Malgrau ke la ideo pri kreanta(j) Dio(j) akompanis la tutan homan historion inkluzive la periodon en kiu scienco paŝon poŝt paŝo, refutis ĉiujn supozatajn pruvojn de ĝia/ilia ekzisto...la kredo je ĝi/ili persistas en milionoj da homoj.

Ekzistanta au ne, Dio(j) estas pli potenca(j) ol iu ajn reĝo au ŝtatestro iam vivanta en nia ekstravaganca planedo. Ili montris sian povon, ekzemple en la lasta milito iniciatita de Usono kontrau Irako, kie nenombreblaj miloj da homoj pretis oferi sian vivon je ĝia nomo (ambauflanke).La kapablon de Dio(j) mobilizi homojn, superas ĉiujn registarojn.

Ankau de nememorebla tempo ekzistas ateismo kaj ignoro de diekzisto. Do, eblas vivi sen Dio(j) kaj tamen tiun alternativon plej multaj homoj ne uzas. Kio kondukas homojn al dikredo? Dum jarmiloj neniu dio lasis sur la teron nerefuteblan spuron pri si. Kial? Tio faciligus al homoj la rektan vojon kaj ne damaĝus lian liberecon.

Religioj baziĝas sur antaujuĝoj: se io eskapas al mia rezonado, iu supera estaĵo respondecas pri la fenomeno. La problemo ne estas la estaĵo en si mem sed la atribuoj al ĝi. Eĉ sciencisto eventuale povus akcepti ke ekzistas inteligento(j) supera(j) al homo, el kiuj ni ĉiuj iel dependas. Sed moralo, etiko, reguloj,...estas ĉiam homa produkto au...ĉu ni povas imagi Dion kontrolanta iun moralon en Venuso, Marso au en galaksio ZRP1999056? Kiucele?

Mia teorio estas ke nur timo povas doni potencon al Dio(j). Timo al nescio, al la morto, al la nenieco, al la sensignifo de la vivo, al manko de celo, timo respondeci pri la propra vivo, respondeci pri la planedo, timo al la demandoj de niaj idoj, timo kontraustari nian homgrupon, nian societon, timo eniri la riskan aventuron ŝanĝi nian menson, timo ke io vere malbona povas okazi al ni se ni ne havas protektanton, timo ne elteni suferon sen helpo,...

Registaroj konas tiun disekreton. Kristale klara ekzemplo estas la strategio uzita de usonaj (kaj aliaj) registaroj por inciti militon: timo al internacia terorismo.Kiam oni sukcesas timigi homon, tiu homo pretas por kio ajn je onia simpla sugesto. Nenio nova sub la suno.

Tion majstre rakontis Umberto Eco en sia verko La Nomo de la Rozo, kie bigota monako klopodas per ĉiuj rimedoj kaŝi librojn humurajn kaj ridigajn ĉar... rido perdigas la timon al Dio!