La plezuro kiel pravigo

Mi komencis legi la libron Esperanto sen mitoj, de Ziko M. Sikosek. Ĝi estas tre interesa kaj instrua por identigi tre diversajn kaj oftajn misojn de esperantistoj kiuj ripetiĝas, en diversaj gradoj, generacion post generacio.

Pro la fakto ke, estante esperantistoj, ni apartenas al minoritato, ni alkutimiĝis al la sento ke ni devas konstante pravigi nian (lingvo)elekton. Tion pli akrigas la tre disvastigata ideo, inter neesperantistoj, ke la angla jam plenumas tion kion ni celas. Por eliri el tiu preskaŭ minuskomplekso, ni elĉerpas la konatajn argumentojn: esperanto pli facilas, esperanto neŭtralas, esperanto logikas...kun siaj respektivaj subargumentoj: monŝparoj, protektado de lingvaj minoritatoj, propedeŭtikaj valoroj, ktp.

Sed nun mi volas rimarkigi al vi pravigon kiu, laŭ mi, tute ne banalas: la plezuro ĝin uzi. Ĉu iu demandas al biciklanto la kialon de lia/ŝi bicikluzado ĉar aŭtoj estas pli konfortaj kaj rapidaj? Ĉu iu demandas al akvo-trinkanto kial li/ŝi ne trinkas limonadon aŭ bieron, pli bongustaj? Ĉu en societo de ŝakludantoj iu proponas ke la ludantoj praktiku korbopilkon ĉar pli sana?

Ni timas ke fremduloj konsideru nian esperantistecon tempoperdo. El tia vidpunkto estus ankaŭ tempoperdo danci, kanti, viziti teatron, legi revuon, aŭ eĉ dormi sieston. Se via agado estas plaĉa al vi, vi ne bezonas pliajn defendilojn (kvankam ili ekzistas sed postulas pli da cerbostreĉo).

Nenie estas skribite ke ni estu herooj. Neniu organizo, ekzemple, defendas piedpilkon kontraŭ korbopilko aŭ aliaj ŝatokupoj. Por mi esperanto, krom lingvo, estas ankaŭ ludo kaj mi ĝin vere ĝuas. Tiun ludan aspekton de la lingvo mi klopodas reliefigi okaze de informaj prezentoj. Kaj mi kredas en la potencialo de tiu valoro de Esperanto.