Op deze brief verwacht ik ooit "POSTUUM" antwoord te krijgen........

VIA DEZE ONSYMPATHIEKE WEG; OPEN BRIEF AAN ALLE MAATSCHAPPELIJKE HULPVERLENINGS-INSTANTIES;

Omdat veel maatschappelijk werksters absoluut niet telefonisch bereikbaar wensen te zijn, maar wel allerlei dreigementen uiten, zoals dreigen met stopzetten van bijvoorbeeld WAO of BIJSTANDS-UITKERINGEN waardoor slachtoffers en/of overlevenden ook nog eens financiele problemen gaan krijgen, of erger nog hun huis uitgezet dreigen te gaan worden heb ik besloten deze brief te gaan richten AAN ALLE INSTANTIES.

Iedereen met een IQ hoger dan 30 zal begrijpen dat CVA trauma slachtoffers en overlevende daarvan, zo overleefde ik dus een hersenbloeding, geen 40 urige werkweek kunnen maken aan de lopende band van een sociale werkplaats.
Hoe het personeel van hulpverlenings-instanties welke dat steeds voorstellen door de voorselectie gekomen zijn begrijp ik dus ook niet.


De maatschappelijk werksters welke dat aan mij voorstelden vonden dus ik dat dan maar als vrijwilliger in het kader van maatschappelijke re-integratie moest gaan doen.
Dat om zogenaamd "werkervaring op te doen" werd daar dan vaak vriendelijk bij verteld.

Dus via deze onsympathieke weg;

mijn open brief aan;
ALLE MAATSCHAPPELIJKE INSTANTIES WELKE PRETENDEREN SLACHTOFFERS OF HUN NABESTAANDEN BIJ TE STAAN;


Vrijwilligers werk is alleen gratis voor de mensen welke daar veel geld aan verdienen.
Vrijwilligers zelf werken over het algemeen voor niets.
Over werkervaring opdoen, dat is gewoon de grootste kolder.

Ik heb nu zo'n veertig jaar heel hard werken achter mij dus werkervaring hebben ik en ook mijn lotgenoten nu wel genoeg dacht ik zo.
Wij, mijn lotgenoten en ik, hebben al een hele toekomst en carriere achter ons.
Dat is zo'n leven waar de meeste van uw maatschappelijk werksters alleen maar van kunnen dromen.

Verder wil ik u er op wijzen dat werkloosheid het gevolg is van een tekort aan arbeidsplaatsen.
Op dit moment staan zo'n twee miljoen mensen buiten de maatschappij..!
Dit is zo ongeveer het totaal van alle mensen in de WW, WAO en in de Bijstand.
Deze regering jaagt eerst alle bedrijven het land uit en klaagt dan pas over een oplopende werkloosheid.


Wel heb ik om mijn goede wil te tonen een paar jaar geleden een verzoek ingediend om een ander beroep te mogen gaan leren.
Daarmee zou ik dan in zo'n traject komen waarmee ik dan overigens nog veel te weinig verdien om een nieuw leven te kunnen opbouwen.

Blijkbaar heeft de overheid toch wel wat meer tijd nodig om zo'n simpel verzoek van een trauma overlevende die graag uit de bijstand wil om verder te kunnen met zijn leven te beantwoorden.
Maar goed, ik ben ondertussen de vijftig gepasseerd en verwacht eerlijk gezegd ooit nog wel eens "postuum" antwoord te mogen gaan ontvangen.

Waarmee ik aangeef dat er mogelijkheden genoeg zijn, maar een overheid welke graag de werkeloosheid in stand houdt zal er echt alles aan toen om te zorgen dat de door hun zelf in het leven geroepen instanties ook werk houden om daarmee "the system" in stand te houden.
Problemen lossen wij op door gewoon weer nieuwe problemen te bedenken.

Sommige psychiaters omschrijven zo'n manier van werken als een bipolaire stoornis.
Waarmee het volgende bedoeld wordt;
Overheden kunnen heel lang leven met een probleem, zolang dat probleem maar hetzelfde blijft.


