Hypomanisch creatief zijn is een gave, het is erg jammer dat veel instanties daar anders over denken.......
De paarse krokodil vult zijn hongerige maagje.

Bijstandscontroleurs en Maatschappelijk Werksters (vaak van die gescheiden overjarige blondines) moet je vooral laten denken dat ze nuttig werk doen, want anders gaan ze je lastig en hinderlijk stalken.
Het dossier waar in staat dat ik een hersenbloeding heb overleefd zal wel weer zoek zijn......

Hallo ik ben een klant, en nu moet ik dan maar accepteren dat ik het stempel hypomanie heb want anders krijg ik mijn medicijnen niet.
Ik ben nu wel genoeg loketten af geweest.
Maar daarmee hou je juist een heleboel maatschappelijk werksters uit de WW.

Ze hebben mij ook een heleboel van die formulieren laten invullen.
Dat noemen ze dan een psychologische test.
Het is wel heel belangrijk om de kruisjes binnen de vakjes te zetten.
De meeste van die vragen begrijp ik toch niet (klein beetje last van afasie) maar die formulieren verdwijnen toch ongelezen in een heel dik dossier.
En daarna gaan dan hele volkstammen van die maatschappelijke typjes in mantelpakjes weer over mij praten, in plaats van met mij.

Tijdens het invullen van zo'n formulier, waar ik dan van die kruisjes op mag zetten, (wel binnen de vakjes hoor anders loopt de computer vast) mag ik niet om uitleg vragen als ik de vragen niet begrijp, dus zet ik op goed geluk maar wat kruisjes.
Maar dat kan ik die maatschappelijk werksters niet uitleggen, die zeggen dan ik niet ik mee wil werken, en dan gaan ze heel lastig reageren.....
Het lijkt wel of ze het gewoon niet willen begrijpen.
Terwijl ze volgens mij gewoon Nederlands spreken, maar tussen het spreken en het ook willen begrijpen zit wel een héél groot verschil..

Tijdens mijn revalidatie heb ik ook al veel van die formulieren moeten invullen, maar daar werkte dan wél vakkundige psychologen die dus wél begrijpen dat je na een hersenbloeding en een zeer heftig coma de wereld toch een beetje anders gaat zien.
Die zijn waarschijlijk toch net iets beter opgeleid dan die maatschappelijk werksters, in overigens zéér beeldige mantelpakjes.

In Nederland wordt nog te vaak en te graag in problemen gedacht, en duidelijk te weinig in oplossingen.
Wat dit land nodig heeft zijn mensen die zodra ze een probleem ontdekken, daar meteen een oplossing bij zien of kunnen bedenken.


Deze maatschappij heeft helaas jaren geleden al afscheid genomen van talenten die in oplossingen kunnen denken.
Dat soort van talent daar werd jaren geleden al zonder pardon voor bedankt, mensen die zelf kunnen nadenken worden gezien als een probleem, dan wel als een bedreiging voor het huidige gevestigde establishment.

In de vorige eeuw werden problemen nog vaak zo rond 16;00 uur opgelost bij de "cup a soup machine".
Logisch dat daar vaak een rij stond.
Sommige mensen gingen gewoon even buiten een sigaretje roken en bedachten daar samen met collega's oplossingen.
Dat was een tijdperk waar vol overgave afscheid van is genomen.

Problemen zijn er in dit land genoeg, en daar hebben dan ook heel veel mensen werk aan.
Zodra er weer oplossingen bedacht mogen gaan worden kunnen er nog veel meer mensen aan werk geholpen worden.

Met alleen maar problemen bedenken krijg je de economie nooit meer gezond.
Daarmee creëer je alleen maar een dalende lijn in de conjunctuur.
Dat heet crisis, maar dat in dus inmiddels wel bewezen.....

Veel lotgenoten zijn net als ik na het overleven van een CVA of hersenbloeding rücksichtslos in de bijstand gedumpt.
De rest van ons leven worden wij achtervolgd door bijstandscontroleurs en ander overheidsgespuis.
Er is in dit land gewoon een mentaliteits verandering nodig.
Ik ben nu zo'n vijftig jaar oud en heb al een hele carriére en toekomst achter mij.
Natuurlijk wil ook ik net als veel van mijn lotgenoten nog wat van mijn leven maken.!

Mijn generatie is de verloren generatie, in de jaren tachtig van school gekomen.
Er was toen gewoon geen werk.
Vandaar ook dat ongeveer de helft van mijn generatie is gaan emigreren om nooit meer terug te komen.

