www.nazarelaroca.blogspot.com.br/2014/03/num-cafe.html


Cada pessoa é uma ilha

de solidão inacabada;

e a rua é um rio de ruídos

que atropelam os ossos do dia...

Busco refúgio num café

elegante da minha cidade.



Lá violinos me recebem

com ternura e seduzem

um tango em doce fúria;

então desdobro um papel

que a poesia queima,

para gravar este poema.


www.youtube.com/watch?v=FMU_rHwPrY8





Ĉe kafejo

Ĉiu persono estas insul’
el nefinita soleco;
kaj strat’ estas river’ de l’ bruo
kiu ruze batpuŝas
la ostojn de l’ tago ...
Mi serĉas rifuĝon en kafejo
eleganta de mia urbo.

Tie tenere akceptas min violonoj
kaj allogas tangon
per dolĉa furiozec’;
tiam disfaldas mi paperon,
kiun poezi’ bruligas,
por skribi ĉi poemon.



Maria Nazaré Laroca

Juiz de Fora, 08/03/2014.