La kokineto diris ĉes'
ovojn mi ne donos plu,
merden iru ĉi salajr'
kiu de tre longe min sklavigas.

Kaj se mi sentas la emon
mi blokiĝos ĉe la ovelir',
kaj ekrestos sen la varma ov'
tiu kiu min ekspluatadas.

La kokino diris ne,
vivu la revoluci'.

Interŝanĝe nure per grener'
vi malpermesis flugon al mi
sed, mi ĵuras, venis fin'
Antaŭ mi la vivo brilas
min ne timigas la destin',
ĉar eskapinte el la buĉist'
ne plu estos la danĝer'
kaj mi kuniĝos al najbarar'.

La kokino diris ne,
vivu la revoluci'.

La kokojn por la kunkuŝad'
plenos je sano kaj kuraĝ',
min tedis tiuj sen potenc'
kun kiuj noktoj iĝis sen amuz'.
Por ĉiam restu klara jam,
forgesu pri mia virginec',
kaj se mi pluemas nun,
mi fermos oveliron re.

La kokino diris ne,
vivu la revoluci'.