la granda logxejo/domo estas garantio por nenio. gxi estas sperto. mi povu ilustri kun komparo. cxi tiu estas tiel, kiel kiam trovigxas iu horizontala, libera surfaco (oni dirus, post plurhora, sxvitkovrita reordigo) - kaj la Homo fieras, ke do, jes, gxi estas Vera kaj la plej Perfekta Ordo, rapide invitis sian patrinon, vidu ankaux sxi, La Surfacon.
poste, la vespero venas, oni iometen lacigxas, cxu kie estas tiu papero?, o, cxi tie, kien mi metas, ke mi ne perdu, do, bene, cxi tien, sur La Surfacon, tuj mi formetas gxin, poste gxis bano oni ne haltas, cxi tiu buklogumo jam ne devas, mi demetas (mi ne rimarkis, cxar la papero kovris La Surfacon), mia koreto, cxu kien mi metu vian elektran buklilon? o, nur demetu, kaj la sinjoro Senscio metas gxin, cxu ne, sur La (kasxis al papero, kaj kun buklogumo surkreskis) Surfacon. kaj tiam la mateno ne elvenis, kiam logxanto de La Surfaco, iel, alvenas tien io trinkpoteto (kun duone eltrinkema kafo), premtubeta manokremajxo, papertuko-cxifonajxoj (emanis el posxoj), malplena jogurtujo, macxa pomo de mia filino, kelka monero, telekonduko, zigzaga tondilo, sxtrauxbilo-garnituro... kaj La malfelicxa Surfaco, igxis Senordo...

la ajxo produktigxas kaj plenigas la disponeblan spacon...