Anikó♥'s blog

Kiam finfine finiĝis la lernojaro, mi havis entute unu semajnon por kunpaki kaj ripozi, ĉar mi tuj forveturis kun mia familio por unu semajna somerumado. Ni flugis de Budapesto al Tenerife, estis 5 hora vojaĝo. Ni alvenis frumatene, kaj ni ankorau ne povis iri al nia ĉambro en la hotelo, do ni iris al la plaĝo, kaj iom rigardis la urbon. Proksimume je la naua horo malfermis la restoracioj kaj kafejoj, do ni iris al unu restoracio matenmanĝi. La kelneroj estis tre ĉarmaj, ni amikiĝis kun ili, kaj ni plurfoje revenis dum tio semajno al ilia restoracio. La duan tagon ni luis auton, kaj ni volis iri al la monto El Teide, kio estas la plej alta monto ne nur en Tenerife, sed en tuta Hispanio. Ni veturis du horojn, kaj kiam ni preskau estis tie, estis blokita la vojo pro Autokonkurso.Kiam ni finfine alvenis al la lifto kiu portus nin supren, estis skribita" Pro forta vento tutan tagon ne funkcias". Do ni veturis preskau tri horojn , kaj ni ne povis supreniri, sed almenau ni vidis belegan pejzaĝojn. La duan tagon ni veturis el Playa de las Americas(kie ni loĝis) al Puerto de la Cruz, kie estis granda bestoĝardeno, Loro Park. Tie estis belegaj arboj, plantoj, kaj multaj bestoj: papagoj, delfenoj, balenoj, fokoj, tigroj, fiŝoj, ktp. Tio estas la plej bela bestoĝardeno kion mi ĝis nun vidis.

Lunde ni vizitis proksiman Akvo-parkon kun multaj toboganoj. Estis, sur kio oni glitis per matraco au en granda naĝringo. Estis ankau baseno, kie oni faris artefaritajn ondojn, kaj kiam tio okazis, proksimume 200 homoj estis en la baseno, kaj kiam venis la ondo, ĉiuj falis unu sur la alia. Miaj gepatroj kaj miaj fratoj tute sunbruliĝis, sed feliĉe mi ne, mi nur bruniĝis.

Marde ni iris al la maro por rigardi delfenojn kaj balenojn kun ŝipo, kio havis vitran subon. Ni vidis balenan familion, kaj ankau kelkajn delfenojn, kiuj eĉ saltadis kaj ludis en la ondoj kion nia ŝipo faris. Dum tiu ekskurso ni vizitis la grandeganj rokojn Los Gigantos, kiuj estas proksimume 600 metrojn alte super la maro. La ŝipo haltis, kaj kelkaj iris baniĝi, sed ni ne portis bankostumon, kaj mi eĉ ne kuraĝus tie iri en la akvon, ĉar mi ege timas ŝarkojn.

La lastan tagon ni veturis per grandega ŝipo al alia Kanaria insulo, La Gomera. Ni ricevis lokon en hungara buso, do ni auskultis la gvidon hungare. Nia gvidantino parolis la tutan tempon, kaj ŝi diris interesajn aferojn pro la insulo. La Gomera ne havas grandajn, bruajn urbojn, sed estas belega pejzaĝo, kaj interesaj plantoj. Ni vidis la planton, el kio oni faras la alkoholan trinkaĵon Tequila, kaj ni ankau vidis banano-plantojn, pri kiuj nia gvidantino multe rakontis. Tagmeze la tuta grupo iris al restoracio, kaj tie ni tagmanĝis. La manĝo ne estis tro bongusta, sed kiel deserto ni ricevis bongustajn, dolĉajn bananojn. Post la tagmanĝo oni montris al ni la tielnomitan "Fajf-lingvon", kion en La Gomera oni instruas en la lernejoj, kaj en pura vetero ĝi audeblas ĝis 5 kilometroj.

