Als je klinisch dood geweest bent wordt je nooit meer de persoon die je vroeger was.
Hoezo dan wel na een Bijna Dood Ervaring (BDE) verplicht reïntegreren in je oude beroep?
Mijn maatschappelijk werkster fungeert als ... tolk ... tussen mij als mens of zo u wilt trauma slachtoffer en de overheid als enorm log bureaucratisch ambtelijk apparaat.

1001 Memoires
;
In dit verhaal o.a; Hoe ik psychoses overleefde, Agressie in de zorg, Hoe zorgkosten enorm oplopen en hoe onze kenniseconomie op jarenlange achterstand gezet wordt;

Goed opgeleide Nederlandse beroepschauffeurs worden dus nergens meer aangenomen.
De moderne generatie werkgevers heeft moeite salaris eind van de maand gewoon uit te betalen.
Daarmee worden hele branches ontwricht, maar volgens onze overheid gaat het juist enorm goed met de economie.

De ziekenhuizen worden dankzij dit kansloze beleid wel steeds voller, maar dat is dan ook het enige Nederlandse bedrijf dat graag mensen naar huis stuurt.

Berichten als dat het ongelofelijk goed gaat met de economie spetteren ons tegemoet vanaf de ochtendbladen.

Maar toch blijf ik het vreemd vinden dat goed opgeleide werkloze Nederlandse beroepschauffeurs door slecht opgeleide ambtenaren verplicht worden te solliciteren op banen die er niet zijn.
Dat is dan alweer zo'n mooi voorbeeld van duidelijk de verkeerde mensen op de verkeerde plaatsen.

Maar zo worden wel meer branches ontwricht volgens mij.
Er bestaan zelfs kolder deskundigen welke mij uitleggen dat een psychose helemaal niet van huismerkmedicijnen kan komen.
Terwijl ik daar toch behoorlijk van ging hallucineren.
Sinds ik gewoon weer mijn voorgeschreven medicijnen krijg gaat het weer echt goed met mij en kan ik tot schrik van velen weer heel rationeel denken en functioneren.

Wel heb ik mensen na het gebruik van huismerk medicijnen de ambulance in zien verdwijnen en die vervolgens een maand of langer dagelijks mogen bezoeken in een ziekenhuis.
Als ik dan ook nog vertel dat een dagje ziekenhuis zo'n 1000 euro kost (duizend euro) dan begrijpt u waarschijnlijk zelf wel dat het vele malen voordeliger is om mensen gewoon hun voorgeschreven medicijnen te verstrekken.

Wel heel begrijpelijk dus dat de zorgkosten enorm aan het oplopen zijn.

Ik kan mij heel goed voorstellen dat velen van u het niet eens zijn met dit soort toestanden want de rekening van dit alles komt dus wel op het bordje van de Nederlandse burger.
Inderdaad ja; Dat zijn wij dus met z'n allen.

Maar eigenlijk is er sinds ik van school gekomen ben niet zo heel veel veranderd.
Mijn generatie had in dit land gewoon geen toekomst.
Eigenlijk moet ik zeggen; Onze verloren generatie heeft de gelegenheid eigenlijk nooit gehad een echte of behoorlijke toekomst op te bouwen.
Nou ja, ik heb wat klasgenoten terug gevonden en sommigen hebben dan wel een leven in Nederland opgebouwd.
Die hebben dan een eigen huis, een enorme woeker hypotheek en kinderen die naar school gaan en zich (gelukkig) nog niet afvragen hoe hun toekomst er uit gaat zien.

Maar ik denk niet dat veel van deze klasgenoten zich de film "Manta Manta" kunnen herinneren (als die al in Nederland is uitgezonden) of de film "Escape"
met in de hoofdrol Sandra Bullock.
Heel jammer, maar die filmmakers hadden absoluut een vooruitziende blik.
Alles waar toen heel hard om werd gelachen lijkt nu in de huidige tijd toch de harde werkelijkheid.
Nou ja, wat die "cult film" over de Opel Manta betreft is dat wel discutabel natuurlijk maar het was wel een behoorlijk "vet gave" film.........

In Nederland zal dat weinig mensen iets zeggen denk ik, die film over de Opel Manta, maar daar was in Duitsland toch echt een hele cultuur omheen.
Elk land heeft zo z'n eigen cultuur en zoals Duitsland de "Opel Manta Cult" had, zo heeft Nederland dus nog steeds de nasleep van de "Woekerhypotheek".


