Rita (mallonga rakonto de Ana Frank)

Estis kvartalo post la kvara, kaj mi ĵus piediris tra
relative trankvila strato. Mi ĝuste decidis fali en la
plej proksima kukejo kiam, el flanka strato venis
paro da dekumjarulinoj kiu, okupe babilante, marŝis
brak’-en-brako en la sama direkto, kion mi elektis.

 De tempo al tempo estas interesa kaj refreŝiga aŭskulti
la konversacion de dekumjarulinoj, ne nur
ĉar ili ridas pri la plej eta bagatelo, sed ankaŭ ĉar
iliaj ridetoj estas tia infekta ke ĉiu en la najbaro
devas nevolonte kunridi.

Tia mi piediri ŝtele malantaŭ la paro kaj subaŭskulti
el ilia konversacio, ke temis pri la aĉeto de dolĉejoj
por dek centoj. Ili konsultis unu al alia serioze pri kion
ili ricevos por ilia mono, kaj oni povus diri ke ilia buŝoj
akviĝis ĉe tiu penso.  En la kukejo, ili daŭrigis ilia babilado
dum ili observis la varon en la montra fenestro. 

Tiel mi, ankaŭ, estis preskaŭ manĝinta la bongustegaj aĵoj
kun miaj okuloj, mi sciis, kiu estos ilia selekto antaŭe ili
enpaŝis la butikon. Ene ne estis okupata, kaj la knabinoj
estis tuj atentitaj. Ili elektis du fruktajn tortojn
kiuj, mirego super mirago, ili venkis preni ilin sentuŝi eksteren
de la butiko.
Minuto poste, mi estis ankaŭ preta, kaj denove la duopo
laŭtparolante marŝis antaŭ mi. En la sekvonta angulo
estis alia kukejo, kie antaûe kies fenestro staris
malgranda knabino, kiu estis memparolante ĉe la montra fenestro
kun avidaj okuloj.
Post nelonge la triopo estis kune parolante, kaj mi atingis la angulon
ĵuste por aŭskulti al unu de la dekumjarulinoj demandis:
 “Ĉu vi estas malsata, etulino? Ĉu vi ŝatus fruktan torton?”
La etulino, kompreneble, diris “Jes.”
 “Ne estu stulta, Rita,” diris la alia dekumjarulino.
 “Metu vian torton rapide en via buŝo, kiel mi faris, ĉar se vi
donas ĝin al tiu infano, vi havos nenion.”
  Rita ne respondis sed staris tie sendecide momente,
rigardante el la torto kaj al la etulino kaj reen.
Tiam ŝi subite donis al la infano la kukon kaj diris:
 “Bonvolu, manĝu tion, kara; mi vespermanĝos hejme iel.“
  Kaj antaŭ la etulino povus danki ŝin, Rita kaj sia amikino
malaperis. Kiam mi preterpaŝis la junulino, kiu
estis prenanta grandan mordon de la kuko, kun evidenta frando,
ŝi ofertis gin al mi.
“Gustumu, Fraŭlineto; mi akiris ĝin donace.“
Mi dankis ŝin kaj, ridetinta, mi formarŝis.
Kiu, vi opinas, ricevis la plej plezuro de la frukta torto ..
Rita, sia amikino, aŭ la eta knabino?
Mi opinas, estis Rita.