Dum Ia multenombraj aliformiĝoj de Ia mondo, ne malmultaj estas Ia centroj, kiuj sin instalas nun sur Ia Tero, celante starigi Ia estontecon de Ia homaro. Se ĉie ni konstatas Ia disfalon de Ia homaj konstruaĵoj, renovigante Ia vojon de l' civilizacio, ni rigardas ankaŭ tiujn armeojn da laboristoj por Ia konstruaĵoj de l' estonteco, kvazaŭ konstruantoj de nova mondo, dissemita sur Ia teraj vojoj, sed klopodantaj por rektigi iliajn direktojn. Estas tiuj ja Ia laboristoj de Ia Dia progreso, firme tenantaj en Ia manoj Ia potencan pioĉon de Ia fido super ĉio al Tiu, Kiu estas Ia lumo de niaj destinoj. En Ia amaso de tiu preparado de renovigaj energioj celantaj Ia venontan jarmilon, mi deziras mencii Esperanton, fratece ĉirkaŭprenante nian fraton, kiu fariĝis sincera proklamanto de ĝia afero, en obeo al Ia Dia determinismo de I' spirita mondo.
Jesuo deklaris, ke Li ne venis sur nian mondon por detrui Ia Leĝon, same kiel Spiritismo en sia formo de Konsolanto ne starigis sin por elpeli Ia ekzistantajn religiojn, La Majstro venis por plenumi Ia principojn de Ia Leĝo tiel same kiel Ia konsolanta Doktrino venas por restarigi Ia Veron kaj reenkonduki Ia esperon en Ia korojn en tiú ĉi terura tempo por Ia mondo, kiam ĉiuj moraIaj valoroj de Ia mondo estas ĝisfundamente en danĝero antaŭ Ia doktrinoj de I' perforto, kiuj ebriigis Ia cerbon de l' nuntempa civilizacio, kiel maldolĉa veneno pereiganta Ia energion de maljuniĝinta korpo. Esperanto ankaŭ ne venis, amikoj, por detrui Ia lingvojn uzatajn en Ia mondo en Ia interŝanĝado de Ia pensoj. Ĝia principo estas Ia alta tasko de unuigo kaj kunfratigo, celante Ia universalan unuecon. Ĝia principo estas konkordo kaj ĝiaj apostoloj estas egale laborkunuloj de ĉiuj, kiuj sinoferadis por Ia dia idealo de I' homa solidareco, ĉu en ĉi tiuj, ĉu en aliaj cirkonstancoj.
La Helpa Lingvo estas unu el Ia plej fortaj vokoj al frateco ankoraŭ aŭdataj sur nia planedo malriĉiginta je spiritaj valoroj, en Ia nuna momento de apartiĝemo, de aŭtarkio, de kolektiva egoismo, de falsita naciismo. La ekzernplo de I' moderna Eŭropo donas al ni ideon pri tiu doIora situacio: Ĉiuj popoIoj havas entuziasmajn advokatojn, kiuj per varmegaj paroIadoj pravigas tiun aŭ alian decidon de siaj registaroj. La nacioj estas grandaj tribunoj, kie ĉiu paroIas pri si mem kaj humiligas Ia laborojn de sia frato. Oni protektas ĉiun politikan krimon, se ĝi nur estas farita interne de Ia landlirnoj. Tamen Ia granda Eŭropo, tiu patrina noblega estaĵo, kiu kunlaboris por Ia homa perfektigo, kiu instruis kaj edukis altigante Ia spiriton de Ia mondo, tiu havas neniun advokaton, posedas neniun voĉon por aŭdigi Ia ĝemojn de sia disŝirita koro, ĉar Ia landlimoj apartigis ĉiujn ĝiajn infanojn per dikaj muroj el sablo kaj ŝtalo, ĝin transformante en tiun dezerton rnalĝojigan por Ia koroj, kie ne ekzistas Ia fonto de amo por refortigi Ia animojn.
