Milokula Kato's blog

Li rabkopias diskojn kun filmoj kaj dissendas ilin al usonaj soldatoj servantaj diversloke.

Li neniam produktis ilin, sed nur aĉetas jam rabkopiitajn diskojn kaj plumultobligas ilin. Po kelkcentoj tage.

tinyurl.com/bthvln2

Mi estas leganta la romanon en la bonega Esperanta traduko de Sten Johanson, sed foje enrigardas alilingvajn tradukojn. Ĉemane mi havas la anglan, la germanan kaj la rusan.

Ĉi-lasta estas altaŭgigita al la kondiĉoj de la traduktempo. En la originalo, romankomence, la gepatroj de la knabo foriras al la preĝejo kaj taskas al la filo tralegi la predikon en la libro.

En la rusa traduko la gepatroj forrapidas al la foiro kaj ordonas al la filo pretigi la hejmtaskon... Tre imagoriĉa ŝanĝo, ĉu ne?

Kial la nunaj laikistoj ne tracenzuru la tutmondan klasikan verkaron kaj ne "deigu la eklezion disde la ŝtato" en la pasintjarcenta literaturo? Ili komencu per Dante.

En la angla, germana kaj esperanta tradukoj Nils flutludas kaj forlogas aĉajn grizajn ratojn for de la malnova kastelo. En la rusa traduko li ne nur forlogas, sed ankaŭ dronigas ilin. La komunistoj pli bone ol la verkistino scias, kiel oni pritraktu la malamikon.

Bela novaĵo. Mi povas imagi ondegon da tradukotaĵoj fare de "aktivuloj", kiu superverŝos nin.

Kompreneble la tradukilo ne ĉion komprenas, ekz. la kaloĉajan frazeton "traringu la nokton" ĝi mistradukis.

Tamen klikante sur ĉiun ajn esperantigitan vorton oni ricevas plibonigproponojn, kiuj tute taŭgas.

Oni prirakontis al mi abomenindan okazaĵon.

Familio, anoj de enmigrinta gentogrupo en Kalifornio havis maljunan avon, kiu pro la aĝo ricevadis ŝtatan monsubtenon. Nescipovante legi kaj eĉ subskribi angle, li devis ĉiumonate konfirmi la ricevon de la mono per fingrosigelado.

Unu tagon li mortas. La familio tamen ne volas ke la monfonto elsekiĝu. Oni detranĉas la fingron de la morta avo kaj konservas ĝin en la fridujo por plua sigelado.

Tio kompareblas kun t.n. esperanta "movado". Oni uzas kadavrofingron por pruvi ke Esperanto estas vivanta lingvo.

Jes, tio eblas. Vi povas trarigardi la filmetojn. Kvankam ili estas en la rusa, la bildoj estas pli esprimipovaj ol la vortoj.

www.kalligraph.ru

tiny.cc/qp6jx

Mi havas nenion kontraŭ ĝi, tamen libera de subkondiĉo nepre aprobi ian ajn stultaĵon.

De kie oni entute lernas pensi negative? Eble legante klasikaĵojn, kiuj influis nian pensmanieron sufiĉe fie. Ekzemple: studento venas hejmen por retrovi sian patron murdita kaj la patrinon forlogita de la onklo. Aŭ batalinta edzo venas hejmen post longa vagado kaj vidas sian propran domon plena je viroj volantaj edziĝi al sia ankoraŭnevidvino. Do ambaŭ revenintoj devas verŝi sangon.

Iru instrui la pozitivan pensadon al pli junaj ol mi legantoj de Shakespeare kaj Homero.

La ratojn oni fotu ne ie ajn, sed en la Novjorka metroo. La vizitantoj de la paĝaro musklake laŭdos la malbelecon de via foto, kaj la gajninto ricevos senpagan monatan veturkarton.

ratfreesubways.com/

Tute ne ĉiuj malŝatas la ratojn. Mi konis gejunulojn kiuj havis ratojn kiel hejmbestojn. Ekzistas ankaŭ ratprotektantaj organizoj. Iom da ratoj estas vere bezonataj por nutri multajn bestojn, kiuj ĉasas ilin. La vivo de vulpoj en en- kaj apudurbaj parkoj dependas de la rata ĉeesto. Tamen en metroo oni verŝajne ne bezonas ilin.

Feliĉan Kristonaskon al ĉiuj kiuj festas ĝin hodiaŭ!

La Kristo naskiĝis kaj aperis. Benata estu la naskiĝo de Jesuo!

La mondkonatan, daŭre kreskantan kaj fortan organizon SAT forlasis ĝia prezidanto Jakvo Schram. Tio okazis pro kelkaj kialegoj kaj kialetoj.

Ĉefe temas pri lia sanstato, kaj ĉi-punkte mi deziras al li plenan kaj baldaŭan resaniĝon.

Al la kialetoj apartenas jeno: JS feriante for de la hejmo malabonis ĉiomon da opaj sendaĵoj, kaj interalie la dissendoliston de sia propra SAT. Reveninte li re-aliĝis, sed rimarkis, ke siaj mesaĝoj estas forfiltrataj kaj cenzurataj.

Harun al-Raŝid promenadis tra bazaroj kaj stratanguloj por sperti, kion priparolas kaj pensas la popolo, kielas la landaj aferoj kaj la vivo. JS enŝoviĝis en la rolon de Harun al-Raŝid senintence, kaj jen malkovris fiaĵon en sia regno. Fakte tiu cenzuro delonge ekzistis, sed jen la razilo tuŝis la barbon de la prezidanto, kaj li kompreneble ne ŝatis tiun tuŝon.

Vaclav Havel eliris el la malliberejo en 1989 kaj samjare estis elektita ŝtatprezidanto.

