Tradukaĵoj por kanzonoj en mia paĝo

Saluton karajn kaj pacientajn amikojn!

Mi havas 5 kanzonojn ĉi tie en mian paĝon kaj mi provis fari tradukojn por ili.

Mi esperas ke ĉiojn tradukojn estu bonajn.Certe ili ne estas bonaj, ĉar estas miaj unuaj tradukaĵoj.

Se ne estas bonkomprenebla, bonvole atentigu min! Ĉio bone? Mi dankas vin pro viajn atenton kaj paciencon! Ĝis!!!

KRETO

(Musikiĝis:Dado Villa-Lobos / Renato Russo / Marcelo Bonfá – Verkis: Renato Russo)

Kaj eĉ se ne vidante vin

Mi pensas ke mi bone vojiras

Tiel diri, mi nur aperas,

Kiam taŭgas al mi aperi

Aŭ kiam mi volas.

Mi dezegnas tutan promenvojon

Kiam finiĝas kreton, mi havas brikon el konstruaĵon

Mi skrizas la sunon kiun viŝigis la pluvon

Mi volas ke vi scigus ke mi primemoras

Mi volis eĉ ke vi povus vidi min

Vi estas ankoraŭ parto pri kio fortigas min

Kaj, por mi esti honesta,

Nur iomete malfeliĉa.

Sed ĉio bone

Ĉio bone

Ĉio bone

Ekvenas, ekvenas, ekvenas

Denove:

Mi pensas ke mi ekamas iun

Kaj estas pri vi kiun mi ne forgesos.

-----------------------------------------------------------------------

GIZ

(Música:Dado Villa-Lobos / Renato Russo / Marcelo Bonfá – Letra: Renato Russo)

E mesmo sem te ver

Acho até que estou indo bem

Só apareço, por assim dizer,

Quando convém

Aparecer ou quando quero.

Desenho toda a calçada

Acaba o giz, tem tijolo de construção

Eu rabisco o sol que a chuva apagou

Quero que saibas que me lembro

Queria até que pudesses me ver

És parte ainda do que me faz forte

E, p’rá ser honesto,

Só um pouquinho infeliz.

Mas tudo bem

Tudo bem

Tudo bem

Lá vem, lá vem, lá vem

De novo:

Acho que estou gostando de alguém

E é de ti que não me esquecerei.

\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\

ANDREA DORIA

(Dado Villa-Lobos / Renato Russo / Marcelo Bonfá)

Ŝajnigas al mi kelkfoje ke, pro min tiom kredi

Pri ĉio ke ni pensis tre certa,

Ni posedus tutmondon kaj eĉ iom

plu:

Ni farus ĝangalon el dezerton

Kaj diamantojn el vitr’pecojn.

Sed mi nun perceptas

Ke rideton el vi

Diference elvenas ĝin

Kiel preskaŭ ŝajnante vundi vin.

Mi ne volis vidi vin tielmaniere -

Mi volas vian forton kiel antaŭe estis.

Kion vi posedas estas nur via

Kaj por nenion valoras fuĝigi

Kaj nenion senti plue.

Ŝajnis min kelkfoje ke, sufiĉis nur improvizi

Kaj la mondon do estus malferma libro,

Ĝis veni tagon en kiu ni provis tro havi,

Facile vendante kion ne havas prezon.

Mi scias - ĉio estas sensenca.

Mi volas havi iun por kunparoli,

Iu ke post ne uzu kion mi diris

Por noci min.

Nenio plue vundigos min.

Mi jam alkutimiĝis

Pri misvojo kiun mi sekvis

Per mian propran leĝon.

Mi posedas kion restis

Kaj mi fortunas tro multe,

Tiel kiel mi scias ke por vi ankaŭ.

----------------------------------------------------------------------------

ANDREA DORIA

(Dado Villa-Lobos / Renato Russo / Marcelo Bonfá)

Às vezes parecia que, de tanto acreditar

Em tudo que achávamos tão certo,

Teríamos o mundo inteiro e até um pouco

mais:

Faríamos floresta do deserto

E diamantes de pedaços de vidro.

Mas percebo agora

Que o teu sorriso

Vem diferente,

Quase parecendo te ferir.

Não queria te ver assim –

Quero a tua força como era antes.

O que tens é só teu

E de nada vale fugir

E não sentir mais nada.

Às vezes parecia que era só improvisar

E o mundo então seria um livro aberto,

Até chegar o dia em que tentamos ter demais,

Vendendo fácil o que não tinha preço.

Eu sei – é tudo sem sentido.