Vendrede ni devis ellitiĝi je la 4a horo, kaj buso portis nin al la flughaveno. Hungario estis grandega ŝanĝo post la varma kaj suna Tenerife: kiam ni alvenis hejmen, en Budapesto pluvegis.

Nu, tiuj du monatoj estis ege agrablaj por mi. La 13-n de novembro mi havis naskiĝtagon. Ni festis kun la granda familio en Dunaharaszti, ĉe mia avino. La unu nura problemo estis, ke ne mi estis nur festata, sed ankau mia frato: li naskiĝis la 14-n de novembro.(li estas nun 9 jara). Do fakte tio ne estas problemo, estus multe pli malbone, se li decidintus veni unu tagon pli frue. Sed mi petis mian patrinon, ke si eltenu ankorau almenau unu tagon, ĉar mi ne ŝatus havi komunan torton kun mia eta frato. Kaj feliĉe ŝi obeis.Mi ricevis donacon de miaj amikinoj: sed ne iun donacon, kiu malaperas post kelkaj monatoj, au mi fordonacas ĝin: tiun donacon mi neniam forgesos. La 13-n de novembro, post lernejo mi iris kun panjo aĉetadi. Kiam mi alvenis hejmen, mi eniris en mian ĉambron, kaj mi ege ektimis . 4 amikinoj staris tie en mallumo, kun torto, sur kio brulis 15 kandeloj. Mi komencis plori: kaj ili ankau. Tio vere estis tre bela donaco de ili. Ili estas videblaj sur foto: Eszti,Sára,Orsi,kaj Lilla. Sekvan sabaton ni festis kune mian naskiĝtagon.

Jam kvar semajnojn antau Kristnasko mi komencis fari kaj aĉetadi donacojn por la familio, amikinoj kaj mia amiko. Por la familio mi mem faris kandelojn ktp. Inter amikinoj ni faris interesan metodon de donacoj: ni skribis niajn nomojn sur paperetojn, kaj chiuj elektis unu papereton.

Mi ricevis de miaj gepatroj vestaĵojn, librojn kaj sketilon. La 25-n de decembro ni veturis al la avinoj, tie ni ankau festis Kristnaskon, sed la 26-n ni devis reveturi, ĉar la sekvan matenon ni veturis al Austrio skii. Ni skiis en Lachtal: estas 3 hora vojagho per aute de nia urbo.

La unuan tagon ni nur skiis, vespere ni ludis poker. La duan tagon posttagmeze komenciĝis la instruado de snowboard. Mi ankorau neniam provis, sed miaj fratoj kaj mia patro jam snowboardis antau unu jaro. Ĝuste, kiam ni volis supreniri , mi falis ĉe la lifto, kaj mia piedo rompighis. Mi ege koleras pri mi mem, char ni volis iri kun la amikinoj festi la novan jaron, sed ili iris sen mi, kaj mi estas ege malĝoja. Oni deprenos la gipson post 4 semajnoj.

Mi komencas la novan jaron piedrompite, sed tamen mi deziras al ĉiuj FELIĈAN NOVAN JARON!

Saluton!

Komenciĝis ĉe ni la lernojaro, por mi en nova lernejo, ĉar nun jam mi vizitas la gimnazion de nia urbeto.Tio ege plaĉas al mi, estas multe pli bona, ol mia antaŭa lernejo. Mi elektis, ke mi iros 5 jarojn ĉitien, ke mi bone lernu la anglan. La unua jaro(ĉitiŭ) estas por komenci lerni la anglan , ni preskaŭ havas nur anglan: 15 horoj angla, du literaturoj, du matematikoj, tri sportoj, kvar informatikoj, kaj tri germanaj en unu semajno.( kvankam la germana ne estas en mia nivelo (mi jam lernis 8 jarojn en la bazlernejo), kaj mi ege enuas en la germanaj lecionoj, ĉar mi jam ĉion scias, kion ni tie lernas.)

