brilanto*'s blog

Bela novaĵo:

En la logo de Guglo sur ties ĉefpaĝo aperas almenaŭ en iuj landoj, kie jam estas la 15a de decembro (Zamenhoftago), kaj eble videblos sur pliaj aŭ ĉiuj landaj versioj.

Estus ĉarme, se el tio iĝus plia tradicio, same kiel la papaj salutoj.

Agrablan guglumadon al ĉiuj - "Guglo estas via amiko"!

Geamikoj,

jen bonega novaĵo: la Esperantokurso ĉe livemocha.com estas oficiale elektebla.

Momente estas nur la unua parto (101), sed la resto sekvos tre baldaŭ - kredeble antaŭ la Zamenhoftago en la jubilea 150a jaro post la naskiĝo de L. Zamenhof..

Spertu, kiel facile eblas lerni lingvojn ĉe livemocha.com: intertempe 30, kaj daŭre aldoniĝos pliaj.

Elekteblas kelkaj instrulingvoj, la lecionoj estas senpagaj, kvankam haveblas pagendaj aldonaj kursoj en kelkaj lingvoj.

Disvastigu la eblecon, kaj pludonu al lernantoj, klubanoj, amikoj: ni montru la intereson en Esperanto.

Krome ĉiu helpas la kunlernantojn en tiu reta komunumo: eblas babili kun fluparolantoj aŭ denaskuloj de la ofertataj lingvoj, kaj tiel ankaŭ la kultura diverseco plifortiĝas.

Mi invitas vin ĉiujn partopreni en tiu plia ebleco diskonigi, instrui kaj utiligi nian lingvon.

Kore,

Robert (brilanto)

Aktualigo:

Je la 14a de decembro mi vidas, ke neniu traduko mankas plu, sed ankoraŭ la kurso 102 ne aperas en la elekto.
Tamen la kampanjo fini la tradukon sukcesis laŭ mi, kaj eblis atingi la tradukon ĝis Zamenhoftago.
Dankon al ĉiuj, kiuj helpis, kaj al tiuj, kiuj venos kiel helpantoj por aperontaj novaj lernantoj. Ju pli da intereso en la kurso, des pli da helpantoj necesos - kaj des pli estos la ŝanco, ke ĝi konatigos pliajn homojn kun nia internacia lingvo.

Jen la ligilo:

busuu.com

Ĝojon dum esplorado kaj komparo, sed ne forgesu helpi kompletigi livemocha.com .. :)

Eble iuj el vi jam legis pri livemocha.com - socia retejo por lerni lingvojn.

Tie eblas lerni lingvon laŭ kviza maniero, kun plejparte denaskaj parolantoj de la lingvo kiel korektlegantoj kaj helpantoj. Lernantoj povas mem kontribui kaj traduki la kurson al sia lingvo - tiel la retejo daŭre kreskas.

En la traduka teamo estas iom pli ol dek personoj, kaj la progreso estas ĉ. 60% ĉe skriba, 40% ĉe parola kompletigo.
Momente la germana interfaco estas tradukata: sume pliaj 4000 frazoj, kiuj eble iam estu tradukataj el Esperanto - restas do farendaĵoj.

Jam nun estas kelkaj *milionoj* da scivolemaj lernantoj el la tuta mondo, kaj Esperanta versio estas survoje.
La tradukado estas pena procezo, ĉar la dumil frazoj kaj sonaĵoj devas esti konfirmitaj de minimume 5 aliaj kuntradukantoj. Tio bezonas tempon (ne ĉiu konsentas al ĉio, kaj ne ĉiam ĉiuj tradukantoj viglas), sed ebligas bonan kvaliton de la kurso.

Tamen nun ja estas la lasta fazo - kaj vi des pli povas rapidigi la pretigon! (kaj poste espereble resti por subteni kvalitan flegadon de la novaj lernantoj aŭ eble eĉ amikoj..)

Aliĝu senpage al la retejo kaj kunhelpu.

