Maar zoveel is er de laatste honderd jaar ook niet veranderd.
Onwetendheid van hulpverleners en instanties is ook een enorm probleem.
Jaarlijks overlijden naar schatting tussen de 30.000 en 70.000 mensen aan de ongezonde gevolgen van het slikken van de onjuiste medicijnen.
NEE een CVA is niet zo'n apparaat waar je geiten mee melkt.
Bij een willekeurige instantie een levend iemand aan de telefoon krijgen is al moeilijk genoeg.

Maar als je dan praat over maatschappelijk verantwoord re-integreren dan merk je snel genoeg dat zelfs nu het nieuwe modewoord participatie maatschappij heet, goede ideeën en initiatieven net als vroeger nog steeds verzanden in bodemloze bureaucratie.
Er is de laatste honderd jaar niet zo veel veranderd in ons mooie Nederland.

En dan nog, zolang apothekers rücksichtlos weigeren de door uw huisarts voorgeschreven medicijnen te verstrekken dan wordt op een gezonde manier terugkeren in de maatschappij - dat heet dus maatschappelijke participeren of zo u wilt re-integratie - wel erg moelijk.
Apothekers hebben ook zo hun eigen belangen.
Gelukkig bestaan er ook apothekers welke het wel begrijpen.........

Na drie psychoses ben ik die experimenten van die apothekers wel een beetje zat.
Elke keer als mijn medicijnen op zijn kan ik weer beginnen met de nodige duizend en één loketten aflopen.
Dan kunt u begrijpen dat ik toch een beetje een hekel ga krijgen aan dat woord participatiemaatschappij.

Participatie maatschappij is een vreselijk mooi woord, maar maatschappelijke re-integratie moet niet gaan verzanden in zo'n bodemloos bureaucratisch moeras.
Bij een willekeurige instantie een levend iemand aan de telefoon krijgen is al moelijk genoeg.

Elke keer als de ene instantie iets bedenkt werkt de andere instantie dat weer hopeloos tegen.
Maar daar staat dan weer tegenover;
Als de landelijke overheid iets bedenkt dan werken lokale overheden dat weer net zo enthousiast tegen.

Elke wethouder heeft ook zo zijn of haar economische belangen.
En zo blijven goede ideeën en initiatieven jaren en jaren verzanden in bureaucratie.
Dat heet tegenwoordig participeren, en dan mag je daar niet meer over klagen.
Want dan ben je maar een lastige burger....... en die moeten vooral hun mond houden.

Nee, een CVA is dus niet zo'n apparaat waar je geiten mee melkt.
De meeste instanties denken van wel maar daar straalt de onwetendheid dan ook vanaf.
En ook worden de gevaren van huismerkmedicijnen zwaar onderschat.
Van het slikken van huismerk medicijnen daar heb ik intussen al drie keer een psychose van gehad.

Ik zal de details achterwege laten, maar echt prettig is dat echt niet.
Dat ik daar zogenaamd niets van af weet is omdat ik dat allemaal zelf meegemaakt heb, aldus de zoveelste psychiatrisch verpleegkundige welke zich er zonodig tegen aan moest bemoeien.
Dat was dan het zoveelste loket, ik raak de tel wel een beetje kwijt.

De onnozelheid straalt er gewoon vanaf, dit soort types zijn enorm ongemotiveerd en hebben geen idee waar ze het over hebben.
Ze zouden het eigenlijk zelf eens mee moeten maken, maar eigenlijk gun ik dat niemand......

Zie daar de gevolgen van een destructief beleid, als je deskundigheid overal maar wegbezuinigd bedoel ik.
Iemand zei ooit; if you pay peanuts, you get monkeys.
Zie daar het resultaat.......
De geitencarrousel van de participatie maatschappij.............

Deskundigheid kun je inhuren maar daar betaal je dan ook voor.
Dat gemeentes alles straks zelf moeten gaan regelen zie ik somber in.
Die verbieden mensen juist om een eigen leven op te gaan bouwen.
Gemeentes hebben ook de deskundigheid niet in huis om dat allemaal naar behoren te gaan regelen of in goede banen te leiden.

Daar is alle deskundigheid de laatste paar jaar ook wel wegbezuinigd.
Een eigen leven (opnieuw) opbouwen..., dat lijkt wel zwaar strafbaar, zelfs na het overleven van wat voor trauma dan ook.
Tot zover de participatie maatschappij.
MEE doen , zoals dat zo mooi heet...., vergeet het maar.!

Voor elke oplossing is wel een probleem te bedenken en soms heb ik wel eens de indruk dat bij autoriteiten een aparte afdeling bestaat die de hele dag niets anders doet dan problemen bedenken.

Je moet ook vooral niet mensen gaan helpen een leven opnieuw op te bouwen.
Nee hoor, als je een probleem hebt dan moet je dat vooral koesteren.
Overheden kunnen heel lang leven met een probleem.
Zolang als dat probleem maar hetzelfde blijft.

Het eerste wat elke instantie probeerde was mij "niet handelingsvaardig" te verklaren, daar krijgen ze waarschijnlijk de meeste subsidie voor.

Op die manier wordt dus bereikt dat slachtoffers bewust de aangeboden zorg gaan mijden waardoor op langere termijn de schade en dus de zorgkosten enorm zullen gaan oplopen.

Onwetendheid van hulpverleners en veel instanties is een groot probleem.
Vooral ook dat er gewoon veel te veel loketten zijn, en iedereen werkt maar langs elkaar heen.
Niemand weet meer van elkaar wat ze nu eigenlijk aan het doen zijn.

Trauma overlevenden gaan verplichten huismerkmedicijnen te gaan slikken is ook zoiets doms.
Van dat soort tabletten heb ik alleen nog maar psychoses gehad, veel van mijn lotgenoten zijn maar gestopt met het slikken van medicijnen, en zijn in het ziekenhuis beland en/ of inmiddels overleden, de regering dankt u voor uw begrip........

Naar schattingen van analysten overlijden jaarlijks tussen de 30.000 en 70.000 mensen aan de gevolgen van het slikken van huismerkmedicijnen.
Ja u leest het goed; tussen de DERTIG DUIZEND en ZEVENTIG DUIZEND mensen.
Analysten kunnen dat tot vijf cijfers achter de komma uitrekenen, maar details mag ik niet gaan noemen.
De cijfers verschillen per jaar......

Na het jarenlang overal wegbezuinigen van deskundigheid zie je bij de diverse instanties ook niet veel vakkennis meer.
Zo'n periode heeft Oost Europa ook gehad, voor het vallen van het ijzeren gordijn bedoel ik.......