Ja, en Ia nuna tempo Esperanto estas forto promesanta unuigon kaj harmonion, ĉar ĝi faciligas Ia interŝanĝon de Ia universalaj valoroj.
Ĉu vero? Ĉu propagando nur per parolo? Ĉu nova movado por starigi ekonomian profiton? Ĉiuj tiuj ĉi supozoj povos esti eldirataj de malatentaj spiritoj; sed nur de I' maIatentaj, kiuj atendas Ia ĝeneralan aliĝon por poste eIdiri sian senĝenan elekton. Tamen tiuj, kiuj serĉas Ia lumon de Ia sincereco por ekzameni ĉiujn aferojn, tiuj scipovos trovi en Ia esperantista movado tiun renovigan lumon, kiu en sanktaj efektivigoj, jam nun, heIigos pli malfrue Ia ideojn de Ia mondo, elstarigante Ia noblecon de ĝiaj principoj direktataj de tiu frateca sento, kiu venas el Ia dia penso de Jesuo por ĉiuj verkoj de I' homa evoluado.
Esperanto estas leciono de l' frateco. Ni lemu ĝin por esplori sur Ia Tero Ia penson de Ia suferantoj kaj laborantoj sur aliaj kampoj. En laŭvorta senco mi diras: "ni lernu ĝin'', ĉar ni ankaŭ estas viaj laborkunuloj, kiuj jam akiris Ia esprimon de I' universala penso, kaj al vi deziras tiun saman spiritan bonon, por ke tiamaniere ni organizadu sur Ia Tero Ia plej efikajn movadojn por unuecigo.
Dio estas adorata de Ia homoj tra multenombraj lingvoj, kiuj estas Ia sektoj kaj religioj, ĉiuj celantaj Ia mirindan bonon de I' esenca unueco. Ni kopiu tiun saĝan klopodon de Ia Dia naturo kaj marŝu al Ia sintezo de Ia esprimo, malgraŭ Ia diverseco de I' procedoj per kiuj vi esprimas viajn pensojn. Tiu tuta penado apartenas al Ia justa frateco kaj nun, petegante al Jesuo, ke Li benu Ia laborojn kaj esperojn de nia ĉeestanta frato, sanktigante Ia penadon lian kaj de liaj laborkunuloj en
Ia sarna tasko, kiu estas al ili donita de Ia spiritaj energioj, mi Iasas al vi ĉiuj mian deziron de paco, esperante por ni ĉiuj, hurnilaj disĉiploj de Kristo, Ia refortigantan benon de Lia amo.
De la Spirito Emmanuel
Psikografita de Francisco Cândido Xavier, kaj tradukita de Ismael Gomes Braga.

A MISSÃO DO ESPERANTO
No cômputo das transformações por que passa o mundo, não são poucos os núcleos de organização espiritual que se instalam na Terra com vistas ao porvir da Humanidade. Se por toda parte observamos o esboroamento das obras humanas, a fim de que se renove o caminho da civilização, contemplamos também as atividades do exército de operários das edificações do futuro, como se fossem construtores de um mundo novo, dispersos nas estradas terrestres, mas procurando ajustar suas diretrizes.
São esses, sim, os artífices do progresso divino. Empunham o alvião formidável da fé, acima de tudo, n'Aquele que é a luz dos nossos destinos. No acervo desse aparelhamento de energias renovadoras, objetivando o vindouro milênio, quero referir-me ao Esperanto, abraçando fraternalmente o nosso irmão que se constituiu pregoeiro sincero da sua causa, obedecendo ao determinismo divino das tarefas recebidas nas luzes do plano espiritual.
Jesus afirmava não ter vindo ao Planeta para destruir a lei, como o Espiritismo, na sua feição de Consolador, não surgiu para eliminar as religiões existentes. O Mestre vinha cumprir os princípios da Lei, como a doutrina consoladora vem para a restauração da Verdade, reconduzindo a esperança aos corações, nesta hora torva do mundo, em que todos os valores morais do Orbe periclitam nos seus fundamentos, assaltados pelas doutrinas da violência, que embriagaram o cérebro da civilização atual, qual veneno amargo a destruir as energias de um corpo envelhecido.