Ĉu ne estus bela kristnaska, jarfina aŭ zamenhoftaga donaco, esti videbla al milionoj da lingvolernantoj?

Preterrigardu kaj mem vidu, kiel funkcias ĉio [ĉiuj lingvoj ja funkcias same, do eblas rekte kompari] kaj kiom facile estas lerni aliajn lingvojn..

Salute instigas

"brilanto" (Robert).

(el: "Twelve short masterpieces", echo English Readers, eldonejo Klett, Stuttgart, unua eldono 1984, p. 36-37, ISBN 3-12-5773 00-8)

elangligita de Ro Ato unue je 24a januaro 2007

Estis iam en fora lando reĝo, kies filino estis la plej bela princino en la mondo. Ŝiaj okuloj similis al cejanoj, ŝia hararo estis pli dolĉa ol hiacintoj, kaj ŝia gorĝo igis cignojn aspekti polvaj.

Ekde la tempo kiam ŝi estis unujara, la princino estis superŝutita de donacoj. Ŝia infanvartejo aspektis kiel la montrofenestro de Cartier's. Ŝiaj ludiloj ĉiuj konsistis el oro aŭ plateno aŭ diamantoj aŭ smeraldoj.

Ŝi ne rajtis havi lignajn blokojn aŭ porcelanajn pupojn aŭ gumohundojn aŭ tolajn librojn, ĉar tiaj materialoj estis rigardataj mizeraj por la filino de reĝo.

Kiam ŝi havis sep jarojn, oni permesis al ŝi partopreni la geedziĝon de ŝia frato kaj ĵeti verajn perlojn al la fianĉino anstataŭ rizon. Nur la najtingalo kun ĝia ora laringo rajtis kanti por la princino. La ordinara pasero kun ĝia buksa fluto estis forbarata el la palacaj terenoj. Ŝi promenis en arĝento-kaj-veluraj pantofloj al safira-kaj-topaza banejo kaj dormis en ebura lito ornamita per rubenoj.

La tagon, kiam la princino iĝis 18jara, la reĝo sendis reĝan ambasadoron al la kortegoj de kvin najbaraj regoj por anonci ke li ŝatus doni la manon de lia filino al tiu princo, kiu alportus al ŝi la donacon, kiu plej plaĉos al ŝi.

La unua alvenanta princo ĉe la palaco rajdis sur facilmova blanka vir-ĉevalo kaj demetis al la piedoj de la princino enorman pomon faritan el solida oro, kiun li estis preninta de drako gardinta ĝin dum milo da jaroj. Ĝi estis metita sur longan eburan tablon destinitan por teni la donacojn de la princinaj svatantoj. La dua princo, kiu venis sur griza ĉas-ĉevalo, portis al ŝi najtingalon faritan el mil diamantoj, kaj ĝi estis metita apud la oran pomon. La tria princo, rajdante sur nigra ĉevalo, portis grandan juvelskatolon farita el plateno kaj safiroj, kaj ĝi estis metita apud la diamantan najtingalon. La kvara princo, surdorse de fiera flava ĉevalo, donis al la princino gigantan koron farita el rubenoj kaj traborita de smeralda sago. Ĝi estis metita apud la platen-kaj-safiran juvelskatolon.

Nun la kvina princo estis la plej fortika kaj belaspekta el ĉiuj svatantoj, sed li estis la filo de malriĉa reĝo, kies regno estis tro-vizitata de musoj kaj lokustoj kaj magiistoj kaj min-inĝenieroj tiel, ke ne restis multo valora en ĝi. Li venis trotante al la palaco de la princino sur plug-ĉevalo kaj li portis al ŝi etan ladskatolon plenigita per glimo kaj feldspato kaj amfibolo, kiujn li plukis survoje.

