↑Jacek's blog

Miaj korespond-amikoj ofte demandas: kial mi komencis lerni Esperanton? Jen estas kelkaj miaj  pripensoj, kiuj povas interesiĝi ankaŭ novajn adeptojn de la lingvo.

1) Esperanto estas lingvo de amikeco.

Homoj lernas Esperanton, ĉar ili serĉas amikojn en la mondo. Ili serĉas kontakton kun alia homo, ĉar ili deziras ekkoni alian kulturon kaj ekkoni la vivon de homoj en aliaj landoj. Ili deziras vivi la pacan kaj amikan vivon. Ili deziras amikiĝi, renkontiĝi kun alia homo, kune ludi, ridi, kune pasigi tempon.

Tute alia afero estas, kiam homo lernas iun el “mondaj lingvoj”. Temas pri angla, hispana, ĉu ekzemple franca lingvo. Dum la lernado de tiuj lingvoj mankas io por lernantoj. Mankas sentemo kaj amo, ĉar homoj lernas ĉi-tiun lingvon pro praktikaj kialoj. Lingvo estas tie senanima ilo. Kie temas pri gajno kaj profito tie ne estas loko por bonvolemo kaj amikeco. 

2) Esperantistoj estas pac-amantaj homoj.

 Esperantistoj deziras konstrui pacan kaj amikan mondon. Ili deziras ekkoni kaj kompreni alian homon, alian kulturon. Kompreno kondukas al paco kaj toleremo. Por konstrui pacon  inter popoloj kaj hom-grupoj, unue devas kreski la paca sento en homaj menso kaj koro.

3) Esperantistoj estas homoj kun riĉa kaj vigla menso.

Esperantistoj interesiĝas pri vivo de homoj en aliaj landoj, kaj tiamaniere ili ekkonas la riĉon de pens-manieroj, riĉon de filozofiaj kaj religiaj sistemoj. Ili estas homoj scivolemaj pri la mondo kaj ili havas vastajn mensajn horizontojn. Ili konscias, ke esenco de homa vivo estas: konado kaj amo. Per praktikado de Esperanto homo riĉigas sian menson kaj ekkonas interesajn kaj valorajn homojn

4) Esperantistoj estas homoj sentemaj kaj helpemaj.

Homoj kiuj lernas esperanton estas amikemaj, helpemaj, bonvolemaj. Ili volonte helpas unu al la alia, ĉar  kompreno kaj kunsento kun alia homo estas karakteriza eco de "esperantismo".

5) Esperanto ebligas la facilan kontakton inter homoj de diversaj nacioj.

Esperanto ebligas rekte kaj facile interkomunikiĝi . Esperanto ebligas konigi aliajn homojn pri miaj konvinkoj kaj samtempe ĝi ebligas min ekkoni la konvinkojn de aliuloj.Tio estas grava afero, ĉar tiamaniere ni kreas veran bildon de alia nacio alia kulturo. Ni forigas la falsan bildon de iuj aferoj (stereotipojn).Ni vidas, ke ĉiuj homoj esence havas la samajn celojn kaj dezirojn

Laste, Esperanto estas justa, racia, kaj logika solvo. Tio estas memkomprenebla afero. Do, la lingvo Esperanto estas io pli ol la nura lingvo. Ĝi estas iu-sence koncepto de vivo. Koncepto de vivo en kiu grava estas amikeco, homa kompreno, toleremo kontraŭ alia homo. En tiu koncepto ĉiuj homoj estas same gravaj kaj egalaj kaj ĉiu homo kondutas respekteme al alia homo. Tiamaniere Esperanto kontribuas al konstruado de paca mondo. Ĉiutage Esperantistoj en la tuta mondo per uzado de neŭtrala lingvo konstruas civilizacion de amikeco kaj amo. 

Ĝuste tial mi praktikas kaj amas Esperanton. 

Kio estas vorto? Jen, ĝi estas hazarda kunligo de sonoj, kiuj kreas en homa imago la bildon de iu aĵo aŭ iu ideo.
Ĉiutage ni estas ĉirkaŭitaj per la maro da vortoj. Ni ĉiutage aŭdas vortojn en la strato, en laborejo, en televido. Banalaj vortoj pri vetero, pri ĉiutagaj aferoj. Sed plimulto de tiuj vortoj estas indiferentaj, senvivaj kaj senpasiaj.  Amaso de sekaj informoj, senkoloraj eldiroj, kiuj ne plenigas nian koron kaj menson. En la maro de vortoj ni ofte sentas solecon. 
Sed estas ja vortoj kiuj tuŝas nian animon.
Jen, kiam ni aldonas nian koron, personan senton, al la vorto - tiam la vorto viviĝas. Tiam la vorto fariĝas viva, kaj ĝi vekas emocion, vivo-ĝojon kaj senton de feliĉo.
Homo serĉas kontakton, renkontiĝon kun alia homo – en reala mondo aŭ en virtuala mondo de interreto - ĉar li sopiras al vortoj plenaj de sento: plenaj de amo, plenaj de bonvolemo. Ni serĉas amikan interparolon, korespondon - ĉar ni sopiras al sentoplenaj vortoj, kiuj igas nin ridi, kunsenti, plori kune kun alia homo, nia amiko. Ni sopiras al vivantaj vortoj, kiuj riĉigas nian menson kaj animon.
Esperanto ne estas nur lingva fenomeno. Esperanto ebligas nin dissendi vortojn pri paco kaj amikeco al alia homo.Ĝi estas bonega ilo, kiu helpas al ni konstrui vojon al la koro de alia homo. Kaj jen estas klarigo de ĝia daŭrado.