Zo heb ik van heel veel landen wel de cultuur en de eigenaardigheden eromheen meegemaakt.
Wat ik heel leerzaam vond was de eenvoud waarmee in andere landen bepaalde problemen heel simpel werden opgelost.


Zaken waar in ons land jaren over vergaderd schijnt te moeten worden, die worden in andere landen soms heel simpel opgelost.
Maar dan ga je natuurlijk wel jezelf afvragen waar dan eigenlijk het werkelijke probleem zit.

Daarom verbaas ik mij eigenlijk ook niet meer dat ik voor iets heel simpels in mijn eigen land soms ... nou vooruit nog één keertje dan ....... zo'n duizend en één loketten moet aflopen.
Toen ik dat weer voor het eerst meemaakte, moest ik daar erg hard om lachen, maar nu verbaas ik mij daar maar niet meer over.
Ieder land heeft zo z'n eigen cultuur .........

Toen ik dan later, in de zomer van jaartal 2009 zomaar spontaan een hersenbloeding kreeg en met zo'n ambulance met zwaailichten en sirene aan naar een heel groot ziekenhuis werd gebracht schrok ik toch wel even.
Gaat dit wel goed en zal ik dit wel overleven ...?????

Ik zag echt mijn hele leven voorbij flitsen.
Tja en eigenlijk begreep ik op dat moment heel goed dat mijn leven dus wel voorbij was.
Kijk, het is eigenlijk heel simpel, als je 's-avonds laat achter in een ambulance ligt en je wordt zoals dat zo mooi heet met spoed naar het ziekenhuis gebracht, nou dan wordt je leven gewoon echt nooit meer hetzelfde, dat begreep ik op dat moment heel goed.

Maar wat ik zeg, mijn hele leven flitste aan mij voorbij;
In details zelfs, werkelijk onvoorstelbaar en ik weet ook niet goed hoe ik dat allemaal moet uitleggen.....

Je leest soms van die gekke dingen en je hoort de raarste verhalen op zo'n verjaardagsfeest waar de flessen cola en de kratjes bier geen kans krijgen om te verdampen.
Ja en dan die tante Annie over haar natte keukenvloer, kwam dat nou omdat de zeespiegel zo stijgt of kwam dat door dat de buurvrouw de goudvissenkom per ongeluk op de vloer liet vallen....?

Ik bedoel maar, dat soort problemen lijken opeens van heel lang geleden en zijn opeens niet eens meer zo heel belangrijk.
Ach ja en dan die verre oom die je eigenlijk nooit ziet.......
Och ja en och heden wat hebben die het toch goed voor elkaar met dat huis en die levensgrote oprijlaan.

Maar waar betalen ze toch de huur van en wie houdt toch die tuin zo mooi bij.
Ja vooral die rhododendron naast de brievenbus deed het vorig jaar zo mooi.....
Ja maar sinds die herdershond van tante Annie er tegenaan plaste is het enthousiasme er wel een beetje af.

Zoals ik zei; Dat soort van problemen zijn opeens als uit een vorig leven en als je na zoiets heftigs na een paar maanden ziekenhuis en een jaar revalideren jezelf weer een beetje bij elkaar probeert te rapen merk je dat je zelf wel heel erg bent veranderd, je wordt echt een heel ander iemand met een heel andere persoonlijkheid, maar alles om je heen blijft gewoon hetzelfde.
Je gaat er alleen wel heel anders tegenaan kijken maar dat begrijpt niemand.


MAAR SOMMIGE DINGEN KUN JE OOK GEWOON NIET UITLEGGEN


Toen ik na de tiende operatie uit het ziekenhuis kwam ging het eigenlijk best wel goed met mij.
Natuurlijk waren die tien operaties een behoorlijke aanslag op mijn gezondheid en conditie.
Het woord "aanslag" klonk in die tijd nog redelijk onschuldig, maar dat terzijde.

Terwijl ik eigenlijk nog geen vijf minuten op mijn benen kon staan, maar dat besef kwam pas veel later.
Ik had een enorm geheugenverlies en ik denk dat de laatste tien jaar geheugen op dat moment helemaal kwijt was.
Maar ook dat besefte ik mij allemaal niet.

