↑Karulo's blog

Unu el la taskoj kiun mi tuj faris en Rúbies estis la redaktado kaj dissendado de cirkulero kiu celis informi pri mia agado kaj, samtempe, proponi laŭvolan engaĝiĝon al simpatiantoj. Nun mi tradukas tiun teksto-prezenton:

Projekto Rúbies

Jaro 1970.La familio Baŭlies forlasas la vilaĝon. Ili estas la lastaj, la aliaj familioj jam antaŭe rezignis, elmigris al pli facilaj regionpartoj aŭ simple formortis.

En Rúbies nur restis la domoj kaj la preĝejo, ĉiuj ili ruiniĝantaj tagon post tago.

Nur unu loĝinto, Joan, ankoraŭ rezistas la pason de la tempo. Li apenaŭ supervivas bredante kelkajn bovinojn sur la hardaj kultivejoj.

Jaro 1998.Dum unu el miaj solulaj ekskursoj, mi malkovras, ĉe la fino de vojo borderita de rubusoj kaj kverkoj, la vilaĝon Rúbies, natura balkono super la rivero Noguera Pallaresa kaj eksterordinara rigardejo al la montaro Montsec.

Ĝi impresas kaj ravas min. Mi alvenis tie per GR-pado (logdistanca itinero), kiu trairas antikvan fosiliejon kaj modestan rojon kun malgrandaj akvosaltoj. Tiu rivereto estis siatempe kanalizita de la lokaj agrokulturistoj por akvumi legomĝardenojn. Mi trovis ankaŭ, apud la vilaĝo, fruktarbojn nun libere kreskantaj, for de homaj prizorgadoj.

Mi decidas ne plu cerbumi. Mi decidas resti en Rúbies. Mi deziras haltigi la morton de la vilaĝo kaj esti parto de ĝia pejzaĝo. Mi konstruos domon laŭ la antikva maniero, plibonigos la preĝejon, purigos la stratojn kaj la vojojn, liberigos el forĵetaĵoj la uzitajn ebenojn kaj faciligos la aliron al fontoj. Mi volas ekflegi la naturon de Rúbies, protekti ĝin de la predantaj homoj, tiuj kiuj planas transformi la mondon en senfinan urbanizaĵon.

Multon mi deziras fari kaj mi tre ĝojus kalkuli je vi. Sed ne timu, tute ne temas pri mono. En tiu ĉi. mondo-parto ne estas bankoj, eĉ se ĉi tie troviĝas mirinda natura riĉeco.

Vivas ĉi tie bestoj kaj plantoj kiujn ni kune povas malkovri, ŝtonoj kaj rokoj en mil formoj. Jen propono: vizitu min, spiru la freŝan aeron, aŭdu la plaĉajn sonojn, ĝuu nekonatan pacon.

Provizore mi loĝas en tendo. Ĝi povas gastigi ĝis kvar homojn sed, preter tiu nombro, kuraĝuloj povas bivaki en la vilaĝo. Kaj, mi ege dankus se vi profitus vian viziton por kunporti ion ajn kio al vi ne plu utilas en via hejmo kaj tamen plu utilos ĉi tie. Kalkulu min se vi bezonas masaĝon, esperanto-lecionojn, ĉiĉeronadon, interŝanĝon de ideoj, ktp.

Bela filmeto pri infano kiu portis brizeton al sia avo:

www.solocachondeo.com/02/2008/brisa-de-mar

Kion kaŝas la nutroindustrio?:

www.themeatrix.com/intl/esperanto

Interesiĝantoj pri la Iberia Renkontiĝo povas vidi la programon ĉe la jena TTTejo:

www.esperanto.cat/ir2008/images/programo_afisxa.jpg

Jam 80 homoj aliĝis!

Rakontas la legendo ke iam ekzistis eta vilaĝo kies loĝantoj loĝis ĉirkaŭ la vilaĝo. La loĝantoj de la vilaĝo ne loĝis en la vilaĝo ĉar, envere, ili ne ŝatis la vilaĝon. Temis pri  vilaĝo malvigla, morta, malgaja, senhoma vilaĝo.

Unu fojon jare, la loĝantoj de la vilaĝo inaŭguris unu statuon en la vilaĝo, omaĝe al la naskiĝo de la vilaĝo de inter la ruinoj mortigaj, senkonsolaj, piemaj, ĵigaj, elkatenitaj, stultaj, senkatenaj, prostituaj, misordigitaj, hororaj kaj senhomaj.

En la komenco la vilaĝo ne posedis nomon sed okazis iam, ke fremda almozulo alvenis tien kaj, senatente kaj naive eniris la teruran vilaĝon. Meze de mallongaj ŝtonsilentaj momentoj li malaperis. El li homoj nur aŭdis terure harhirtigan ululan krion, uuuuuulaieeeeŭuuaiĥ!

