Daar waar ondernemers in oplossingen denken, wordt door ambtenaren en instanties nog te vaak in problemen gedacht.
Mensen vanuit de bijstand blijven verbieden door middel van omscholing een ander beroep te gaan leren, is dus geen oplossing.

Waarom niet ook eens de andere kant op gaan denken, en gaan kijken hoe je dit soort van problemen wel kunt oplossen....???
In ons land is het blijkbaar goedkoper om mensen jarenlang in de bijstand te houden, dan de wet een klein beetje aanpassen, en die mensen terug de maatschappij in helpen.

Maar wie daar te veel over klaagt, die krijgt een aanmeldformulier voor een psychiatrische kliniek opgestuurd.
De tekst in de begeleidende brief lijkt rechtstreeks overgeschreven, uit die hit van een wereldberoemde belgische zanger.

Ik weet niet waarom, en weet ook niet hoe het komt, maar je leest daarin woorden zoals;
Ze worden zot, paranoia, en iets met "sentiment" en meer van dat soort kreten.
Maar ja, de meeste artiesten hebben maar één verzoeknummer.
JE VEUX DE L'AMOUR...
(RVHG 1981).

Maar ik hou helemaal niet van dat soort grappen, ik wil na zeven jaar dit soort artiesten bij mij over de vloer, wel eens wat oplossingen.
Want dit soort van optredens, optredens van voornamelijk overjarige en verstrooide "artiesten" (.....) brengt helemaal geen oplossingen, maar alleen maar nog meer ergenissen en irritaties.
En het kost natuurlijk bakken met geld, het is dan wel overheidsgeld, maar dat is dan mijn bijdrage aan het begrotingstekort (grapje).
Maar dan nog, het lijkt alsof overheidsgeld helemaal niets kost.


Maatschappelijk werkers denken in problemen, terwijl ondernemers vaak denken in oplossingen.
Maar, vlak dan al die ambtenaren niet uit.
Ambtenaren hebben voor elke oplossing wel weer een probleem.


Het is ook nog steeds zo, dat maatschappelijk werkers onmisbaar zijn, in een land waar de communicatie tussen burgers en overheden een probleem is.
Maatschappelijk werk is daarom in het leven geroepen omdat burgers niets meer begrijpen van overheden, en ook verzuipen in de bureaucratie.

Beter zou het zijn wanneer overheden eens "normaal Nederlands" zouden spreken en op een normale manier met hun burgers zouden omgaan.
Maar helaas is het luisteren naar een ander nog steeds voor veel overheden een heel groot probleem.
Ze zijn wel heel goed in het opsturen van allerlei formulieren, met daarin teksten waar ze zelf he-le-maal niets van begrijpen.


Ondertussen werpen overheden allerlei barrieres op, zodat het voor hun burgers onmogelijk is geworden om op een normale manier met overheden te kunnen praten.
De teksten in hun brieven, emails, en wat ze allemaal nog meer bedenken is intussen zo'n enorm probleem geworden, dat jaagt burgers alleen maar op de kast.

DAAROM en bij de gratie van dat soort onbegrip bestaat er zoiets als maatschappelijk werk.
Als overheden op een normale manier zouden kunnen communiceren, dus normaal Nederlands zouden praten, was dat hele maatschappelijk werk helemaal niet nodig geweest.
Helaas verliezen ook steeds meer mensen het vertrouwen in maatschappelijk werk.


Als je in dit land een hersenbloeding, CVA, hartaanval of wat voor trauma dan ook overleefd wordt je rücksichtslos in de bijstand gedumpt, en de rest van je leven achtervolgd door bijstandscontoleurs, en ander overheidsgespuis.
Er is dus duidelijk een mentaliteitsverandering nodig, om mij en mijn lotgenoten de mogelijkheid te geven een nieuw bestaan op te bouwen.

Als je in de bijstand gedumpt bent, is elke poging om terug de maatschappij in te komen, ik noem bijvoorbeeld omscholing, heel erg strafbaar.
Als je een WAO uitkering hebt, of in een ander traject zit, wordt elke poging terug te keren in de maatschappij, gezien als re-integratie.
Dat biedt dan tenminste perspectief.