Aan de cijfers te merken, er is een enorme krimp van de bevolkingsgroei, zijn wij niet de enige generatie welke zo masaal is gaan emigreren.
Nederland biedt nog steeds geen toekomst aan haar burgers.
Maar ook veel mensen willen hun kinderen niet aan de huidige maatschappij overlaten of toevertrouwen en nemen daarom toch maar geen kinderen.
Er is toch echt een mentaliteits verandering nodig, het vertrouwen in de overheid is totaal verdwenen.

Als ik één voorbeeld mag noemen;

Maatschappelijke re-integratie vanuit de bijstand is strafbaar, net als mantelzorg verlenen aan chronisch zieken, oeps dat zijn dan twee voorbeelden, maar wel hele goede voorbeelden welke aangeven dat er toch echt iets heel erg vreselijk mis aan het gaan is in deze maatschappij.

Als je in Nederland in de bijstand loopt is elke poging terug de maatschappij in te komen heel erg strafbaar.
Maar als je een WAO uitkering hebt wordt elke poging terug de maatschappij in te komen gezien als re-integratie.
Kijk, dat is al een heel verschil.
Daarom is het dus kolder om mensen na het overleven van een CVA, hersenbloeding of wat voor trauma dan ook rücksichtslos in de bijstand te dumpen.

Mijn lotgenoten en ik, wij zijn chronisch ziek en moeten voor de rest van ons leven medicijnen slikken.
Wij verdienen het niet om de rest van ons leven achtervolgd te worden door bijstandscontroleurs, boa's en ander gevoelloos overheidsgespuis.....

In Nederland verzand elk goed initiatief om daar iets aan te veranderen in bureaucratie.
De puinhopen van paars krijg je zelfs met de grootste bulldozers nooit meer weg.
Er zijn ook mensen die dat de Koldercultuur noemen.
Volgens mij hebben die mensen toch gelijk gekregen.

Ik ben klinisch dood geweest, blind en ik heb een poosje in een rolstoel gezeten.
Geheugenverlies wil ik het gewoon even niet over hebben.
Als je klinisch dood geweest bent en je wordt weer tot leven gewekt dan wordt je een heel ander persoon met een heel ander karakter.

Als je daar dan bij optelt dat ik ook nog een maand in coma gelegen hebt kunt u zich voorstellen dat ik veel zaken nu toch heel anders bekijk dan voor die tijd.
Ik ben nu een heel ander mens met een heel ander karakter en andere interesses dan voor die tijd.

Maar, zoals ik al eerder zei;
Als incompetentie een vereiste is dan mag dit kansloze re-integratie beleid zeker geslaagd genoemd worden.
Mijn dossier groeit en groeit, ik ontvang echt kilometers aan papier.
Daar staan dan van die vragen op als; klopt uw geboortedatum nog steeds en of ik zodra dat verandert is dat dan binnen tien dagen wil melden.

Ook mag ik dan mijn SOFI of BSN nummer controleren, dat om te voorkomen dat die Bijzonder Onnozele Ambtenaren (boa's) op Zaterdag de verkeerde achterna lopen in de supermarkt.
Stel je toch eens voor dat maatschappelijke re-integratie vanuit de bijstand mogelijk zou zijn, dan zouden er straks heel veel bijstandscontroleurs en boa's zonder werk zitten............

Maar als je praat over de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO) dan weet ik nog steeds niet wat daar nou eigenlijk mee bedoeld wordt.
Het wordt aan mij al jaren lang verboden om in deze maatschappij te participeren.
Inderdaad wordt aan mij maatschappelijke ondersteuning gewoon op alle fronten geweigerd.

Maar je kunt van ambtenaren op lokaal of gemeentelijk niveau ook onmogelijk verwachten dat ze opeens overal verstand van hebben.
Zo heb ik een hersenbloeding overleefd, iets waar de meeste mensen van denken dat je daar dood aan gaat.
Troost u met de gedachte dat maar heel weinig mensen dat overleven, ik ben dus zo'n uitzondering.

Maar waarom het dan aan mij wordt verboden om een ander beroep te gaan leren is mij nog steeds een raadsel.
Maar natuurlijk kan ik niet full-time werken.
Een hersenbloeding of CVA overleven is natuurlijk wel iets heftiger dan een lokaal griepje of een verkoudheid.
Maar waarom daar niet gewoon in alle redelijkheid met ambtenaren over valt te praten weet ik nog steeds niet.

Na het overleven van een hersenbloeding of CVA, of wat voor trauma dan ook wordt je in dit land door onze overheden jarenlang van het kastje naar de muur gestuurd.
En dat mag dan nu door de lokale overheden nog eens dunnetjes over gedaan worden.
Inderdaad het bekende verhaal van de duizend en één loketten.......