Wel werd direct geprobeerd mij in een re-integratie werkplaats (wat toen nog gewoon sociale werkplaats genoemd werd) neer te zetten waar ik dan zo'n veertig uur per week aan de lopende band moest gaan staan.
Tussen allemaal van die collega's die zeg maar met van die busjes gehaald en gebracht worden en allemaal heel amicaal aan je gaan zitten.

Om met deze toch wel heel aparte en vrolijke mensen om te kunnen gaan heb je een langdurige en speciale opleiding nodig.
De meeste begeleiders van deze mensen hebben toch minstens een enigszins medische of psychiatrische opleiding op toch minimaal HBO niveau.


Volgens google is daar dan toch minstens wel een opleiding Sociaal Psychiatrische Verpleging voor vereist.
Ook wordt er gesproken over een opleiding Sociaal Pedagogische Hulpverlening.
Die opleidingen zijn wél allemaal op zeer specialistische basis, maar dat had u waarschijnlijk zelf al wel begrepen.

Waarom ik dan na een maand coma, totaal drie maanden ziekenhuis, en één jaar revalideren daar tussen deze (byzondere) mensen "gedumpt" moest gaan worden ontging mij volkomen, maar ik was zwaar verbaasd en schrok mij helemaal kapot.
Ik kon nog geen vijf minuten op mijn benen staan en had nog steeds de hele dag zeer zware hoofdpijnen.


Ik was wel verplicht daar een geprek aan te gaan, maar dan eigenlijk alleen omdat ik dus vanwege zeg maar bureacratische onkunde in de bijstand was gedumpt, terwijl ik toch minstens "duidelijk zichtbaar arbeidsongeschikt" was.
Op dat moment begreep ik het verschil tussen een staafmixer en een boeing 747 nog niet.
Dat om maar even een indicatie te geven van mijn "destijds medische gesteldheid"....

Maar nogmaals, de mensen waar ik daar een gesprek mee had waren volgens hun naamkaartje wel zeer deskundig.
Mijn toenmalige maatschappelijk begeleidster (was bij dat gesprek aanwezig) heeft daarna dan zeer terecht op staande voet ontslag gekregen.


Vrij snel na dat gesprek zijn dan eindelijk de hechtingen welke bij mijn laatste ziekenhuis operatie waren achter gebleven verwijderd, waarna ik dan eindelijk mocht gaan herstellen van deze tiende en laatste ziekenhuis operatie.

Ik heb dan later wel eens nagevraagd hoe deze "maatschappelijk begeleidster" eigenlijk op het idee was gekomen om mij daar te "dumpen"......
Het antwoord op die vraag zal u niet verbazen;
Plotseling werd heel raar gereageerd en mij gevraagd wie of deze maatschappelijk begeleidster eigenlijk is.
Er had daar toen opeens nog nooit iemand van haar gehoord..........

Met wie ik daar bij die toch wel zeer zwaar gesubdieerde instelling aan tafel heb gezeten is tot op de dag van vandaag onduidelijk vaag gebleven.
Wel is mij later verteld dat deze instelling zich ook bezig houdt met het bezorgen van wat tegenwoordig "******* post" genoemd wordt.
Nou, dat beloofd nog wat voor de toekomst......


En dan nog even dit;
Ik had nog wel gevraagd waarom ik niet gewoon zo'n anderhalf uur per dag de geadresseerde (reclame) post mocht gaan bezorgen.
Dan had ik nog een beetje geld kunnen verdienen en op die manier mijn leven weer een beetje op kunnen bouwen.

Maar nee, dat zou volgens die "deskundigheid" waar ik daar mee aan tafel zat veel te zwaar werk voor mij zijn.
Wel moest ik het er maar mee eens zijn dat ik veertig uur per week aan de lopende band van deze post-bezorgings-fabriek moest gaan staan.
Daar zou ik dan een werkritme mee op gaan bouwen, aldus deze naar later blijkt niet bestaande deskundigheid.

Nou daar heb je dus helemaal geen behoefte aan als je de hele dag duizelig bent, amper op je benen kunt staan en een enorme hoofdpijn hebt.
Maar tot op de dag van vandaag begrijp ik nog steeds niet waarom er van de kant van de "overheid of zo u wilt autoriteiten" niet wat menselijker met trauma overlevenden kan omgegaan worden.