En la "jamaj kaj delongaj" demokratioj multaj regantoj trairas la saman vojon inversdirekte.

Temas pri Putin, kiel vi eble jam divenis. Jes ja, ankaŭ li estas kolonelo, ĉar havante tiun militistan gradon li forlasis la servon ĉe KGB.

Dum la falsigota balotado okazos pluaj protestoj, li uzos la forton kontraŭ la popolo. La granda fino komenciĝos.

Kiel dispeciĝis Sovetio, same dispeciĝos Ruslando. Ĉar ambaŭ suferis de la samsama malsano, kaj oni kuracas ambaŭ per la samaj kuraciloj.

Do mi forlasis ĝin. Faru la samon. TEJO ne estas taŭga prizorganto, ĉar burokratas kaj rigidas.

Mi sincere kondolencas al la subtenantoj, apogantoj kaj ŝatantoj de ĉiaspecaj diktaroroj. Oni kaptis kaj perfide murdis la soldaton de la libereco, la flamkoran revoluciulon.

Tamen mi konsolu vin: ankoraŭ vivas Robert Mugabe, Vladimir Putin, Aleksandar Lukaŝenka, la ĉina prezidanto ktp.

Hieraŭ mi legis ion, de kio mia makzelo pendis ĝisventre.

La eldonkvanto de la anglalingva Hinduja (pardonu: Barata) ĉiutaga gazeto The Times of India atingis 72 milionojn.

Komparu la artikolon en la angla Vikipedio: en.wikipedia.org/wiki/The_times_of_india kiu mencias ioman plion ol 3 milionoj.

kaj poste verkitan jenon:

alaiwah.wordpress.com/2008/11/11/times-of-india-with-a-133-million-circulation-tops-the-list

kiu mencias jam 13.3 milionojn.

Do nun ĉi-lasta nombro obliĝis...

Iom ĝene por la verdaj talibanoj, kiuj diras, ke krom Usono kaj Britujo neniu scipovas la anglan. Aŭ krom etnombra "elito".

72 milionoj da legantoj... Pli multe ol la loĝantoj en la plejparto da Eŭropaj landoj...

Jen fia esprimo, kiun mi malŝatas tutkorpe kaj tutanime.

Antaŭ nelonge mi eksciis, ke Zamenhof malkonsilis uzi ĝin.

Do rigardu:

1. Mi jam ne estas infano. (= Mi ne plu estas infano). [aludita pasinteco]

2. Mi ne jam estas maljunulo. (=Mi ankoraŭ ne estas maljunulo). [aludita estonteco]

Do jam ne havas sencon tute kontraŭan al ne jam. Fakte en ne jam kaŝiĝas la "ne jam" uzata vorto maljam. Sed maljam devas esti ankoraŭ.

Jes, la libereco senteblas. Mi flaris ĝin kaj sentis surhaŭte. La kruroj kaj la piedoj volis danceti. La foresto de la haladzo de EU estas tre utila por la sano kaj sentoj.

Mi atingis trajne belegan havenurbeton Lindau kaj tie enŝipiĝis. Feliĉe mi havis du horojn por trarigardi la urbeton. Ĝi estas ĉarma. Vera pupodomo.

La urbo Rorschach trans la lago estas ankaŭ ĉarma. Oni vidas la netuŝitecon de la svisaj urboj: meze staras antikvaj konstruaĵoj, kaj ilin ĉirkaŭas la domaro de la komenco de la 20a jarcento, Jugendstil aŭ Art Nouveau.

En Germanujo la bomboj kaj eĉ pli ol ili la posmilitaj arkitekt(urist)oj detruis la unuecon kaj la sinsekvon de la domarkresko.

En Svislando mi aĉetis komputilan klavaron. Mia ĝisnuna estis tro brua. La nuna apenaŭ aŭdeblas. Krome ĝi estas Svisa, kun ĉiuj necesaj signoj por skribi kelklingve. Jen ĝi:

Mi alprogramis ankaŭ la ĉapelhavajn esperantajn literojn.

Mi ne forgesis kunpreni la fotilon kaj iomete fotis malgraŭ la matena pluvo. Mi baldaŭ enmetos la tieajn fotojn.

Antaŭ kelkaj jaroj, eble dek, eble iom pli, mi suferis pro la sekvoj de malsano kaj subite ekbezonis kuracistan helpon.

Estis aŭgusto, ĉies feritempo.

Mi traserĉis ĉiujn kuracistojn en mia urbo. Preskaŭ neniu ĉeestis.

La serĉo forportis min iomete eksteren, al la apuda urbo. La plej proksima al mi disponebla kuracisto nomiĝis Maryza Zaleski-Zamenhof.

Mi rendevuis kaj ekvojiris.

La pordon malfermis virino kelkajn jarojn pli aĝa ol mi. Mi klarigis Esperante la kialon de tiom neprokrastebla vizito.

— Kio do venigas vin al mi, redemandis ŝi per kutima kuracista frazo en la loka lingvo, en kiu aŭdeblis fremdeta elparolo. La demando sonis kvazaŭ: ni do interparolu pli konvenmaniere.

Mi klarigis samlingve.

Ŝi malfermis flavkoloran konsultlibron kaj serĉis la bezonatan informon. Post kelkaj minutoj ŝi etendis al mi la preskribon kaj adiaŭis min.

Ekzistas landoj, kie estas maldece paroli fremdajn lingvojn. Oni hontas paroli sian lingvon kun samsangano, oni hontas entute paroli iun ajn lingvon krom la landa.

Ĉi tie povus aperi via reklamo.

Kaj ĉi tie devus aperi miaj ne ĉiom politike korektaj rimarkoj pri tio, kio okazas en Londono.