Je kunt dat ook omschrijven als een soort van PAARSE KROKODIL die graag in de bijstand wil blijven, simpel en alleen omdat daarmee zo'n instantie heel veel geld binnen haalt om z'n hongerige maagje te vullen.

Zoals iedereen weet brengen re-integratie trajecten en projecten om werklozen en bijstandsgerechtigden in de maatschappij te re-integreren veel geld op in de kassa's van de vele gemeentes welke ons kleine landje rijk is.
Dus hoe meer mensen er in de bijstand lopen, des te meer subsidie komt er binnen in de gemeentekassa.

Ja, zoals u begrijpt hebben de meeste gemeentes en overheden er dus helemaal geen belang bij de werkloosheid op te lossen.
De meeste in uw ogen foute wethouders zullen er juist echt, maar dan ook echt alles aan doen om de werkloosheid in uw gemeente in stand te houden.
Want dat is KASSA voor uw overheid.


Re-integreren na een hersenbloeding is in Nederland blijkbaar onmogelijk.


Zoals u inmiddels wel begrepen heeft gaat maatschappelijke re-integratie na een CVA Trauma zoals een hersenbloeding traag en langzaam..........

Ook zullen de meeste CVA trauma overlevenden zeer waarschijnlijk de rest van hun leven medicijnen moeten slikken, wat het leven ook niet makkelijker maakt.

Medicijnen hebben een verslavende werking.
Als je daar éénmaal aan begint.... ja dan kom je daar waarschijnlijk nooit meer van af.
Ik zelf zie medicijnen puur als symptoombestrijding.
Medicijnen genezen niet maar het is inderdaad ....... pure symptoombestrijding.

Als medicijnen wel zouden genezen zou je deze als kuur voorgeschreven krijgen zoals bijvoorbeeld een antibiotica kuur, zoiets duurt dan een paar weken en dan zou je genezen moeten zijn.
Geneesmidddelen of medicijnen, tja wat is dan wel een goede benaming, ik zou het niet weten.

Medicijngebruik kan uw gedrag zeer ernstig beïnvloeden en zelfs een blijvende invloed hebben op uw karakter.
Wel heel jammer dat zo weinig mensen dat zien of willen begrijpen.
Huisartsen zien gemiddeld maar eens per acht jaar iemand die een ernstig trauma zoals een CVA of bijvoorbeeld een hersenbloeding heeft overleefd.
Deze overlevenden gebruiken inderdaad meestal voor de rest van hun leven medicijnen.


Het verbaasd mij daarom dat mensen welke langdurig zoals jarenlang medicijnen gebruiken niet onder controle van een erkende huisarts of apotheker staan.
Mijn medicijngebruik is in de eerste paar jaar zeker meerdere malen aangepast, dat om blijvende schade aan mijn toch al zo wankele gezondheid te beperken.

De apotheker welke toen mijn medicijnen leverde is er echter nooit in geslaagd om mijn medicijngebruik correct in zijn administratie, welke uiteraard in een computer moet staan, op te nemen.
Als ik werkelijk de hoeveelheid medicijnen zou hebben geslikt welke deze "apotheker" achter mijn naam heeft of had staan dan zou ik nu al heel lang overleden zijn.

Bij gebrek aan medische begeleiding of deskundigheid (heel normaal in Nederland) kunnen de nadelige gevolgen van medicijngebruik dusdanige vormen aannemen dat mensen in een ambulance terecht komen en daarna meerdere weken in een ziekenhuis vertoeven. (of erger dan dat .... overlijden)..

De kosten daarvan bedragen substantieel meer dan de kosten welke verbonden zijn aan medische begeleiding van een erkende huisarts of apotheker.
Het zou daarom ook raadzaam zijn deze begeleiding uit te besteden aan een huisarts of apotheker welke er wél in slaagt uw medicijngebruik correct in zijn administratie op te nemen.