Também o Esperanto, amigos, não vem destruir as línguas utilizadas no mundo, para o intercâmbio dos pensamentos. A sua missão é superior, é a da união e da fraternidade rumo à unidade universalista. Seus princípios são os da concórdia e seus apóstolos são igualmente companheiros de quantos se sacrificaram pelo ideal divino da solidariedade humana, nessas ou naquelas circunstâncias.
A língua auxiliar é um dos mais fortes brados pela fraternidade, que ainda se ouve nesse Planeta empobrecido de valores espirituais, neste instante de isolacionismo, de autarquia, de egoísmo coletivo e de nacionalismo adulterado.
O exemplo da Europa moderna nos faculta uma ideia dessa penosa situação. Todos os povos têm seus advogados entusiastas que, com orações ardorosas, justificam esta ou aquela medida de seus governos. As nações são grandes tribunas, onde cada um fala de si mesmo, humilhando as conquistas do irmão. Cada uma aplaude todo crime político, desde que seja praticado dentro de suas fronteiras. Entretanto, a grande Europa, essa entidade maternal e sublime, que cooperou para o aperfeiçoamento da Humanidade, que instruiu e educou, elevando o espírito do mundo, essa não tem advogados, não dispõe de uma voz que externe os gemidos de seu coração dilacerado, porque as fronteiras lhe dividiram todos os filhos, estabelecendo separações de areia e aço, transformando-a num deserto triste de corações, onde não existe a fonte de amor para reconfortar as almas.
Sim, nesta hora, o Esperanto é uma força que atua para a união e a harmonia, com o facilitar que se estabeleça a permuta dos valores universais do pensamento, em forma universalista. Sonho? Propaganda só de palavras? Novo movimento para criar um interesse econômico? Todas essas suposições poderão ser formuladas pelos espíritos desprevenidos; mas, somente pelos desprevenidos, que aguardam a adesão geral, para comodamente expressarem suas preferências. Os que, porém, buscam a luz da sinceridade para o exame de todos os assuntos, saberão encontrar, no movimento esperantista, essa claridade reveladora que, em realizações sagradas, desde agora, esclarecerá, mais tarde, as ideias do mundo, fazendo ressaltar a nobreza dos seus princípios, orientados por aquela fraternidade que nasce do pensamento divino de Jesus, para todas as obras da evolução humana.
Sim, o Esperanto é lição de fraternidade. Aprendamo-Ia, para sondar, na Terra, o pensamento daqueles que sofrem e trabalham noutros campos. Com muita propriedade digo: "aprendamo-Ia", porque somos também companheiros vossos que, havendo conquistado a expressão universal do pensamento, vos desejamos o mesmo bem espiritual, de modo a organizarmos, na Terra, os melhores movimentos de unificação.
Deus é venerado pelos homens através de numerosas línguas, de que se servem as seitas e as religiões, todas tendendo para o maravilhoso plano da unidade essencial. Copiemos esse esforço sábio da natureza divina e marchemos para a síntese da expressão, malgrado a diversidade dos processos com que exprimem os pensamentos.
Todo esse esforço é de fraternidade legítima e, rogando a Jesus que abençoe os trabalhos e as esperanças de nosso irmão presente, que lhe santifique os esforços e os de seus companheiros na tarefa que Ihes foi deferida pelas forças espirituais, deixo-vos a todos vós os meus votos de paz, aguardando para todos nós, discípulos humildes do Cristo, a bênção reconfortante de seu amor.
Emmanuel
(Mensagem psicografada por Francisco Cândido Xavier na cidade de Pedro Leopoldo (MG), em 19 de janeiro de 1940, durante uma sessão em que estava presente Ismael Gomes Braga, o grande pioneiro espírita-esperantista do Brasil.)