Er werd een zo'n enorme druk op mij uitgeoefend dat ik nu wel begin te begrijpen hoe het komt dat mensen verklaringen tekenen die ze eigenlijk helemaal niet willen tekenen en waarvan iedereen zich dan later afvraagt van hoe het toch zo ver heeft kunnen komen dat mensen "in een bepaald traject geplaatst zijn"......
waar ze dus helemaal niet in horen geplaatst te worden.......

Wel heb ik in die tijd het maximaal aantal re-integratie pogingen doorlopen.
Maar daar kan ik mij zelf helemaal niets meer van herinneren.
Want ik zat in die tijd zo vreselijk propvol medicijnen dat ik toen eigenlijk niet eens mocht autorijden.
Daarom blijf ik het toch raar vinden dat in eerste instantie ik zelfs verplicht was om te gaan re-integreren in mijn eigen beroep.
Ik was volgens de computer zelfs internationaal beroepschauffeur.


Ik slikte in die tijd best veel medicijnen en voelde mij beter dan ooit.
Wat een heerlijk gevoel was dat...
Het was wel een wonder dat ik nog leefde.
Maar dat besef kwam pas veel later.


De eerste paar jaar moest ik dus behalve revalideren ook nog eens heel veel tijd en energie stoppen in het vechten tegen enorme bureaucratische windmolens.
Daar heb ik een enorm papieren dossier aan over gehouden, kilometers aan papier zijn er verspild aan al die onzinnige bureaucratie.
Aan herstellen van die drie maanden ziekenhuis, maar liefst tien operaties, en een heel jaar revalideren kwam ik gewoon niet toe.
En dan te bedenken dat ik dus klinisch dood geweest ben en mijn familie afscheid van mij heeft staan nemen..........

Nee echt belachelijk en als je dat soort verhalen van een ander hoort zou je dat zelf misschien ook niet geloven, maar zoals eerder gezegd; in ons land is heel veel mogelijk.
Dus of het echt waar is dat alle deskundigheid ondertussen wel is wegbezuinigd...?
Tja dat begint nu wel merkbaar te worden.


Pas nu zoveel jaar later krijg ik dan eindelijk de kans en de gelegenheid om wat bij te komen van alles wat ik de laatste paar jaar heb meegemaakt.
Ik heb dan nu zo'n maatschappelijk werkster die eigenlijk fungeert als zo'n soort van zeg maar .... "tolk" ...... tussen mij als ... "mens" .... of zo u wilt trauma-overlevende ....... en al die ambtenaren..


De overheid komt op mij over als een maatschappelijk apparaat wat bestaat uit ambtenaren die dus nog nooit een overlevende van een hersenbloeding van dichtbij hebben gezien en ook niet weten hoe ze daar mee om moeten gaan.
Probeer het eens met menselijkheid heb ik wel eens geopperd..........

Ik heb genoeg problemen overgehouden aan al die bureaucratie en ben na zoveel jaar ook nog steeds regelmatig misselijk.
Dat is natuurlijk ook te wijten aan al die spanning welke veroorzaakt wordt door al die onzin bureaucratie welke ik en mijn maatschappelijk werkster dan weer steeds moeten zien op te lossen.

Maar wat ik zeg, dat kan ik eigenlijk allemaal niet meer verdragen, ik heb al problemen genoeg...........
Mijn leven zal nooit meer normaal worden, en zeker niet meer zoals voor die tijd. Maar volgens mij willen die ambtenaren dat gewoon niet begrijpen......


Ik kan mijn tijd dus echt wel beter gebruiken en zou het op prijs stellen als die ambtenarij mij niet steeds zou lastig vallen met van die problemen welke door hun als oplossingen worden aangedragen.

Alleen al zo iets simpels als boodschappen doen ben ik al heel veel tijd aan kwijt.
Omdat ik nog steeds niet meer alles kan eten en drinken, ik verdraag veel soorten eten en drinken gewoon niet meer, ben ik veel tijd kwijt aan het dagelijks bij elkaar zoeken van eten en drinken wat ik nog wel verdraag.


...........DE MEMOIRES UIT HET DAGBOEK VAN EEN SUPERTRUCKER............


