Feino "Lumo" parto 1 (rakonto de Lú - el Brazilio)

Kio estas feinoj? Ĉu ili vere ekzistas? jes ili estas estuloj! Feinoj estas etaj belaj magiaj estaĵoj, kiuj loĝas en grandaj ĝangaloj de ĉiuj mondopartoj. Ili ankaŭ  estas senmortaj ekzistaĵoj, kiuj ne konas la morton, la doloron kaj la malbonecon.
Ili havas mirindajn flugiloj diafanajn kiel papilioj. En la granda ĝangalo de "Calien" vivas rava feino, kiu nomiĝas "Lumo", Ŝi estas admirinda, kun delikata svelta korpo, bonkora kaj afabla. Vere ŝi estas tre mirinda feino kun sia malhela bukla kararo, rava rideto, dolĉa voco, trankvilaj sed penetritaj okuloj, kaj sia tri makuloj en sia monalisa vizaĝo.
Lumo ŝatas fari kantaĵo por dormigi obeemajn ĝangalajn infanet-feijon.
Kiel ĉiuj feinoj, kiuj havas etan magian ilon, Lumo havas sian malgrandan verdan stelon el pura kristalo, kiu brilas ĉiam kiel sinceraj okuloj. Neniu konas la magia sekreto de ŝia stelo, nur ŝi mem. Ĝi povas esti vidita nur por purkoraj infanoj kaj kelkaj apartaj kreskuloj, kiuj ankaŭ havas purecon en ilian korojn kaj estas ege noblaj, kiel Arturo.
Arturo (la nomo signifas "malavaro") vivas en malgranda bela reĝelando proksime al ĝangalo Calien. Li estas belega kaj mirinda reĝo, kaj sian sonĝo estas trovi bela, senteman, delikatan, bonkoran kaj afablan virinon por fari ŝin sia edzino, la reĝino de sia vivo.
Arturo ne scias ke li baldaŭ ekkonos la amon, kiu ŝangiĝos sian vivon por ĉiam.

Iam ajn printempa tago, la feino Lumo ludas kun aliaj infanetaj feinoj en sia ĝangalo Calien. Ili ridas, dancas kaj kantas kune. Kiam la infanetoj estas lacitaj por ludi, Lumo ekkantas belan feinan kantaĵon por enlitigi ilin, kaj fari ke ili milde dormis. Ĉiuj kiuj aŭdas tiun belan voĉon de Lumo, kiam ŝi kantas restas ravita de ŝi, eĉ sovaĝaj bestoj. Lumo ankaŭ sonĝas pri trovi sian veran grandan amon. Ŝi ne konas doloron, sia rava mondo estas kiel paradizo, tie ne ekzistas malamo, milito, aŭ malpaco. Neniam estas feino malgaja. Tia estas la ravmondo de Lumo. Sed sia sorto ŝangiĝos, ŝi ekkonos baldaŭ sian viv-amon sed ankaŭ la doloron, sia rava rideto, kiu ĝis nun reflektas la purecon de sia animo, eble ne estos kiel antaŭe.

