Mi ĵus eksciis pri la forpaso de Claude Piron, kiun mi neniel konis persone sed al kiu mi almenaŭ parte ŝuldas mian esperantistecon. Mi ja havis altiriĝemon al esperanto, sed legi liajn tekstojn lokigis la ŝtonojn sur kiuj mi paŝis ĝis eklerno de la lingvo. La unua teksto kiu trafe penstuŝis min estis « Confession d'un fou » post kies lego mi pensis, li pravas. Mi estas unu de tiuj sendube multnombraj, en kies koron falis kaj kreskis la grajnoj, kiujn dissemis Claude. Espereble, post lia ege bedaŭrinda forpaso, liaj verkaĵoj plu rolu kiel ĝardenistoj de la bona lingvo. Mi kondolencas al ĉiuj, kiuj funebras tiun ĉi perdon kaj aparte al tiuj, kiuj havis tiun grandan honoron iam renkonti lin aŭ koni lin de proksime. Omaĝe kaj dankeme.

Feo.

 

PS: Por lasi omaĝajn kaj kondolencajn mesaĝojn, musklaku ĉi tie.