La aliaj princoj rikanis per abomeninda ridego, kiam ili vidis la falsbrilan donacon, kiun la kvina princo portis al la princino. Sed ŝi ekzamenis ĝin kun granda intereso kaj kriĉis pro ĝojo, ĉar dum ŝia tuta vivo ŝi estis plenŝtopita per valoraj ŝtonoj kaj senprezaj metaloj, sed ŝi neniam antaŭe vidis ladon aŭ glimon aŭ feldspaton aŭ amfibolon.

La ladskatolo estis metita apud la rubenan koron traborita per smeralda sago.

"Nun," diris la reĝo al sia filino, "vi devas elekti la donacon, kiun vi plej ŝatas kaj edzigi la princon, kiu alportis ĝin."

La princino ridetis kaj paŝis al la tablo kaj plukis la donacon ŝi plej ŝatis. Estis la plateno-kaj-safira juvelskatolo, la donaco de la tria princo.

"La maniero kiel mi rigardas," ŝi diris, "estas jena. Estas tre granda kaj multekosta skatolo, kaj kiam mi estos edzinita, mi renkontos multajn admirantojn, kiuj donos al mi valorajn juvelojn, kun kiuj mi povos plenigi ĝin ĝis la supro. Tial, ĝi estas la plej valora donaco el ĉiuj, kiujn miaj svatantoj alportis min, kaj mi ŝatas ĝin plej multe."

La princino edzinigis la trian princon dum la sama tago meze en granda ĝojado kaj alta spektaklo. Pli ol centmil perloj estis ĵetitaj al ŝi kaj ŝi amis tion.

Moralo: Ĉiuj kiuj pensis, ke la princino elektos la ladskatolon plenigitan per senvaloraj ŝtonoj anstataŭ iun el la aliaj donacoj bonvolu postresti post la leciono kaj skribi centfoje sur la tabulon ‘Mi pli volonte havas bulon el aluminiosilikato anstataŭ diamantan kolĉenon.'

Biografiaj notoj

James Thurber estas rigardata de multaj kiel plej granda usona humoristo de la 20a jarcento. Li naskiĝis en Columbus, Ohio en 1894.

Ekde frua infanaĝo li suferis je malbona vidkapablo. Pro tio estis al li ne eble partopreni en la armeo dum la unua mondmilito kaj anstataŭe li laboris kiel registara dungito.

Post diplomiĝiĝo ĉe la Ŝtata Universitato de Ohio li okupis diversajn laborojn en Usono kaj eksterlande: li estis skipano de la usona ambasadejo en Parizo dum du jaroj kaj laboris kiel ĵurnalisto por kelkaj usonaj tag-gazetoj.

En 1926 li aniĝis al la The New Yorker – fama usona kritika kaj satira magazino. Ĝi estis tiu magazino, kiu unue publikigis plej multajn de liaj rakontoj kaj bildstrioj.

Sume James Thurber publikigis 20 librojn, plej multaj miksaĵo inter bildstrioj, skeĉoj, rakontoj kaj eseoj. Unu el liaj plej favorataj formoj estis la fablo – ĝi ebligis al li krei subtilajn kaj satirajn pintojn pri la vojoj de la (moderna) mondo.

Dufoje li estis edziĝinta kaj divorcinta. En lia pli malfrua vivo li vivis sola en Konektikuto, suferante je kreskanta blindeco. Li mortis en Nov-Jorko en 1961.

---
Gazetaraj Komunikoj de UEA
N-ro 341
2009-09-28
---

PLI DA SERVOJ POR SAMA PREZO ĈE UEA

Ekde 2010 la oficiala organo de UEA, la revuo "Esperanto", estos legebla rete kontraŭ malpli alta pago. Jam ekde 2004 la Membroj-Abonantoj, Dumvivaj Membroj kaj Honoraj Membroj povas legi ĝin rete samtage, kiam la redaktoro transdonas ĝin al la presejo, sed ekde 2010 sufiĉos pagi la kotizon de Membro kun Jarlibro, t.e. 24 EUR aŭ, en t.n. B-landoj, 12 EUR, por ĝui tiun eblecon. La kotizo de Membro-Abonanto kostas respektive 60 kaj 30 EUR.