Tot mijn verbazing ben ik zo'n zeldzaam exemplaar welke zoveel jaar na het overleven van een hersenbloeding (met de nodige complicaties) nog steeds levend rondloop.

Omdat die paar mensen die een hersenbloeding of CVA hebben overleefd dat allemaal op verschillende manieren hebben meegemaakt, en allemaal met verschillende complicaties en medische gevolgen, is het voor die eventuele deskundigen (heeft Nederland die eigenlijk wel ...?) heel moeilijk daar een vast programma of begeleidingstraject voor te bedenken.
Echte professionels zijn in ons land heel erg zeldzaam.


MEMOIRES UIT HET DAGBOEK VAN OME BERTUS UYTENBROCK


De juiste voorgeschreven medicijnen krijgen is in ons land al moeilijk genoeg en de problemen waar mijn lotgenoten en ik mee te maken krijgen zijn enorm verschillend maar wel allemaal heel vervelend om niet te zeggen hoogst irritant.
Daar is blijkbaar geen diagnose voor te bedenken dus vandaar dat velen van ons nu de diagnose "hypomanie" hebben voorgeschreven gekregen.


Inderdaad wordt je na verloop van tijd enorm inventief, dus de diagnose "hypomanie" is volkomen terecht.
Tot voor een paar jaar geleden werd zoiets nog gewoon omschreven als hypomanisch creatief.
Vooral dat laatste is zo'n omschrijving waar velen van ons prima mee kunnen leven.

Ik heb al minstens een jaar geen psychose meer gehad, wat een heerlijk gevoel is dat zeg.
Sinds ik weer gewoon de aan mij voorgeschreven medicijnen krijg gaat het naar omstandigheden best wel goed met mij.
Tja dat je daar eerst drie psychoses voor moet overleven, en een hele dag in een politiecel dat is onvoorstelbaar maar in ons land is dus heel veel mogelijk.

De gevaren van huismerkmedicijnen en ook huismerkprodukten worden tot op de dag van vandaag nog steeds behoorlijk zwaar onderschat.
Het gebeurt zelfs dat er gewoon al toegegeven wordt dat alleen de verpakking echt is.
De inhoud is dan voorzichtig gezegd een huismerkprodukt van "twijfelachtige kwaliteit".....

Dat gaat dan ook over ... voedingssupplementen .. en andere ... voedingsprodukten, en zelfs over babyvoeding - van twijfelachtige kwaliteit - welke in Azië gewoon in winkels verkocht wordt.

Het is dan ook niet voor niets dat inwoners van Aziatische landen massaal naar West Europa komen om hier bij ons babyvoeding en andere voedingsprodukten te kopen.

Het zijn surrogaat produkten welke daar uit die Aziatische landen vandaan komen.
Deze produkten veroorzaken - en dat gaat dan óók over babyvoeding - groeistoornissen en ontwikkelings stoornissen.


Maar dat er nu zelfs medicijnen dáár vandaan gehaald gaan worden.....
Nou ja medicijnen ...... het zijn supplementen, .. placebo's, ...... aldus de analyse rapporten.
Medicijnen mag je dat dus niet noemen, het zijn tabletten welke als medicijnen verkocht worden.
Wie de analyse rapporten van deze produkten leest, welke gewoon opvraagbaar zijn bij de producenten, zal op z'n zachts gezegd versteld staan dat deze produkten als medicijnen verkocht mogen worden.


Nederlandse autoriteiten zouden beter moeten weten, op deze manier worden mensen als het ware op een heel langzame manier ...... steeds zieker.
Juist, erg goed voor uw gezondheid is het niet.
Belachelijk als er nu nog gezegd wordt - "wij hebben het niet geweten" - dat is namelijk een heel erg vervelende en zwaar achterhaalde opmerking ....

Volgens de Nederlandse autoriteiten speelt dit al op z'n minst vanaf jaartal 2008.
Dat soort berichten staan regelmatig op internet.
En natuurlijk heb ik in al die duizend en één wachtkamers ook wel het één en ander gehoord en gezien.

Ja dat is ook zoiets; dat ze je van die brieven sturen waarin dan staat dat je verplicht bent medewerking te verlenen.
Dus wanneer ik dan niet op het aangegeven tijdstip verschijn dan zal dat ... "gevolgen hebben"....


