neatendinte, kaŝite estas tri homoj, kiuj estas spektanta bovluktisto luktanta bovon.

Tiu ĉi ja estis interesa eksterordinare. Ankaŭ troviĝas la suno en ĝi.

”Ĉu vi volas ĝin forvendi al mi, bubo?” Mi demendis.

La knabo kapjesis, kaj movigis la ŝucir-skatoleton flanken, kaŭriĝante ĉe mi.

”Kiu preferas vi ol ŝuciri miajn sportŝuojn aŭ vendi la kesteton al mi? Mi demandis.

”Kiun vi deziras?” La knabo demandis min eĉ kontraŭe.

”Mi deziras-------la kesteton relative plibone, kiel vi?”

Li tuj ekridis, elvidiĝis siaj antaŭaj dentoj ridante.

”Oh, mi ankaŭ pensas, ĉu la kesteto apartenas al vi?”

”Al miaj panjo kaj paĉjo.” La knabo memfide diris. ”Bone, konduku min al via pajno.” Mi diris ankaŭ.

”Bone.”La knabo aplombe diris.

Ni iris kune, kaj mi metis mian brakon sur la knaban ŝultron.

Irinte preskaŭ ekster la urbo, suprenrampinte deklivan vojon, mi anheliĝas paŝon post paŝo nealkutimiĝe, en la plejalta ĉefurbo en la mondo super la marnivelo je proksimume kvar mil kilometroj

Post la surrampado de la tre alta dekliva vojo, ni eniris unu malordan korton, kie iu indiana maljunulino kun bebo en sia dorso lavas vestojn kaŭrante apud krano. La maljunulino tuj stariĝis kaj gapis min, maltrankvile palpadis siajn harplektaĵojn per siaj manoj, kiam ŝi vidis ke sia filo alvenas kun fremdlanda fraŭlino, Mi aliris ĉe ŝin kaj salutinte ŝin demendis:”Ĉu li estas via filo, kiu volas ŝuciri mian sportŝuojn.”

La maljunulino pudoriĝis kaj diradis pardonon al mi.

”La kesteto estos forvendita laŭ via volo?” Mi demandis plu.

La maljunulino kapjesis, kaj plue.

Mi ridante demandis al ŝi: ”Do, kiom da mono vi deziras?”

Ŝi ankaŭ eldiris nenion, nur honestece staris ĉe mi, kaj kliniĝis sia kapo.

Sento el mia koro efemeriĝis Iom da tenereco ŝajne konata, kiam mi rigardis ŝin indiana maljunulino. Mi elprenis bankbileton el la poŝo kaj ŝtopis en ŝiajn manojn. Li diris nenion kaj staris tie gapante ankoraŭ.

”Do, mi tre dankus vin! La kesteto estas aĉetita de mi.”

Denove mi rigardis la maljunulinon, sekve tiris la manon de la knabo, al kiu mi diris:”Ekiru, ni refoje vizitas la urbon antaŭ la vesperiĝo. Ne misfaru ĉi-foje plu. Ne ĉirkaŭbrakumu la gambojn turistajn kun sportŝuoj plue.”


Tradukita de Celumio
2003-06-30