La MJ-membroj ricevos ankaŭ la Jarlibron, sed antaŭ ĝia apero la Centra Oficejo sendos al ili mesaĝon kun la peto, ke tiuj, kiuj ne bezonas paperan Jarlibron, sciigu tion al la CO. Ili ja povas ĉiukaze konsulti la informojn pri delegitoj kaj la ceteran enhavon de la Jarrlibro ankaŭ rete.

Ankaŭ la plej malmultekosta membrokategorio de UEA, Membro kun Gvidlibro, ricevos novan servon en 2010, retan novaĵbultenon, kiu aperos ĉiumonate. La MG-kotizo kostas 10 EUR por A-landoj kaj 5 EUR por B-landoj.

Jam de longe la individuaj membroj rajtas 2-foje jare mendi librojn kaj aliajn varojn ĉe la Libroservo de UEA kun rabato de 10%. Ekde nun la Membroj-Abonantoj, Dumvivaj Membroj kaj Honoraj Membroj ricevas la rabaton ĉiufoje, kiam ili mendas. La limo de 2 mendoj restas nur por la kategorioj MJ kaj MG. Ĉar la MJ-membroj povos legi la revuon rete, ili havos aliron ankaŭ al la rubriko "Laste aperis". Ankaŭ la Membroj kun Gvidlibro ricevos ĝin kiel parton de sia monata novaĵbulteno. Informojn pri novaj varoj en la Libroservo povas senpage ricevi ĉiu ajn, ankaŭ ne-membro, abonante ilin ĉe http://katalogo.uea.org/index.php?st=novaj . Senpagaj por ĉiuj estas ankaŭ la Gazetaraĵ Komunikoj de UEA per abono ĉe http://www.uea.org/dokumentoj/komunikoj/index.html.

La kotizoj de UEA por la jaro 2010 troviĝas ĉe http://www.uea.org/alighoj/alighkotizoj2010.html kaj reta alighilo che http://db.uea.org/alighoj/alighilo.php

Ĵus mi trovis blogon kun kolekto de strangaj ŝildoj:

http://www.sinn-frei.com/sinnfreie-schilder-braucht-die-welt-3_8735.htm

Jen la tradukita versio..

Dum la unua horo de nova kurso de la angla mi ricevis tekston "A Family Affair" (sen indiko de la aŭtoro), kiu estas sufiĉe amuza. Ne trovante pretan version (kvankam io tre simila ja estis prezentita dum ANA-BEL 15), jen mia traduko..

Numero 3: http://www.youtube.com/watch?v=k1nN-uwmzgk

Numero 2: http://www.youtube.com/watch?v=gk2xMBBOtFA

Numero 1: http://www.youtube.com/watch?v=8UrK9Y8MrBU

Momente la vintro ŝajne revenis al Pori, post duona semajno da suna vetero.

Tio pensigas min pri video, kiun mi trovis en Jutubo antaŭ iom da tempo, kiu temas titole kaj sceneje pri neĝo: "Rakkaus on lumivalkoinen" ["Amo estas neĝblanka"] de la vaste konata finna grupo "Yö" ["Nokto"] - kaj devena de mia urbo, Pori..

Ĝuu..

Hodiaŭ mi trovis, ke en Finnlando troviĝas ja kelkaj personaj nomoj, kiuj estas almenaŭ skribe interpreteblaj kiaj esperantaj vortoj/radikoj. Jen - tiom facile eĉ mi ne rimarkis, ke mi foje jam aŭdis tiajn sen rimarki la esperantan ligon.. (en krampoj estas la nomtago). Tamen foje la akcento ne estas ekzakte esperanta.

Jen eksperimentejo por kunmeti falsajn kaj "malfalsajn" amikojn..

Komentoj ja bonvenas.