La 10-an de oktobro estos balo en la gimnazio, por la novaj lernantoj, nomitaj „Cikonioj”. La pli grandaj donos al ni taskojn, kaj ni devos fari tiujn taskojn.Ni devis skribi versaĵon ankaŭ. Nia klaso havas la temon: „Australio”, ekzemple ni devos danci iun australan dancon, kaj ni devas vestiĝi en taugaj vestaĵoj. Ni faris ankau flagon por la klaso. Sukcesis bone. Poste estos diskoteko. Jam ĉiuj atendas la balon.

En la sekva jaro komenciĝos la normala 4 jara gimnazio. Tiam mi devos komenci VERE lerni.:( Nun ankoraŭ estas sufiĉe facila.

Miaj fratoj ankoraŭ vizitas la bazlernejon: Bálint vizitas nun la 6-an klason, Ĉaba la 3-an. Ĉabi ludas la pianon, li jam estas ege lerta, li tre ŝatas ĝin, kaj multe ekzercas. Bedaurinde Bálint ankaŭ ŝatas sian muzikinstrumenton: li ludas tamburon! Kiam li ekzercas, tion la tuta strato audas. Estas terura. Sed fakte li estas lerta . :-) Kiam li estos pli granda, li volas fari muzikgrupon. Kaj mi povas imagi, ke tio sukcesos al li.

Nun bedaurinde komenciĝas la autuno, ni devas preni mantelon, kaj ni devas formeti niajn sandalojn por unu jaro, kaj ni devas sanĝi ilin por varmaj ŝuoj. :( nun mi bedauras, ke mi ne vivas en ia tia lando, kie ĉiam estas somero! Sed ne gravas, estos ankorau somero. Iam. hm. sed kiam??

multaj kisoj: Anikó

Antau tri semajnoj mi flugis kun mia familio al Amsterdamo, poste ni veturis per trajno ĝis Roterdamo, ĉar tie okazis la UK. Je la kvina horo la infanoj adiauis de la gepatroj, ni eniris en buson, kaj ni veturis al la IIK-ejo. Ĝi estas ekster la urbo, apud iu rivero kaj arbaro. Estis entute 40 infanoj tie, de la aĝo 5 ĝis 16. Estis bone revidi miajn amikinojn Michaela kaj Gretel, kaj konatiĝi kun Edita. Estis bonŝanco, ke ni estis elektitaj en unu ĉambron.

La trian tagon ni iris buse al amuzparko, kaj ni estis tie dum la tuta tago. La gepatroj de kelkaj infanoj( ankau niaj gepatroj) ankau ekskursis tien renkonti siajn infanojn. Ni klopodis viziti ĉiujn ludilojn en la parko, sed tio estas neebla dum unu tago, ĉar ĝi estas grandega. Kaj ni sentis nin tie , kiel en iu fabelo. Estis bonege elpensita kaj konstruita. Ni ege bone amuziĝis.

La postsekvan tagon estis planita pieda ekskurso, sed pluvis la tutan tagon, do ni decidis resti en la IIK-ejo. Sed ni neniam enuis. Ĉiam estis por ni iu okupo. Kun la knabinoj ni eltrovis, ke dum la Internacia vespero ni prezentos hip-hop dancadon, kaj ni trejnis por tio multe. Sed kiam la sekvan tagon ni iris al pieda ekskurso, kaj ni multege marŝis , niaj muskoloj doloregis dum 3 tagoj, kaj ni tamen ne prezentis nian dancon.

Dum la Internacia Vespero iuj kantis, iuj ludis instrumenton, kaj iuj dancis. La antaulastan tagon estis diskoteko, kion ĉiuj tre ŝatis. Ĉiuj dancis kun ĉiuj. Ĉiuj trovis por si amikojn dum IIK . Ni ege bone amuziĝis dum tiu unu semajno.

