Frato.



Iu matene, irante al mia laborloko, mi eniris tunelon kiu subtrapasas grandan avenuon kaj kondukas nin ĝis trajnstacio, kaj tiu ĉi tunelo gastigis kelkajn “stratloĝantojn” kiun decidis tien dormi.

Bedaŭrinde, tiu estas ordinara paizaĵo ĉar ĉiutage mi trapasas tiun tunelon kaj mi nur vidas kreski la nombro de tiun “stratloĝantoj”.

Malgraŭ esti ordinara vidaĵo, mi ne devus korimpresiĝi sed ĝuste tiu mateno mian atenton vekiĝis por tia aĉa situacio danke versaĵon skribita per blankan krajonon sur unu el la muroj de la tunelo ĵuste iom supre unu el tiujn homojn dormis. Tiu estis viro en bedaûrinda kondiĉo kompare je la aliaj noktloĝantoj de tiu tunelo. Preskaû ne eblis determini lian aĝon, tute ĉirkaŭita per premitaj peperoj, plastikaj saketoj el superbazaro kaj kelkajn etajn botelojn da aĉaj “cachaça”(*), kiujn mi ne bone scias, sed oni nomas tiun boteletoj en Brazilo kiel “corotes”(korotoj).

Tiun versaĵon kaj la scenon multe korimpaktigis min. Jen la versaĵo:




Portugale:



“Irmão das coisas fugidias,
não sinto gozo nem tormento.
Atravesso noites e dias
no vento.”




Esperante:


Frato de la aferoj fuĝantaj,

Mi ne ĝuas nek turmentiĝas.

Trapasas mi noktojn kaj tagojn

sub la vento.




Tiumomente, la versaĵo redonis la humanan kondiĉon al tiun mizeran estulon. Malgraû dormanta, ŝajnis al mi ke li diradis “Mi ekzistas”.



Tio tiom ŝokis min ke mi parkeris tiun vesaĵon. La versaĵon kaj tiun scenon persekutis min dum semajnoj.





Sed estiĝis misteron: Kiu skribis tion kaj ĝuste en tiu loko? Eble tiun malfeliĉulon, sed la versaĵo estis verkita en majesta portugala kaj tiom mirinde artaranĝita ke mi dubis ke estis tiu viro aû kelkaj alia “stratloĝanto”, malgraû ke oni scias ke multaj bonedukitaj homoj kaj eventuale bonkondiĉaj, perdiĝas en la vivo pro alkoholaĵo aŭ drogaĵoj.



Mi, per rapida Googlesploro malkrovis ke tiun versaĵo apartenis al poemo verkita de unu el la plej talentaj bazilaj poetinoj, Cecília Meireles.

La originala poemo nomiĝas MOTIVO. Jen ĝi:


Portugale:



Motivo


Eu canto porque o instante existe
e a minha vida está completa.
Não sou alegre nem sou triste:
sou poeta.


Irmão das coisas fugidias,
não sinto gozo nem tormento.
Atravesso noites e dias
no vento.


Se desmorono ou se edifico,
se permaneço ou me desfaço,
— não sei, não sei. Não sei se fico
ou passo.


Sei que canto. E a canção é tudo.
Tem sangue eterno a asa ritmada.
E um dia sei que estarei mudo:
— mais nada.






Esperante:

Motivo


Mi kantas ĉar la nuno ekzistas

kaj mia vivo esta plena.

Mi ne estas gaja aŭ trista:

mi estas poeto.



Frato de la aferoj fuĝantaj,

Mi ne ĝuas nek turmentiĝas.

Trapasas mi noktojn kaj tagojn

sub la vento.



Ĉu mi maledifas aŭ edifas,

ĉu mi restadas aŭ pereiĝas,

mi ne scias, mi ne scias. Mi ne scias ĉu mi restas

aŭ pasas.



Mi scias ke mi kantas. Kaj la kanto estas ĉio.

Ĝi havas ritma flugilo kaj sango eterna.

Kaj mi scias ke mi iun tagon mutiĝos:

nenio plu.





Estas do poemo kiu tradukas ŝian kondiĉon kiel poetino.



Nekredeble estas kiel tiun fragmenton de la poezio, tradukis tiom bele kaj tragedie la vivkondiĉon de tiuj malfeliĉuloj.



Mi kredas ke tio montras kiel la arto povas turnigi nin al la vera realeco.


Eder Benedetti – Dimanĉo la 08a de Januaro 2012.


(*)Cachaça(kaŝasa)- Estas tradicia brazila alkoholaĵo, farita el la sukerkano.

Noto:
Mi tradukis la poemo el la portugala ne poemsimetrie, ĉar mi ne bone regas esperanton nek la portugalan, haHAhAHAhA!!! Mi nur intencis per ĉi tiu aĉa tradukado ke vi geamikoj el esperantujo komprenu almenaû la esencon, pri kio traktas la poemo.
Feliĉan kaj majestan 2012.