Ĉarma malkovro estas la verbo uida [naĝi], kies 3a persono singulara en prezenco kaj imperfekto iĝas "ui" - ĉu ne bele mallonga vorto?

La titolo signifas: ho, ĝi naĝas (naĝis)..

Al mi estas iom ĝene, ke ne rekoneblas la vortspeco laŭ la vortfinaĵo en iuj "naturaj" lingvoj - tiu eco de Esperanto tre allogis min.

Tial okazas, ke diversaj vortoj aspektas samaj malgraŭ diversaj funkcioj - tre konata afero en la angla, kie konteksto difinu, ĉu vorto estas substantivo, adjektivo aŭ verbo - kaj kio jam rezultis al miskomprenoj kaj akcidentoj.

Jen, tio ankaŭ okazas en la finna:
keksiä estas infinitivo kun la radiko keksi- [inventi, krei]. Samtempe keksi estas substantivo [kekso].

Eblas krei frazeton kiel "Keksin Keksin keksin.", kiu tradukiĝas al "Mi inventis kekson de Keks(i)."

Aŭ: "Maksan Maksan maksan." ("Mi pagas hepaton de Maksa.")
Ĉi-tie la finaĵo -n estas kaj la unua persono singulara de verbo, kaj akuzativa kaj genitiva finaĵoj de substantivo, kondukante al tia kaoso - kaj iuj "lingvoplibonigantoj" serioze dubas pri la senco de la esperanta akuzativfinaĵo..

Simile aspektas kun istuin (mi sidis, verba formo) kaj istuin (sidilo, substantivo) - sed ĉifoje ne eblus rekte kombini ilin [ĉar temas pri netransitiva verbo, do sen rekta objekto], necesus ia aldonaĵo aŭ truko.

Kiam mi venis al Finnlando, min tuj frapis la amaso de "falsaj amikoj" rilate al Esperanto, do vortoj, kiuj aspektas samaj, sed signifas ion alian.

Finfine mi eble ekrealigu la ideon kompili liston de ili (en Vikipedio eo.wikipedia.org/wiki/Listo_de_falsaj_amikoj estas iu komenca listo, sed al mi ties aranĝo ŝajnas tro komplika: mi celas ĉefe la vortojn, kiuj laŭlitere samas, ne nur simile skribitajn aŭ sonajn vortojn - eble inkluzive de falsaj kognatoj, do samaspektaj vortoj kun diversaj devenoj).

Nun mi sciiĝis, ke tiu kompilita listo tute ne temas pri "falsaj amikoj", sed simple vortoj, kiuj signifas ion alian en Eo.
Ekzemplo por falsa amiko estus, se angleparolanto dirus "Mi eventuale lernis, ke la kurso de silikono atingis 10 dolarojn po kilogramo", dum li intencas diri "Mi finfine eksciis, ke la kurzo de silicio atingis ..". La vortoj "eventuale", "lerni" ktp. ekzistas en ambaŭ lingvoj, sed havas iom diversajn signifojn.

Ne estante lingvisto oni pardonu mian duonscion - jen ĝi:

Listo de vortoj en la finna, kiuj similas al vorto en Esperanto, sed signifas ion alian - sendepende de la kialo de simileco..

Unu eco de la finna lingvo estas ofta uzo de vokaloj ankaŭ vortfine, pro kio mi taksas, ke la verŝajno de esperante aspektanta vorto kreskas pro koincido kun iu vortklasa finaĵo.

Foje sufiĉe uzataj esperantaj vortoj estas maldecaj, do indas eviti uzi ilin senkontekste, pro kio mi markas ilin per ruĝa koloro.

Certe viaj komentoj kaj aldonoj bonvenas..

Jörg Borgerding: La dripendelisto

Kiam mi ankoraŭ estis eta knabo, kaj ĉiuj miaj ludkameradoj revis fariĝi lokomotivestro, astronaŭto aŭ generalo, al mi jam estis tute klare, kiun profesion mi iam poste praktikos:
tiun de dripendelisto.

