Pri amo: 1 Korintanoj 13 el biblio, tre plaĉas al mi

Se mi parolus la lingvoj  de homoj kaj anĝeloj sed ne havus amon:
mi fariĝus sonanta kupro aû tintanta cimbalo.

Kaj se mi posedus la profetpovon
kaj komprenus ĉiujn misterojn
kaj ĉiajn scion;
kaj se mi havus ĉian fidon tiel ke mi povos formovi montojn sed ne havus amon,
mi estus nenio.

Kaj se mi disdonus mian tutan havon por nutri la malsatulojn,
kaj se mi lasus mian korpon por forbrulo sed ne havus amon:
per tio mi neniom profitos.

Amo longe suferas kaj bonfaras:
amo ne envias:
amo ne fanfaronas, ne ŝveligas sin, ne kondutas necede, ne celas por si mem,
ne koleriĝas, ne pripensas malbonon, ne ĝojas pri maljusteco sed
kunĝojas kun vereco; ĉion toleras, ĉion kredas, ĉion esperas, ĉion eltenas.
Amo neniam pereas sed
ĉu estas profetadoj ⇒ ili neniiĝos;
ĉu lingvoj ⇒ ili ĉesiĝos;
ĉu estas scio ⇒ ĝi neniiĝos.
Ĉar ni scias laŭparte, kaj ni profetadas laŭparte; sed kiam venos perfektajo
tiam neniiĝos tio, kio estas laŭparta.

Kiam mi estis infano, kiel infano mi parolis, kiel infano mi sentis, kiel infano mi pensis;
nur fariĝinte plenaĝulo, mi jam forigis la infanajojn, ĉar nun ni vidas per spegulo, malbele;
sed tiam okuloj ĉe okuloj nun mi konas laŭparte;
sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaŭ mi estas konita.

Restas do nun fido, espero, amo
tiuj tri; kaj la ple granda el ili estas
♦ AMO ♦