En daarom is het dus kolder om mensen, na het overleven van wat voor trauma dan ook, gewoon rücksichtslos in de bijstand te dumpen en voor de rest van hun leven te laten achtervolgen, door allerlei overheidsgespuis zoals bijvoorbeeld (vreselijk kortzichtige) BOA'S, (Byzonder Onnozele Ambtenaren) of weet ik wat voor overheidsgespuis zich daar tegenwoordig mee bezig houdt.

Mijn lotgenoten en ik zijn chronisch ziek, de meeste van ons moeten voor de rest van hun leven medicijnen slikken.
Wij verdienen het niet om, na het overleven van bijvoorbeeld een hersenbloeding of CVA, de rest van ons leven door allerlei trajecten te worden gehaald.

Maar als incompetentie een vereiste is mag het huidige regeringsbeleid zeker geslaagd genoemd worden.
Wat de Nederlandse regering doet is bedrijven het land uitjagen en dan heel hard roepen;
WIJ GAAN DE WERKLOOSHEID OPLOSSEN......

Nou wat zijn ze goed bezig zeg .........,
Het aantal werklozen nadert de 1.000.000 oftewel de magische grens van maar liefst één miljoen werklozen.
Het werkelijke aantal mensen dat buiten de maatschappij gehouden wordt, ligt rond de 2.000.000 (TWEE MILJOEN).
Ja dat leest u goed, in ons land worden zo'n twee miljoen mensen buiten de maatschappij gehouden...
Of ze nog wel wakker zijn daar in Den Haag ...???

In soevereine landen met een eigen munteenheid zie je de economie langzaam groeien.
Veel bedrijven en talenten worden daar met open armen ontvangen en zoals iedereen zal begrijpen is werkloosheid daar ook niet zo'n groot probleem.

Het is in die landen ook niet verboden aan kandidaat werknemers om omscholing of bijscholing te doen.
Je kunt dat ook omschrijven als aanvullende opleiding, of inwerkperiode met behoud van loon of uitkering.
Een goed werkenden formule waarmee je de soevereine economie langzaam kunt laten groeien.

Vrachtwagenchauffeur is op dit moment een behoorlijk slecht betaald beroep.
Bij veel instanties en loketten ontbreekt de nodige deskundigheid.
Jammer dat instanties vaak vastgeroest zitten in hokjes en regeltjes en deze met hun ogen dicht toepassen.....,

Om een lang verhaal kort te houden;
Ik heb drie maanden in drie verschillende ziekenhuizen gelegen na een hersenbloeding, met als complicatie, een hersenvliesontsteking, ik ben klinisch dood geweest, één maand in coma gehouden, en alles bij elkaar TIEN KEER geopereerd.

Daarna heb ik nog een heel jaar gerevalideerd, waarna er als laatste operatie een hersentumor verwijderd is, daarna heb ik nog wel meer dan een jaar nodig gehad om te herstellen van alles wat gebeurd is.
Deze laatste operatie was inderdaad operatie nummer tien.

Nu gaat het zeker naar omstandigheden best wel goed met mij - ik kan alleen echt niet meer alles eten of drinken - en kan zeker echt niet meer full-time hele dagen werken.
Zeker geen lange dagen meer maken als internationaal "supertrucker"...
Wel heb ik enorm gestudeerd op computerkunde.

Toen ik nog (zo goed als) blind was en eigenlijk in een rolstoel hoorde te zitten werd ik al verplicht mee te werken, aan mijn re-integratie, als beroepschauffeur..
Nu ik dan na zoveel jaar eindelijk weer een beetje hele dagen op mijn benen kan staan, en gewoon weer rondloop, wordt re-integratie gewoon verboden.

Het maximaal aantal pogingen is overschreden wordt mij gewoon te verstaan gegeven.
Daarmee wordt dan natuurlijk gewoon bedoeld dat de subsidie pot leeg is.
Omscholing zal wel begeleid moeten gebeuren, al zal het alleen al zijn vanwege mijn medisch verleden, maar de deskundigheid daarvoor ontbreekt.