Mi estas dripendelisto.

Same kiel mia patro, kaj lia patro antaŭe. Mia avo ne nur estis la unua dripendelisto en nia familio, li entute estis la unua homo, kiu praktikis tiun metion. Estis hazardo, kiu farigis mian avon dripendelisto. Tiel, kiel ofte en la vivo estas la koincidoj, kiuj devigas gravajn direktoŝanĝojn de la homaj vivovojoj. Difekto de la turnila mekaniko de la buterbarelo de mia praavino iniciis la komencon de la dripendelado. Praavinjo jam estis aĉetonta novan buterbarelon, ĉar la malnova ja dum pli ol dudek jaroj faris kontentigan servon. "Atendu", eble mia avo retenis sian patrinon, inspektante la permane pelendan kirlomekanikon de la barelo. Estis eta peranta mufo, kiu pro malsufiĉa flegado kaj tro malmulte da oleo estis glitinta el la tiucele provizita ejo. Tiom komplika kaj preskaŭ tute neatingebla estis la pozicio, kien la mufo sin metis, ke per kutimaj iloj riparado estintus sen perspektivoj. Mia avo, junulo tiam 15-, eble 16-jaraĝa, tamen sprita kaj genia, malaperis dum kelkaj horoj en la riparejo de sia patro. Oni aŭdis lin marteli kaj fajli, segi kaj blasfemi. Je la frua vespero de tiu por sia - kaj ankaŭ mia vivovojo tiel decida tago, li subite kaj eble vokante: "Jen!" kuris el la ŝedo, iris en la malvarmetan kuirejon, en kiu staris la buterbarelo, tenante en la manoj strange aspektan aparaton, el kunplektitaj dikaj dratoj, el kiuj kelkaj estis moveblaj horizontalaj, aliaj vertikalaj.

Li ĉirkaŭigis la misiĝintan mufon de la praavina buterbarelo per unu el tiuj maŝoj, decideme tiris je flanke elstaranta drata kranko, por poste bati per etdaŭra, forta frapo de la dekstra mano sur metalstangon provizitan per lignoglobo. Seka "plop" kvitancis la sukceson de lia agado. La mufo denove troviĝis je la por ĝi destinita loko, kaj la buterbarelo plue plenumis bonajn servojn dum multaj jaroj.

En la kamparo ekzistis diversa kamparana ilaro, kies fajnaj mekanikoj ofte suferis pro la krudaj laboroj, por kiuj ili estis uzitaj. Plej ofte la bravaj kamparanoj duonkore provis mem ripari tiujn difektojn, sed tio ofte malsukcesis pro manko de tempo aŭ talento. Tiam ili lasis la aparaton ie en la korto, en la ŝedo aŭ je iu fora loketo de ilia bieno kaj fordonis ĝin al detruiĝo. Kiam najbaro de miaj pragepatroj, unu el la ĵus menciitaj kamparuloj, aŭdis pri la mekanika gloragado de mia avo, li petis, ke la junulo bonvole pritraktu sian terfosadilon, kies trudlomekaniko dum la lasta vintrotrudlado difektiĝis per granda ŝtono, kiu troviĝis sub la tersurfaco. "Ĉio en postaĵo", laŭdire la kamparano diris al mia avo, kiam tiu inspektis la damaĝon. "Nenio estas neebla", sekve laŭdiris mia avo, por denove malaperi dum pluraj horoj en la ŝedo de sia patro. Alia, pli fajna kaj pli komplika dripendelilo estis necesa por ĝuste redeli la disdelitajn dentradojn de la trudlomekaniko. Sekvinttage mia avĉjo aperis kun pluevoluaĵo de sia antaŭ nelonge verkita prototipo de la dripendelilo sur la korto de nia najbaro. Apenaŭ horon poste la feliĉega kamparano povis daŭrigi la tiel abrupte interrompitan vintrotrudladon: per sia malnova terfosadilo!