Sed alvenis la tago, kiam ni devis veturi al la UK ejo, kaj poste ĉiuj hejmen. Kiam jam ĉiuj e-mail adresoj estis skribitaj, kaj okazis la solena fermo, ni adiauis unu la alian. Ni ege multe ploris, kaj ni estis malgajaj. Sed ni tri: Edita, Gretel kaj Mi, pluiris al REF. Mici bedaurinde ne kunvenis.

Mi veturis kun familio Schumann ĝis Kastelo Gresillon, kie okazis la REF. Mi venis ĉitien sen miaj gepatroj, ĉar ili vizitis la IJK en Hungarujo.

REF ankau dauris unu semajnon. Iun vesperon mi havis la ideon fari teatraĵon. Mi diris tion al la knabinoj, unue ili pensis ke mi stultumas, sed mi diris, ke mi pensis tion serioze. Ni multajn horojn pripensis, pri kio estu la teatraĵo, kaj finfine ni elpensis, ke ni ludos la parodion de la Neĝulino kaj la sep nanoj, en kio la Neĝulino estas malobeema knabino, kiu satas la muzikgrupon Tokio Hotel, kaj ankau aspektas tiel: mallonga jupo, rŭga jako, haroj kiel balailo, kaj forte sminkitaj okuloj. Tial ni nomis la teatraĵon : Balailino kaj la 8 nanoj. La nanojn ludis etaj infanoj.Ili tre ĝojis, ke ili ankau rajtas kunludi. La patrino de Balailino estis ege afabla kaj zorgema patrino( ŝin ludis mi). La rakontisto estis Edita, kaj lau mi si ege bone aktoris. Do, post multaj provoj ni sukcesis fari la teatraĵon tiel, ke ĉiuj ege ŝatis. Ĝi estis vere amuza. Kaj la plej multaj rekonis en ĝi la Negulinon , kaj pro tio ni estas fieraj, ĉar tio estis la celo: rekonebla parodio.Ni prezentis ĝin dum la Internacia Vespero, la lastan tagon.Se vi ŝatus rigardi ĝin: www.youtube.com/watch?v=BkTuCcc2RrM

Post tio estis artfajraĵo, kaj kiam la infanoj iris dormi, ankorau estis dancado, kion Danka gvidis. Vespere mi kunpakis ĉion (krom miaj pantofloj, kiuj ien malaperis) , kaj la sekvan tagon estis forveturo.

Mi adiauis de ĉiuj, ĉefe de Edita, kaj ni iris al la hejmo de familio Schumann kun Bert, Gretel, Johann, Ankica kaj Denis. Ni restis tie du tagojn, kaj poste kun Ankica kaj Denis ni flugis unue al Britio, kaj de tie estis nia aviadilo ĝis Bratislava. Tiu estis ĝis nun mia plej malbona flugo. En la sako, kiun mi portis kun mi al la aviadilo, restis iu eta parfumo. ( oni ne rajtas lasi en ĝi iun ajn likvaĵon) , kaj mi devis elpaki mian tutan sakon, kaj ili rigardis, ke ĝi ne estas danĝera afero, do ili lasis min iri - kun mia parfumo. =D.

La dua problemo aperis ĉe la kontrolo de la pasportoj. La virino demandis min: Ĉu mi estas 15 jara? –Jes- Kie estas miaj gepatroj?- en Hungarujo- Ĉu ili scias pri tio, ke mi estas ĉitie? ( kaj ĉe tiu demando mi tute ŝokiĝis) – Jes!!- kaj poste ŝi petis de mi leteron pri tio, ke miaj gepatroj scias, ke mi estas ĉitie, SED MI NE HAVIS TIUN LETERON! Sed poste Ankica venis, kaj savis min: Ŝi diris, ke mi estas kun si. Tiam la virino rigardis nin iom strange, sed ni tamen rajtis iri.

Kaj finfine je la 9a vespere ni alvenis al la flughaveno de Bratislava, kie mia patro atendis nin.

Tiel finiĝis mia aventuro.