Dat was een heel erg leerzame periode, je zit dan tussen veel lotgenoten welke door ... behoorlijk... "incapabele instanties" ..... ook verplicht worden op een bepaalde tijd in een bepaalde wachtkamer te verschijnen.
Nee natuurlijk is dat een zinloze missie welke geen enkel doel dient.
Nou ja behalve dan dat zo'n instantie weer bij een andere instantie een rekening kan indienen......., waar dan weer een enorm bedrag voor betaald dient te worden.

Hmm Juist......., maar sinds ik weer zoals het hoort de door mijn huisarts voorgeschreven medicijnen krijg behoren dat soort van experimenten ook weer tot de verleden tijd.
Ik voel mij zelf ook stukken beter en kan weer redelijk goed functioneren en nadenken.
Dat scheelt mijn ziektekosten verzekering weer een hoop geld en nu gaan er ook niet meer van die ridicule bedragen van mijn zogenaamde "eigen risico" af.....


Juist ja dat waren dus van die experimenten welke de samenleving heel veel geld kosten.
Re-integratie trajecten onttrekken alleen maar geld aan de maatschappij.
Wanneer dat soort bedragen ge-investeerd zouden worden in de maatschappij dan zou de hele samenleving er stukken anders uitzien en hoe raar het ook klinkt ........, misschien zou het dan wel een stuk beter gaan met onze maatschappij en samenleving.

Onze regering jaagt eerst alle bedrijven het land uit en roept dan heel hard iets aan de werkloosheid te gaan doen.
Juist ja, eerst alle talent ontslaan...., alle kennis en deskundigen het land uit jagen ..........., werklozen verbieden een omscholing of (noodzakelijke) bijscholing te gaan volgen ..... en dan allerlei projecten opstarten die voornamelijk draaien op subsidie en onkunde.
Dat soort projecten worden dan re-integratie trajecten genoemd waar weer heel veel geld voor aan de maatschappij onttrokken wordt.


Wanneer dat soort van trajecten door wél deskundigen en/of talent georganiseerd zou worden zou de werkloosheid misschien zelfs langzaam gaan dalen in plaats van nu nog steeds zo hard stijgen.
Dat betekent dus dat het bedrijfsleven totaal geen vertrouwen meer heeft in dat soort projecten van de Nederlandse overheid en autoriteiten...
Alle kennis en talent verdwijnt uit Nederland, maar ook dat gaat al jaren zo....

De Nederlandse kenniseconomie wordt met één pennenstreep op jarenlange achterstand gezet.

Een minister van volks(on)gezondheid welke de gezonde en hoog ontwikkelde Nederlandse economie, de wetenschappers en onderzoekslaboratoria failliet verklaard.
Voorgeschreven medicijnen mogen zomaar opeens niet meer verstrekt worden..????

In plaats daarvan worden vrachtwagen ladingen vol ongezonde maar wel goedkope surrogaat tabletten besteld in landen zoals India en China en worden Nederlandse apotheken door deze minister verplicht deze (huismerk) tabletten van zeer twijfelachtige kwaliteit aan haar klanten te verstrekken (lees; op te dringen) waarmee mensen alleen maar nog ongezonder gaan worden.
In bepaalde wereldvreemde culturen wordt dit nivelleren genoemd.


Als de Nederlandse overheid een bedrijf zou zijn waren ze allang failliet verklaard en zouden de aandelen helemaal niets meer waard zijn.
De Nederlandse overheid is een miljardenbedrijf, maar dan wel geleid door echte amateurs.
Dat zal in de toekomst nog veel meer problemen gaan geven aangezien kennis en talent al jarenlang het land uitgejaagd wordt.

Als er nu gesproken wordt over agressie in de zorg zal dat heel aannemelijk klinken.
Wanneer mensen niet de door hun huisarts voorgeschreven medicijnen krijgen maar in plaats daarvan - en nu zeg ik het heel voorzichtig - placebo's dan wel surrogaat tabletten, dan zal dat absoluut geen sympathie opwekken.


Klantvriendelijkheid was vroeger een heel normaal Nederlands woord, maar dat schijnt al jarenlang in geen enkel vocabulair meer voor te komen................
De ziekenhuizen worden dankzij dit kansloze beleid wel steeds voller, maar dat is dan ook het enige Nederlandse bedrijf wat graag mensen naar huis stuurt.....