En la sekva tago, la reĝ' Arturo rajdas promenade sur sia nigra varma-sanga ĉevalo tra la ĝangalo "Calien". Li trovas tiun ejon tre mirinda. Meze de la ĝangalo poste, li sentas sin abrupte laca kaj decidas fari paŭzon; li haltas sen timo ĉe granda plata stono, elrajdas de sia ĉevalo, oscedas levante ambaŭ brakojn kaj  vidante en ĉiuj direktoj. Fine li kuŝigas sur tiu stono. Arturo fermas siajn okulojn, kaj tuj ekdormas milde. Nun estas sia koro kaj sia spiro tute trankvila, sed li ne scias ke sia estonta amo trovigas proksime, sur granda arbo super ties plata stono. In tiu momento feino Lumo ludas kun sia magia verda stelo. Ŝi jetas ĝin supren por poste kapti ĝin unue kun unu manplato kaj sekvue kun la alia. Ŝi sentas sin feliĉa, kiel ĉiam; sed unufoje, ŝi ne povas kapti sian stelon, kaj ĝi falas al la stono apud la kapo de Arturo, kiu ankoraŭ trankvile dormas. Tial la stelo falis en folioj farinte prekaû nenia brulo, li restas dorminte.
Feinoj devas ĉiam teni sian magian ilon. Lumo nepre devis reakiri ĝin. Ŝi flugas suben surplanke kaj viais tiun belan viron sur stono, kiu dormas trankvile. Kiam ŝi proksimiĝas plu al li unu de siaj flugiloj tuŝas manon de Arturo, kaj li vekiĝas tuj. Li nun ekvidas Lumon, kiu ankoraŭ flugas super li, kaj li pripensas: Ĉu estas tio sonĝo? Ne, Arturo merkis ke fakte li ne sonĝas. Li nun sentas ke sia vizago ruĝas, ŝiaj nigraj okuloj brilas kiel arĝento. Li neniam antaŭ vidis tre belan estaĵon kiel ŝi. Li sentas nun malantaŭ siaj oreloj kiel sia koro pulsas pli rapide. Li komprenas kaj pensas: Ne, ne estas soĝno estas realo. Subite Arturo sentas granda kaj sincera amon por ŝi, por tiu belega kaj dolĉa feino, kiu havas tri belajn makuletojn en sia vizago, buklan malhelan hararo kaj precipe iom dikajn kisindajn lipojn. Lumo embarrase ridas kaj sentas ankaŭ subite grandan amon por tiun belegan viron, pro tio ŝi forgesis sian stelon, kiu kuŝas sur stono ĉe li.
Tiam Arturo demandas kun sia bela voĉo al ŝi: Kiu vi estas?
Ŝi respondas: Mi estas feino kiu loĝas ĉi tie en ĝangalo Calien. Vi do povas vidi min, tiu signifas ke vi havas bonan kaj puran koron.
Li daŭrie demandas: Kio estas via nomo, rava belulino? "Mi nomiĝas Lumo"  Ŝi respondas.
Nun Lumo ridas sincere por Arturo, kaj li restas ravita el tiun belegan rideto.
Poste ŝi demandas lin: kaj kiu vi estas sinjoro? Mia nomo estas Arturo, mi estas reĝo de belega reĝlando, kiu situas proksime tiu ĝangalo.
Ŝi demandas plu: Kial vi venas al ĝangajo? Ĉar, li diras, mi tre ŝatas esti en la naturo.
Tiamaniere ili daûrigas la interparolado, ili traktas diversajn temojn, kaj ili forgesas ke la tempo pasas. Estas kiel la tempo haltigis, Arturo kaj Lumos apartenu unu al alian, La amo estas tie.
Post sufiĉe da tempo, abrupte Lumo diras: Ho! Arturo! mi devas nun foriri. Haste Arturo replikas: bonvolu ne foriri, Lumo, restu iom plu ĉe mi, mi petas. Sed Lumo ne povas, kaj ŝi eksklamatias: Pardonu min, Amo, sed mi do devas vin forlasi, baldaŭ noktiĝas. Sed eble morgaŭ matene ni povos renkonti, se vi volas kaj ankaŭ tion deziras kiel mi. Arturo tre feliĉe diras: Jes! morgaŭ  matene mi estos denove ĉi tie. Lumo ridas por Arturo kaj nun forflugas, per siaj diafanaj flugiloj tra la arbaroj kaj malaperas.

Nun Arturo havas sole unu fiksan celon, la amo de feino Lumo, li deziras ke ŝi estigi sian reĝinon.
 
Tiam li ekvidas etan luman stelon el kristalo brilinte kaŝita por kelkaj folioj sur planko de la glata stono. Estas la bela kaj kurioza stelo de Lumo, sed  en tiu momento li ne scias ke ĝi  apartenas al ŝi.
.
Poste Arturo komencas sian rajdan promenadon per  sia nigra ĉevalo reen al sia kastelo.