Tiel estis la komencoj de la dripendelado kaj la ekesto de la samnoma metio. Baldaŭ superŝutita per taskoj, mia avo forigis siajn unuajn profesiajn planojn - aktoro li komence intencis fariĝi - el la kapo. Post la abiturienta ekzameno li malfermis sian dripendeladejon. Komence de la 50aj jaroj, mia avo havis bonegan reputacion ĉilande, kaj estis ankaŭ jam pli ofte vokita en la apudajn alplandojn, li pensiuliĝis kaj transdonis la entreprenon al mia patro, al kiu li dum multaj jaroj de kuna laborado estis instruinta ĉiujn turnojn, trukojn kaj sekretojn de la dripendelado.

Mia patro uzis multajn de la diversaj dripendeliloj, kiuj estis evoluigitaj de avĉjo, sed ankaŭ kreis ĉiam denove novajn special-dripendelilojn, aparte adaptitaj por la specialaj bezonoj.

Kiam mi ankoraŭ estis eta knabo, kaj miaj ludkameradoj revis fariĝi lokomotivestro, astronaŭto aŭ generalo, al mi jam estis tute klare, kiun profesion mi iam poste praktikos:
tiun de dripendelisto.
Tiel ankaŭ okazis. Hodiaŭ mi gvidas la entreprenon, mia patro de tempo al tempo helpas min ĉe taskoj, por kiuj estas bezonataj scioj pri malnovaj, jam delonge ne plu produktitaj mekanikaj iloj. Delonge la komputilo envenis la dripendeladon. Ekzemple mia ĝis nun plej interesa, ĉar plej komplika tasko ne estintus solvebla sen memevoluita dripendel-softvaro: La milenioskuilo, urĝa kaj datoligita mendolaboro de grava germana industrientrepreno al la Fraunhofer-instituto en Munkeno, mallonge post la unua provokuro montris fortajn interkonperlentojn en la printempo-interfaco. La forigo de tiuj neregulecoj, kiuj kaŭzintus rimarkendan damaĝon al la bona reputacio de la instituto, okupis min dum pluraj tagoj kaj noktoj, preskaŭ sen dormo. Tiam estis atingite: la milenioskuilo funkciis sen perturboj.

Same kiel mia patro kaj mia avo, mi entreprenas mian metion sole. Neniuj dungitoj. Mi ne akceptas pli da taskoj ol mi povas plenumi dum superrigardebla tempo. Krome mi ne eluzas mian scion pri la dripendelado por gajni nedecan profiton. Riĉa la dripendelado faris nek mian avon, nek mian patron, kaj ankaŭ nek min. Sed feliĉa!

Domaĝe miaj filoj ne interesiĝas pri dripendelado. Tridekkvinhora semajno, jarfina bonuso kaj firmaa pensio al ili signifas pli ol la ĝojo pro nia familia metio. Sekve nia plejaĝulo gajnas sian monon kiel profesia feriisto ĉe variaj deĵorlokoj, dum la etulo volas fari profesion de sia sporta talento: Li deziras fariĝi profesia ŝvurblo-ludisto, poste eble malfermi ŝvurblo-lernejon. Mi ne plendas kontraŭ miaj filoj. Tiel la dripendelado suferos la samon kiel jam multaj aliaj metiprofesioj pasintece, ekzemple la ĉiziloforĝado, la kombilrabotado aŭ la argiloglazurado, por nur nomi tiujn.

Kune kun mi la nobla metio de la dripendelado mortos.

Notoj

elgermanigis: Ro Ato

Plia el la instigaj lingvoludaj tekstoj, sufiĉe konata...

Jen bela rakonto, kiun tre tiklis traduki - kun amikino, antaŭ iom da tempo.
Aparte la lingva ludo (vidu la titolon) plaĉis al mi.
Kiel kutime, la traduko estas laŭeble vorte, do foje nekutima vortordo ŝuldiĝas ia. al la germana lingvo ;)