De tiam la historio konatas per la nomo La legendo de Ululakrio.

La malloĝantoj de Ululakrio nepre devas oferi, ĉiun paskan dimanĉon, kvin bovinojn kaj tri porkojn al unu el la stratoj de la vilaĝo, por mildigi ĝian koleron.

Diras la legendo ke ĉiu statuo de la vilaĝo entenas la animon de la fremdaj naivaj almozuloj kiuj senatente eniris la teruran senhoman vilaĝon kies kolero estas horore harhirtiga.

Se vi iam ajn deziras viziti la malloĝatan vilaĝon, ne forgesu kunporti kvin bovinojn kaj tri porkojn kaj, nepre-neprege, neniam petu almozon tie. Mi avertas, mi neniam vizitos vian statuon.

labekbotelo.blogspot.com/2006/10/viaj-filoj.html

EN CATALÀ

A catalunya es parlen, en virtut de la immigració, més de 250 llengües. N'hi ha dues d'oficials: el català i el castellà que, a grans trets, coincideixen amb el pes demogràfic dels seus parlants.
Aquesta diversitat lingüística ha estat notablement accelerada en els darrers anys degut a les noves tendències migratòries a nivell mundial. Això ha provocat el plantejament d'un gran repte: com realitzar la integració dels nouvinguts sense posar en perill el nostre model educatiu i lingüístic.
Cal tenir cura i alhora protegir la identitat i el bagatge cultural dels immigrants però també mantenir eines per a la cohesió social. Com a esperantista i defensor de l'ecolingüisme recolzo la idea que el català, la llengua pròpia de Catalunya, sigui el vehicle per a la integració de tots els ciutadans residents al nostre país. A partir d'aquesta premisa, el castellà ha de ser la (següent) llengua prioritària, per l'extensió del seu ús i els lligams històrics i socials amb el país.
En la mesura del possible s'haurien de crear també mecanismes institucionals per facilitar l'ús i la supervivència de les altres llengües.

EN ESPERANTO

En katalunio oni parolas, kiel sekvo de enmigrado, pli ol 250 lingvoj. Du el ili estas oficialaj: la kataluna kaj la hispana kiuj, pli malpli, koincidas kun la demografia pezo de iliaj parolantoj.

Tiu ĉi lingva diverseco estis akcelita en la lastaj jaroj pro la nuntempaj migrotendencoj je monda skalo. Tio surtabligis al ni grandan defion: kiel integrigi la novalvenantojn sen endanĝerigo de niaj eduka kaj lingva modeloj?.

Gravas zorgi kaj protekti la identecon kaj kulturan posedaĵon de la enmigrintoj sed samtempe gardi, per adekvataj mekanismoj, la socian kunteniĝon. Mi, kiel esperantisto kaj subtenanto de la ekolingvismo, proponas ke la kataluna, la origina lingvo de Katalunio, restu kiel la vehiklo por la integriĝo de ĉiuj civitanoj loĝantaj en nia lando. Sekve al tiu principo, la hispana devas esti la (sekvanta) prioritata lingvo, pro ĝia vasta uzado kaj pro la historiaj kaj sociaj ligoj kun nia lando.

Laŭeble oni devus ankaŭ krei instituciajn ilojn por faciligi la uzon kaj supervivon de la ceteraj lingvoj.

Mi translokiĝas al apartamento proksima al Barcelono venontan monaton majo. Ĉar ĝi estas sufiĉe granda, mi planas lui unu ĉambron kaj mi tre ŝatus ke ĝi estus okupata de esperantist(in)o. Temas pri ĉambro kiu inkluzivas malgrandan kuirejon kaj apartan necesejon kun duŝejo. La apartamento situas en la rando de urbeto Igualada, en tre paca kvartalo kaj je 5 minutoj piede de la ĉefa stacidomo. Trajnoj al Barcelono estas tre oftaj. Laŭ komuna bontrovo ni povas kunuzi ankaŭ bibliotekon kaj manĝosalonon kun balkono. Entute la loĝejo ricevas multe da sunlumo. La urbocentro troveblas post 15 minuta promeno. En la ĉirkaŭo viziteblas mezepoka kastelo kaj surmonta ermitejo.

La ĉambron oni povas lupreni por monatoj junio, julio aŭ aŭgusto. La prezo estas 125 € / monate (ĝi inkluzivas ĉiujn elspezojn). Laŭ mia disponebla tempo mi volonte helpos ĉiĉerone kaj, en sia kazo, en la lernado/praktikado de Esperanto, kataluna aŭ hispana. Pliaj informoj skribante al: k.berga@gmail.com

Kiun ajn diskonigon de tiu ĉi cirkulero mi tre dankos.