La Suno ne brilas plu, la suverena nokto venas kun malgrandaj brilaj steloj ĉiele.
Lumo, kiu nun kuŝas sur sia lito kantas flustre  dum ŝi pensas pri Arturo kaj  sia boneco.
Ĉio mutas, ĉiuj dormas kaj Lumo pripensadas: "Mia Dio, mi  do estas feino, kaj feinoj ne povas edziĝis homajn estajojn, ĉar homoj mortas kaj feinoj ne, ni estas senmortitaj"
Si konscias pri sia nova amo Arturo, ankaŭ ŝi bone komprenas ke tion alportos doloron, kaj Lumo subite timas pri sia sorto. Tiam ŝi sentas ke sian koron batas maltrankvile, ŝi havas nun grandan zorgon  kaj  ŝi komencas plori ĝemegante sed mallaŭte ĉar ŝi kaŝas sian kapon sub sia kapkuseno.

Dumtempe Arturo en  sia reĝĉambro volas ankaŭ dormi, nepovante, ĉar siaj imagaĵo estas nur ĉe sia bela feino Lumo. Li tenas en unu de sia manplatoj  tiun brilan stelon de kristalo. Li nun subite laŭtvokas:
"Lumo, amata mia, nun mi amas vin kore, kiel mi neniun amis antaûen en mia tuta vivo!"
Li  ekkonis ŝin ĵus ekde unu tago, sed nun li jam sentas grandan foreston de ŝi.
Denove kiel frenezulo li krias:
"Lumo mi volas vin havi ĉe mi, por kiu vi  reĝos mian vivon por ĉiam",
Mi, kiu renkontis vin en la bela ĝangalo Calien, ne volas perdi vin neniam!
Mi bezonas vin por vivi
 kiel fiŝoj akvon bezonas por naĝi,
kiel birdoj aeron bezonas por flugi... "
Dum Arturo laŭte parolas  tiujn belajn vortojn, li sentas ankaŭ  ĝenon en sia bonkora animo. Sed  kial? Li demandas sin.
Laciĝe, li enmetas sin sur reĝlito, kaj  kuŝiĝante  lasas fali sian kapon en molaj kapkusenoj kaj finfine milde ekdormas, kun  la stelo de kristalo en sia mano.
 
Kia sekreto havas tiun belan stelon?

Tiam Lumo volas dormi, merkas ke sian stelon mankas, ŝian magian ilon. Ĝi devu esti ĉiam ĉe sia kolo. Ŝi memdiras: „Kion mi faru nun? Bone,  morgaŭ matene mi serĉos ĝin kiam mi renkontos mian amon Arturo.Tiam la feino kun sia  svelta kaj delikata korpo milde kuŝanta sur sia lito ekdormas trankvile.

Venonta matene, vekas Arturo ege gaja, ĉar por duafoje li iros renkonti sian Feinon Lumo en  la ĝangalo Calien. Por tio ĉi tiu tago estas granda kaj mirinda por li. Li diras pensante: "Ho, mi ne povas forgesi tiun stelon, kiun mi trovis hieraŭ"; li metas  ĝin en sian poŝon kaj marŝrajdas per sia nigra ĉevalo al ĝangalo Calien tien ĉe la glata ŝtono  kie devos esti Lumo kun siaj diafanaj flugiloj, eble pli bela ol la antaŭa tago
Tiam Lumo  vidas Arturo’n, ŝi ricevas lin kun bela ĉarma rideto. Ĉarmita el ŝi, Arturo diras:
"Lumo, vi estas mia rava bebulino, mi jam amas vin! 
Lumo brakumas Arturo dum ŝi respondas:
 "Arturo mi ankaŭ vin amas, vi estas ek nun mia reĝo".

Nun ili forgesas la ĉirkaŭprenitan mondon. Arturo kisas tiujn iom dikajn kisindajn lipojn de sia amatino. Tiu  kiso estas ankaü reciprokita de ŝi. Dum ĉi tiu dolĉa momento nenion ĉagreni ili, ĉar tio ĉi estas vera amo, kaj ĝi igis ilin feliĉe. Poste Lumo tuŝas dolortinte kaj delikate la belan visaĝon de la reĝo dirante: Arturo mi volus esti ĉiam ĉe vi, sed mi timas pri nia amo."
" Kial?" li mirige demandas....

... daŭrigos