Rakontas la legendo ke iam ekzistis eta vilaĝo kies loĝantoj loĝis ĉirkaŭ la vilaĝo. La loĝantoj de la vilaĝo ne loĝis en la vilaĝo ĉar, envere, ili ne ŝatis la vilaĝon. Temis pri  vilaĝo malvigla, morta, malgaja, senhoma vilaĝo.

Unu fojon jare, la loĝantoj de la vilaĝo inaŭguris unu statuon en la vilaĝo, omaĝe al la naskiĝo de la vilaĝo de inter la ruinoj mortigaj, senkonsolaj, piemaj, ĵigaj, elkatenitaj, stultaj, senkatenaj, prostituaj, misordigitaj, hororaj kaj senhomaj.

En la komenco la vilaĝo ne posedis nomon sed okazis iam, ke fremda almozulo alvenis tien kaj, senatente kaj naive eniris la teruran vilaĝon. Meze de mallongaj ŝtonsilentaj momentoj li malaperis. El li homoj nur aŭdis terure harhirtigan ululan krion, uuuuuulaieeeeŭuuaiĥ!

De tiam la historio konatas per la nomo La legendo de Ululakrio.

La malloĝantoj de Ululakrio nepre devas oferi, ĉiun paskan dimanĉon, kvin bovinojn kaj tri porkojn al unu el la stratoj de la vilaĝo, por mildigi ĝian koleron.

Diras la legendo ke ĉiu statuo de la vilaĝo entenas la animon de la fremdaj naivaj almozuloj kiuj senatente eniris la teruran senhoman vilaĝon kies kolero estas horore harhirtiga.

Se vi iam ajn deziras viziti la malloĝatan vilaĝon, ne forgesu kunporti kvin bovinojn kaj tri porkojn kaj, nepre-neprege, neniam petu almozon tie. Mi avertas, mi neniam vizitos vian statuon.