Adeptes de la rectitude politique, prière de s'abstenir ^pro

Agostino Carracci (1557–1602):…

"oni povas pensi ke gravas por la virino mensogi asertante ke ŝi serĉas afablan viron, sindoneman, zorgeman pri la edukado de la infanoj kaj sindediĉeman pri la konstruado de favora ĉirkaŭaĵo ĉirkaŭ ŝi (por obteni stabilecon), dum ŝi samtempe elektos (por obteni bonajn genojn) virojn kiuj ne respondos tiujn kriteriojn. La sekso-milito estas unue milito de mensogoj kaj mistifikadoj..." (Gouillou, p. 153).

pourquoi...

Antaŭ kelke da tempo, mi citis Dupuis :

"Kiam oni amas homon, oni ne amas liston da trajtoj, eĉ sufiĉe kompletaj por distingebligi tiun homon de ĉiuj aliaj. La kopio la plej perfekta ankoraŭ elglitigas ion, kaj estas tiu io kiu estas la esenco de la amo, tiu povra vorto kiu diras ĉion kaj klarigas nenion." (Jean-Pierre Dupuis, La marque du sacré, p. 279)

Mi scias ke tio kion mi nun diros ne plaĉos al multaj. Sed mi tamen diros. Nebesta amo ne eblas ekster jud-kristana kulturo aŭ ekster la influo de la jud-kristana kulturo, ĉar nur en jud-kristana kulturo povis naskiĝi io kiel la romantikismo kiu vidas ĉe la homo ion pli ol simplan kulturan beston, pli ol ĝojan kaj ĝuantan reproduktilon, pli ol plezurigan stekon kiuj reproduktas pliajn stekojn. En jud-kristana kulturo, homo estas tiu io nelistigebla en la kategorioj de la zoologio.

Søren Kierkegaard

Selon K., l'ascétisme monastique est un ascétisme voulu, un ascétisme auquel le monde consent, tout le contraire de ce que le christianisme exigerait. L'ascétisme chrétien est une expulsion hors du monde par le monde (on reconnaîtra ici les traits du bouc-émissaire) et vécu dans le monde, pas un isolement aristocratique hors du monde socialement consenti (l'ascète des travaux de Louis Dumont). La souffrance de l'ascèse ne doit pas être choisie, mais subie. K. ne voit pas sa séparation de Régine comme une souffrance qu'il aurait cherchée, mais comme une nécessité que lui impose son statut d'Isolé, d'Extraordinaire, statut qu'il n'admet qu'en actes, qu'en circonlocutions, qu'il n'affirme jamais explicitement, d'où son usage immodéré de la pseudonymie.

Dans son article, Chédozeau termine en disant que finalement, Régine n'aura jamais su à quel point son diagnostic de folie aura confirmé K. dans sa conception du christianisme comme folie devant les hommes.

Yo just ha re-leet du articules pri Kierkegaard. Li prim de Bernard Chedozeau "Le christianisme tragique de S. Kierkegaard dans son journal", li secund de Charles K. Bellinger "The Crowd is Untruth: a Comparison of Kierkegaard and Girard".

Secun K., li ascetisme monacal es un ascetisme desirat, un ascetisme a quel li munde consenti, totmen in contrari a to quo li cristanisme postula. Li cristan ascetisme es un expulsion de munde ad éxter, per li munde self (on reconosse ci li trates de capre-emisario), e evenient in li munde, ne aristocratic extermundal isolation socialmen consentit (vide li ascete del studies de Louis Dumont). Li suffrentie de asceisme ne es alquó selectibil, ma alquó quo eveni. K. ne interpreta su separation de Regine quam un suffrentie desirat, ma quam un necessitá quel imposi le li statu de „Isolato”, „Extraordinario”, un statu quel il atribue se solmen per actes, circumlocution, quel il nequande afirma explicitmen, e sempre sub un pseudónime.

In su articul, Chedozeau conclude diente que in fin, Regine nequande va har savet till quande su diagnose de follie va esser confirmat de Kierkegaard quam un prova de su propri conception de cristanisme quam un follie avan li homes. (tradukis Valdi)

Mi ĵus relegis du artikolojn pri Kierkegaard. La unua de Bernard Chedozeau « La kristanismo tragika de S. Kierkegaard en lia taglibro », la dua de Charles K. Bellinger « La homamaso estas malvero: komparo de Kierkegaard kaj Girard ».

Laŭ K. la asketismo monaĥa estas dezirita asketismo, asketismo pri kiu la mondo konsentas, la tuta malo de tio kion postulus la kristanismo. La kristana asketismo estus eksigo ekstermonden, eksigo fare de la mondo (oni rekonas ĉi tie la trajtojn de la girarda propeka-kapro) kaj okazinta en la mondo, ne soliĝo aristokrata ekstermonda kaj socie konsentita (vd. la asketulo de la studadoj de Louis Dumont). La sufero de la asketismo ne estas io elektebla, sed io kio okazas. K. ne interpretas sian rompiĝon kun Regine kiel deziritan, sed kiel fatalecon postulitan de sia stato kiel Soligito, kiel Eksterordinarulo, stato kiun li agnoskas al li nur age, ĉirkaŭdire, kiun li neniam asertas eksplicite, kaj ĉiam pseŭdonime.

En sia artikolo, Chedozeau konkludas dirante ke finfine, Regine neniam estos sciinta kiom sia diagnozo pri la frenezo de K., estos rajtiginta K. pri lia kristanismo-koncepto kiel frenezo antaŭ la homoj.

Un chartreux

Ipernity est le reflet de son époque : la consommation pour la consommation, les mots pour les mots, les images pour les images, la quantité comme fin en soi, la satisfaction différée, ou plutôt l'insatisfaction comme processus suffisant et satisfaisant. Ipernity comme manifestation de l'emballement de la machine du désir mimétique.

Je ne joue plus. Du moins, je ne veux plus jouer, dit l'addict, qui dit encore qu'il n'y a rien à dire ici et qui devrait se la fermer comme il l'a annoncé. Rien à dire, surtout en zamenhofien. Je continuerai d'y poster des photos, pas souvent, et je migre vers je ne sais pas encore où. Peut-être vers WordPress, peut-être en amont, devant Scrivener (mon logiciel de rédaction) et la cathartique page blanche.

Ou comment ne pas te dire adieu, monde cruel, dirait une Françoise Hardy qui marche sur la tête.