Kelkaj el inter ni (foto en la galerio), memore pri la morto-datreveno, vizitis la monumento-tombon de la majstro. Ĉiuj ja ni loĝas en Varsovio, pli malpli en la proksimeco. Estis sune, relative varme. Kelkaj arboj vekiĝis post la vintra dormo. Verdiĝis la griza ĉirkaŭaĵo. Rudzia zorge purigis la lokon de la ankoraŭ aŭtunaj arbo-folioj, Gonja metis florojn, flamigis la verdajn kandelojn de ni, de la varsovia esperantistaro, de la nekonata esperantisto... Mi kune kun la aliaj deklamis la flamajn kaj plenajn de idealismo poemojn de Zamenhof. Estis agrable, iom solene, sed ne triste. Ne plori ni venis sed danki al Ludoviko pro Esperanto. "La Espero", "La Vojo", "Al la fratoj", "La preĝo sub la Verda Standardo"... Ĉu vi legis tion iam?
Interesa homo estis li, kuraĝa, kaj tiam, kiam ankoraŭ neniu parolis pri demokratio, pri la homaj rajtoj, pri la seksa egaleco, pri la mondo sen landlimoj... Kun amo en koro li kredis la homaron, kiel infano, naiva. Tamen li elrevis tion. Kompare al lia tempo ni vivas kvazaŭ en paradizo, malgraŭ ke homo plu malamas homon kaj frato batalas kontraŭ frato. Kiom da jaroj ankoraŭ? Dek, cent, mil ĝis kiam la mondo komprenos, ke ĉiuj ni ja sur la sama ŝipo. "Ho mia kor' ne batu..." :)