Kiam mi estis juna knabo, mi ofte vojaĝis al arbaro, kiu kreskis proksime de mia urbo. En  la arbaro troviĝis eta lago… Ĝi aspektis tre ĉarme. Ĉe la vespero la surfaco de la lago estis glata , kiel spegulo. Arboj, ĉielaj nuboj- reflektiĝis sur la akva supraĵo… En la silento de vespero la lago estis vere ĉarma, belega kaj alloga.

Mi ankaŭ memoras alian lagon, kiun mi atingis dum miaj someraj vojaĝoj. Ĝi situis en libera naturo, ekster la arbaro. Surfaco de la lago estis griza kaj sulko-plena, ĉar la vento sulkigis la akvosupraĵon. Tial la akvo ne reflektis ĉielon kaj la nubojn …

Ĝi estis simpla akvo-rezervujo, sen ia ajn ĉarmo, sen ia ajn allogo… En ĉirkaŭaĵo estis multe de aliaj lagetoj, same simplaj, senkoloraj.

Sed nun mi returnas al arbara lago…Iutage mi provis penetri per bastono la fundon de la lago kaj mi skuiĝis pro abomeno! La fundo estis plena de ŝlimo kaj plena de fetoro, kaj en la ŝlimo estis aĉaj vermoj.

Dume la dua lago, kiu situis en libera spaco, kvankam ĝi ne estis alloga, sed ĝi estis taŭga por naĝago… En la fundo estis pura sablo, kaj la akvo estis bonega: malvarma, freŝa kaj pura…

Kial mi rakontas ĉi-tiun historion?

Jen, kiam ni rigardas al alia homo - ni ofte fiksas nian atenton en la karna kovraĵo de homo.Tio koncernas precipe virojn. Viroj ofte admiras eksteran belecon de virinoj: kaj ili okul-pritaksas ĉu la virinoj estas sveltaj, bel-vizaĝaj kaj bel-figuraj… Sed tio tute ne estas grava. Se ni deziras ekkoni la veran valoron kaj belon de homo ni devas agi tute alimaniere.

Ni devas penetri tra la karna eksteraĵo, kaj fiks-rigardi en la profundon de homo. Kio estas en lia (ŝia) kapo kaj en koro? Kiaj estas liaj (ŝiaj) veraj pensoj kaj deziroj ?

Nur tiam vi ekvidos la veran valoron kaj belon de homo.

Kion fari hodiaŭ?
Kion fari por plibonigi la mondon?
Plej ofte homoj diras: “Ni devas sekvi la vojon de dia volo. Amu dion kaj amu homon kiel sin mem”. Aliaj diras: por sanĝi la mondon ni agu por la bono de malfortaj, malfeliĉaj, malgrandaj fratoj... Ni donu manĝon, hejmon, medicinan zorgon al malfortuloj. Ankoraŭ aliaj vokas: Ni protektu naturan medion : ni zorgu pri pura akvo, aero, protektu arbarojn. Multaj krias: ni kontraŭstaru militojn! Ja ni vivas kvazaŭ ĉe la eksplodonta vulkano. Ni konstruu pacan mondon, ni konstruu pontojn inter homoj, ni zorgu pri bonvolemo, komprenemo. Ni devas detrui armilojn, limigi armil-komercadon. Tiam estos sufiĉe da mon-rimedoj por manĝigi, loĝigi kaj vesti malriĉulojn de la mondo. Aliaj diras: ni bezonas pli justan ekonomian sistemon, ni devas pli juste dividi viv-rimedojn…Ni devas helpi al regionoj de malforta ekonomio- provizi akvon, nuligi ŝuldojn. Ankoraŭ aliaj asertas: ni unue detruu murojn de obskureco - tiam malaperos humiligo de popoloj, sklaveco, ekspluatado de infanoj kaj virinoj...
Kion do fari? Kio estas plej grava afero?
Ne estas ununura recepto- estas multaj vojoj kiuj kondukas al la celo...Ni devas agi laŭ nia eblo, laŭ nia povo. Ĉiu povas kaj devas iamaniere kontribui al plibonigo de la mondo…Ni devas agi je ĉiuj niveloj. Je la nivelo de nia homa, personeca evoluo- ni devas plibonigi nian konduton, riĉigi menson, ĉiutage perfektiĝi… Je la nivelo de familio ni devas eduki infanojn por bon-homeca konduto. Kaj laste: je la socia nivelo ni devas agi por bonstato de loka komunumo, regiono-ĝuste laŭ niaj kapableco. Se ni faras nenion aŭ preskaŭ nenion-tiam ni ŝuldas al ĉiu malbono kiu ekzistas en la mondo. Nia timemo, neniofarado, silenta akcepto, egoisma ekspluato de vivo – kaŭzas, ke en la mondo vekiĝas demonoj de malamo kaj fajro de militoj.
Kiam ni vidas homojn suferi, murdi aliulojn, morti de malsato vi ne rajtas silenti. Ho, ni ne diru:"ŝuldas politikistoj, potenculoj, riĉuloj de la mondo". Estas NI, kiuj ŝuldas,ĉar ni nenion faras...