Quero ter alguém com quem conversar,

Alguém que depois não use o que eu disse

Contra mim.

Nada mais vai me ferir.

É que eu já me acostumei

Com a estrada que segui

E com a minha própria lei.

Tenho o que ficou

E tenho sorte até demais,

Como sei que tens também.

\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\

VENTO EN MARBORDO

(RenatoRusso)

Dum vesperon mi volas ripozi, iri ĝi la plaĝon kaj vidi

Ĉu la vento ankoraŭ fortigas

Kaj estos bona supreniri sur ŝtonojn

Mi scias ke mi tiel faras por forgesi

Mi lasas la ondoj bati min

Kaj la vento ekforportas ĉio for

Nun estas tiom distante

Vidi la horizontlimon distrigas min:

De niaj projektoj estas kiun mi plej saŭdadas,

Kiam ni rigardis kune en la saman direkton

Kie vi estas nun

Krom ĉi tie, ĉi ene min?

Ni bonagis hazarde

Estis nur la tempo kiun eraris

Estos malfacila sen vi

Ĉar vi estas en mi tutan tempon

Kaj kiam mi rigardas la maron,

Ekzistas ion kiun diras,

Ke daŭras la vivon

Kaj  rezigniĝis estas stultaĝo

Do jam ke vi ne estas ĉi tie,

Kio mi povas fari esta zorgi pri mi mem

Mi volas esti feliĉa almenaŭ

Ĉu vi rememoras ke nia projekto estis ni restos bone?

- Hej, rigardu kion mi trovis: Rosmarojn

Mi scias ke mi tiel faras por forgesi

Mi lasas la ondoj bati min

Kaj la vento ekforportas ĉio for

-------------------------------------------------------------------------

VENTO NO LITORAL

(RenatoRusso)

De tarde quero descansar, chegar ate a praia e ver

Se o vento ainda está forte

E vai ser bom subir nas pedras

Sei que faço isso pra esquecer

Eu deixo a onda me acertar

E o vento vai levando tudo embora

Agora está tão longe

Vê, a linha do horizonte me distrai:

Dos nossos planos é que tenho mais saudade,

Quando olhávamos juntos na mesma direção

Aonde está você agora

Além de aqui dentro de mim?

Agimos certo sem querer

Foi só o tempo que errou

Vai ser difícil sem você

Porque você está comigo o tempo todo

E quando eu vejo o mar,

Existe algo que diz,

Que a vida continua

E se entregar é uma bobagem

Já que você não está aqui,

O que posso fazer é cuidar de mim

Quero ser feliz ao menos

Lembra que o plano era ficarmos bem?

- Ei, olha só o que eu achei: cavalos-marinhos

Sei que faço isso pra esquecer

Eu deixo a onda me acertar E o vento vai lenvando tudo embora.       \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\
          



    
 

PERDITA TEMPO

(RenatoRusso)

Ĉiojn tagojn kiam mi vekiĝas,

Mi ne pli posedas tempon kiun pasigis

Sed mi posedas multo da tempo:

Ni posedas tutan tempon el mondo.

Ĉiojn tagon antaŭ mi ekdormi

Mi memoras kaj forgesas kiel estis la tago:

“ Ekiru ĉiam,

Ni ne posedas tempon por perdi.”

Nia sankta ŝvito

Estas plej bela ol tiu amara sango

Kaj tiom grava

Kaj sovaĝa.

Rigardu sunon el tiu tiom griza mateno:

La ŝtormo kiun elvenas havas la saman koloron

de viajn brunajn okulojn

Do brakumu min forte

Kaj diru al mi pli unu fojo

Ke ni jam malproksimigas de ĉio:

Ni posedas nian proprajn tempon.

Mi ne timas malhelon, sed lasu

lumojn helante nun.

Kio estis kaŝita estas kion kaŝitis

Kaj kio estis promesita

Neniun promesis.

Nek estis perdita tempo;

Ni estas tiom junaj.

------------------------------------------------------------------------------------

TEMPO PERDIDO

(RenatoRusso)

Todos os dias quando acordo,

Não tenho mais o tempo que passou

Mas tenho muito tempo:

Temos todo o tempo do mundo.

Todos os dias antes de dormir,

Lembro e esqueço como foi o dia:

“Sempre em frente,

Não temos tempo a perder”.

Nosso suor sagrado

É bem mais belo que esse sangue amargo

E tão sério

E selvagem.

Veja o sol dessa manhã tão cinza:

A tempestade de chega é da cor dos teus

Olhos castanhos

Então me abraça forte

E me diz mais uma vez

Que já estamos distantes de tudo:

Temos nosso próprio tempo.

