En mutaj polmoj etendiĝas la prunoj de l' somer'. Kaŝe via, mi naskiĝas ĉiutage al hazardaj renkontiĝoj virtualaj. Kiom longe daŭros ĉi agonio plasta, lada, vana? Mezvoje al infer' banala de l' agoj rutinaj, mi aliiĝas -bonŝance- kaj delfene karesas la marbordojn de via korpo fizika. Dum miaj tagoj surteraj mi malfermis multajn pordojn, sed malfermi la fenestrojn de viaj kruroj miraklivaj, mi ne povas. Kia ironio! Tiom proksime kaj tiom for...
Send a message
Search for members
Dimitrije Janicic says:
Alejandro Cossavella says:
pacon kaj amon ne virtualan
ale