Feino "Lumo" 2a parto

Kial? Demandas Arturo;
"Ĉar  mi estas feino" revizias Lumo kaj daŭrigas "kaj vi estas homa estaĵo. Feinoj kaj homoj havas malsimilajn vojetojn. Mi devas demandi  al la reĝfeino pri nia  sorto. Morgaŭ matene ni renkontos denove ĉi tie".
Arturo vidas ke sia Lumo havas belecon kaj entuziasmon en ŝia vortoj, en ŝiaj  sinceraj okuloj. Tiam li respondas: "jes, mia amo morgaŭ matene reen ni estos ĉi tie.
Arturo reiras al sia kastelo, nun li ne havas plu rideton en sia visaĝo, li estas ege maltrankvila ol gaja.  Li nur povas atendi ĝis la venonta tago.
Lumo estas hejme, ŝi  estas ankaŭ maltrankvila, kaj nek ridas, kantas, ludas aû dancas plu ol antaŭen  kun la aliaj etaj feinoj...sia koron ne pacas , ĝi doloras. Tiam Lumo nun ekflugas rapide al granda  arbo kun ekzotikaj flavaj floroj.
Tie loĝas la saĝa reĝfeino kiu nomiĝas Ruĝa Rozo. Ŝi komencas la konversacion dirante: Mi povas vidi Lumo ke vi estas prizorgita, kio okazas? Klarigu al mi kara, mi volas helpi vin. Lumo plorante balbutas: "saĝa Ruĝa Rozo, mi enamiĝis de  mortemulo  kiu nomiĝas Arturo, ankaŭ li estas enamiĝita de mi. Mi pensas ni amas nin reciproke".  "Mi jam scias kara mia"; diras la maljuna feino Ruĝa Rozo. "Kiel?"; demandas Lumo "Ho, kara"; Ruĝa Rozo respondas kaj daŭras: "ĉu vi forgesis ke mi estas saĝa feino?; mi havas saĝecon, mi konas la korojn de ĉiuj feinoj kaj homoj. Karega, ĉio estas ĉiam diáfana por mi, vi ne povas havi sekreton ke mi ne konas". "Pardonu min" Lumo  interrompas kaj daŭras: "saĝa, mi petas vian helpon. Diru al mi, kion mi devas nun fari? Mi ne povas vivi sen la amon de Arturo, li estas jam kiel  peco de mi". Lumo ploras dum ŝi diras tion . Ne ploru  plu kara Lumo, diras la saĝa feino. Mi  helpos vin, sed vi devas kompreni ke por vivi ĉe via Arturo, ankaŭ vi devas rezigni vian feinan vivon. Ĉu vi volas fari tion? Jes, mi tre volas,  mi  rezignas al ĉio por la amo de Arturo.
"Kara Lumo", diras la Ruĝa Rozo feino kaj daŭras: "se vi decidas edziĝi kun  Arturo, kiu estas homa estaĵo, vi perdos ankaŭ viajn flugilojn kaj vian magian stelon; vi kiel kutimaj homoj  ekkoniĝos  doloron, malpacon ,malgajecon.
Vi perdos ankaŭ  vian eternan junecon ĉar vi komencos maljuniĝi kaj iam mortos. Vi devas bone kompreni ke vi kaj Arturo ne vivos por ĉiam. Jes, min tre bone komprenas tion, respondas Lumo.
Sed mi volas esti ĉe Arturo, mi ne povas plu vivi sen lian amon, mi iam mortos sed mi restos ĉiam ĉe li, ŝaga Ruĝa Rozo".
La maljuna feino, ne diskutas, ŝi konas jam la vero, ŝi scias ke Lumo estas sincera kaj tiam ŝi rediras: "Lumo vi devas tuj fermi viajn okulojn. Obeu feino Lumo.
La maljuna feino diras kelkajn magiajn misterajn vortojn dum Lumo subite sin sentas laca kaj ekdormas. Ĉio nun mutas, Lumo dormas trankvila sur mola lito, ŝi ne plu rimarkas tion, kio okazas. Ŝi estis forsendita al sia ĉambro.