Não tenho medo do escuro, mas deixe as

Luzes acesas agora.

O que foi escondido é o que se escondeu

E o que foi prometido,

Ninguém prometeu.

Nem foi tempo perdido:

Somos tão jovens.

/////////////////////////////////////////////////////////////////////

ACRILIC ON CANVAS

(FARBO SUR BILDEKRANO)

(Dado Villa-Lobos / Renato Russo / Renato Rocha / Marcelo Bonfá )

-Estas saŭdado do.

Kaj plue unu fojo

Pri vi mi faris desegnon, plej perfekta jam farita:

Mi kopiis la trajtojn pri kion ne okazis.

La koloroj kiun mi elektis, inter farbojn kiun mi kreis,

Mi miksis kun la promeso kiu ni neniam faris

Pri iu tago ni estos tri.

Mi prilaboris vin en lumo kaj ombro.

Estis ĉiam:

Mi ne malbonece faris . mi ĵuras ke neniam

Mi volis lasi vin tiom trista.

Ĉiam la samajn ekskuzojn

Kaj ekskuzoj ne ĉiam estas sinceraj-

Preskaŭ neniam ĝi estas.

Mi ekpreparis mian bildekranon

Per pecojn de Littukojn

Kiujn ni ne malpuriĝis.

La armaturo mi faris per lignon

El fenestro de via dormĉambron.

El pordegon de via domon

Mi faris paletron kaj stablon

Kaj kun larmojn kiu ne ludis kun vin

Mi distiligis linoleon

Mi forprenis pecojn el vian liton

Kiujn mi prilaboris per stiletojn

De diversajn grandojn

Kaj mi faris do

Penikojn kun viajn harojn.

Mi faris pentrkarbon el lipruĝon kiun mi ŝtelis de vi

Kaj kun ĝi mi markis du perspektivpunktojn

Kaj mi skrizis mian horizonton.

Estis ĉiam:

- Mi ne malbonece faris. Mi ĵuras ke mi ne malbonece faris.

Mi ne volis vundigi vin: mi promesas ke tion neniam

Okazos denove.

Kaj estis ĉiam, ĉiam la sama afero denove-

La sama perfido.

Kelkfoje estas malfacila forgesi:

-Mi bedaŭras, sed ŝin jam ne enloĝas tie ĉi.

Sed do kial mi trompas al mi mem, kaj mi kredas pri kio mi mensogas?

Nenio tiel okazis – Ne estis tielmaniere.

Neniun suferis: estas nur vi kiu en mi incitas tiun senenhavan saŭdadon

Tentante pentri tiun florojn kun la nomon

De “perfekta-amo” kaj “ne-forgesu-vin-pri-mi.”

-----------------------------------------------------

ACRILIC ON CANVAS

(ACRÍLICO SOBRE TELA)

(Dado Villa-Lobos / Renato Russo / Renato Rocha / Marcelo Bonfá )

-É saudade então.

E mais uma vez

De você fiz o desenho mais perfeito que se fez:

Os traços copiei do que não aconteceu.

As cores que escolhi, entre as tintas que inventei,

Misturei com a promessa que nós dois nunca fizemos

De um dia sermos três.

Trabalhei você em luz e sombra.

Era sempre:

Não foi por mal. Eu juro que nunca

Quis deixar você tão triste.

Sempre as mesmas desculpas

E desculpas nem sempre são sinceras -

Quase nunca são.

Preparei a minha tela

Com pedaços de lençóis

Que não chegamos a sujar.

A armação fiz com madeira

Da janela do seu quarto.

Do portão da sua casa

Fiz paleta e cavalete

E com as lágrimas que não brincaram com você

Destilei óleo de linhaça

E da sua cama arranquei pedaços

Que talhei em estiletes

De tamanhos diferentes

E fiz então

Pincéis com seus cabelos.

Fiz carvão do batom que roubei de você

E com ele marquei dois pontos de fuga

E rabisquei meu horizonte.

Era sempre:

-Não foi por mal. Eu juro que não foi por mal.

Eu não queria machucar você: prometo que isso nunca vai

Acontecer mais uma vez.

E era sempre, sempre o mesmo novamente-

A mesma traição.

As vezes é difícil esquecer:

-Sinto muito, ela não mora mais aqui.

Mas então porque eu finjo e acredito no que invento?

Nada disso aconteceu assim – não foi desse jeito.

Ninguém sofreu: é só você que provoca essa saudade vazia

Tentando pintar essas flores com o nome

De “amor-perfeito” e “não-te-esqueças-de-mim.”