La ondoj de la maro kunportis nevideblajn botelojn kun mesaĝoj ene. La mesaĝo estis ĉiam la sama: nun, nun, nun. Tio okazis en La Ciotat, urbo en kiu la fratoj Lumiere malkovris la eblecon projekcii bildojn tiel ke ili aperu kvazaŭ realajn: la komenco de kino. En La Ciotat ankaŭ troviĝas la unua salono en kiu oni pagigis la homojn por spekti tiujn filmojn. Nu, antaŭ kelkaj tagoj mi revis pri mia unua kaj nura filmo. Temus pri paso de TGV tra stacidomo: silento, paso de la TGV, silento. Certe ne gajnus premiojn, sed kia ĝojo por tiuj kiuj amas ĉi misteran aventuron! Unu el la unuaj filmoj de la fratoj nomiĝis "Alveno de trajno".
Ŝanĝante la temon, tiuj sekvantaj mia foto kroniko pri la turneo konstatis ke jam de longe ĝi ne aktualas. Mi devis ŝpari miajn fortojn por povi koncerti kiel eble plej bone, por povi malaperi kaj permesi ke la mesaĝo transdoniĝu kiel tiu de la ondoj maraj.
Antaŭ ol forlasi la varmon hejman por eniri la vintran nokton Lionan survoje al KTP (trinkejo esperanta), mi ŝatus danki plej elkore al tiuj kiuj helpis en la realigado de ĉi intensa turneo espomuzika:
ARKONES (Artaj Konfrontoj en Esperanto), Poznan, Pollando. Estas tiuj kiuj ekbruligis la fajron!
Floreal Martorell: respondeculo pri la eldonado de tiom multe da Emuziko, ke nur pro tio muzikistoj kaj muzikŝatantoj devus akompani min en la dankadon. Krome, kaj interalie, li bonege kunordigis ĉion kunordigeblan por ke la vojaĝo estu kiel eble plej agrabla.
Lars Sözüer: li skribis por mi manifestojn kiuj permesis ke mi malstreĉiĝu kaj ĝoju. Nur ilin legante, ĉio funkciis.
Al ĉiuj gastigantoj! Sen ili, la afero ne funkcius. Aŭ ne estus tiom agrabla. Ĉe ili mi retrovis fortojn kaj kuraĝigon, ripozon kaj amikecon, kiam mi tion plej bezonis. Ne tiom simplas la ĉiutagan vojaĝadon kaj koncertadon, kiel mi supozis. Pro tio: dankon, karaj!!
Al la Kataluna Kongreso de Esperanto kaj, anticipe, al IS, IF kaj NR.
Kaj al vi, kompreneble!!
Eble vi ne scias kio estas TGV. Temas pri trajno tre rapida.
Mi devas foriri. Bv; pardoni min se la teksto estas iom konfuza sed mi devis skribi tuj, nun kaj jam.
sed ĉiam elkore!
plej amike,
Ale.