Fernez Alter's blog

La ĉiutagaĵoj akumuliĝas kaj preskaŭ sen ĝin noti, la vivo iĝas iom teda.

Problemoj grandaj kaj malgrandaj (ĉefe malgrandaj) ĉirkaŭas min kaj mi komencas plendi pri tiu, pri tiu alia, pri la najbaro...

Ŝajnas al mi ke la homo estas io simila al diamanto kiu kuŝas sub milionoj da tunoj de ŝtono... ŝajnas al mi ke la homo estas io tiel impona kaj samtempe tiel for de siaj kapabloj...

Sed la tempo pasas kaj venas denove la Olimpikoj...

La Olimpikoj!

Kaj denove venas al la memoro la historio kiu diras ke la grekoj ĉesigis ĉiujn militojn kiam venis la Olimpikoj... Kaj tiu detalo, tiu mirinda kaj preskaŭ nekomprenebla detalo redonas al mi la perditan esperon...

Homoj el multaj landoj kunvenas por konkursi. Laŭ mia pensmaniero, ili ne kunvenas por venki. Ili kunvenas nur por revivigi tiun grekan miraklon kiu diras ke la homo estas pli grava ol la militoj. Ke la homo pli gravas ol ĉio. Ke valoras la penon halti en la vivo kaj ekzalti denove la homon...

Kaj mi sentas ke la vivo estas denove vivinda. Ke valoras la penon halti momenton kaj vidi kiuj ĉirkaŭas nin kaj ke tiuj, niaj kunuloj, niaj najbaroj, niaj familianoj, estas membroj de stranga speco kiu havas la kapablon ekzalti sin mem ĉiu kvar jaroj en la Olimpikoj.

Repacigita kun la mondo, kun ĉiuj kiuj ĉirkaŭas min, mi lasas min invadi per la intensaj sentoj kiuj la Olimpikoj vekas en mi.

Kaj en tiu ĉi malgranda vilaĝo de tiu ĉi malgranda lando, mi sentas ke denove plenigas min la emocio esti homo...

Se mi povus nur diri ke mi malgajas ĉar vi foriras...

Sed ne. Por mi tio ĉi ne estas simpla malgajo. Por mi via foriro estas mortbato, estas kvazaŭ mil lancoj min trapikus, estas kvazaŭ la universo ĉesus esti.

Mi estas tute sendefenda. Nun, kiam vi ne estas apud mi, ĉio estas vakuo kaj malhelo.

Kaj se vi ne estas apud mi, se vin ne povas mi ĉirkaŭvolvi per miaj etaĵoj... kio povas resti de mi?

Revenu baldaŭ, mia bela!

Por ke la lumo de la suno estu denove lumo...

Jes, dankon. Per Ipernity mi konis Princinon kiun mi nun amas blinde.

Vi legas la sensencaĵojn de miaj blogoj kaj pensas ke mi estas stultulo? Tre eble vi pravas!

 

Al vi, kiu havas la paciencon legi ĝis tiu ĉi punkto, mi ankaŭ dankas.

Sen vi kaj multaj kiel vi Ipernity ne ekzistus.

Kaj sen Ipernity mi neniam estus koninta mian longgamban blondulineton...

 

Cxu mi, per unu sola alineo, sen intermeto de punktoj, metante cxiujn miajn sentojn en cxiu litero, estos kapabla diri kion mi sentas por mia amata, estos mi kapabla esprimi kion mia koro en flamoj volas diri, kion al sxia orelo mi volas susuri?

Ne eblas!!!!

Mi sercxas en mia vortprovizo kaj neniel mi povas trovi belajn vortojn por vi, mia papilio, en via naskigxtago... Cxiujn poetojn mi konsultas en Esperanto... ho vana laboro! Neniu alproksimigxas al tio kion mi volas diri... Cxu hodiaux, en via naskigxtago, cxu mi ne kapablos trovi por vi vere belajn vortojn en Esperanto por vin omagxi? Mia nekapablo estas enorma... la lingvon de Zamenhof mi tute ne regas... El mia busxo ne povas eliri ecx la plej eta el la belaj vortoj... Jes, nur mi kulpas... sed en mia frustrigxo mi diskriu: Esperanto, abomeninda lingvo! Mi ne scias kion fari... mi sercxu en via lingvo, princino, kaj mi klopodu trovi ion belan... jes, jes, estas laboro de frenezulo... vian lingvon mi tute ne konas... devas mi diveni... Szerelmedért! Mi vidas tiun cxi vorton en ama poemo... kaj dum niaj amaj renkontigxoj vi flustris al mia orelo "Szerelem"... Sed Szerelmedért! havas kriosignon... kion gxi signifas? Mi ne scias mia bela, sed mi diskriu Szerelmedért! Szerelmedért! Szerelmedért!!! Mi trovas versojn de Petőfi Sándor! Jes, la poeto de via lando! Mi kopiu ilin por vi! Mi ne scias kion ili signifas, sed ili aspektas belaj, mi povas preskaux karesi cxiun literon... mi frenezas, jes, mi frenezas se mi skribas tiujn misterajn versojn por vi! Petőfi Sándor: Reszket a bokor, mert… Reszket a bokor, mert Madárka szállott rá. Reszket a lelkem, mert Eszembe jutottál, Eszembe jutottál, Kicsiny kis leányka, Te a nagy világnak Legnagyobb gyémántja! Mi nenion komprenas, nur ke mi en angoro sercxas por vi belajn vortojn, belajn versojn por via naskigxtago... Ho! Sxekspiro! la Soneto LXXV!!! Mi skribu gxin por vi... tiun poemon mi certe konas... kvankam tiuj misteraj kaj belaj vortoj en la hungara mi tute ne komprenas... William Shakespeare: LXXV szonett Az vagy nekem, mi testnek a kenyér S tavaszi zápor fűszere a földnek; Lelkem miattad örök harcban él, Mint a fösvény, kit pénze gondja öt meg. Csupa fény és boldogság büszke elmém, Majd fél: az idő ellop, eltemet; Csak az enyém légy, néha azt szeretném, Majd hogy a világ lássa kincsemet. Arcod varázsa csordultig betölt S egy pillantásodért is sorvadok; Nincs más, nem is akarok más gyönyört, Csak amit tőled kaptam s még kapok. Koldus-szegény királyi gazdagon, Részeg vagyok és mindig szomjazom. Kion alian mi povas fari, princino, se mi volas sendi al vi ion belan, sed en Esperanto mi kapablas diri nenion? Kion alian mi povas fari, mia belbela, se ne ami vin freneze, pasie kaj eterne?

Al sxi mi nomus marvirin’, tritik’, aero, matenrugx’,/ Marondo, vento aux sopir', pluvet’ de floroj aux sunbril’./ Rideto infana, bat’ de l’ kor’, espero, kanto, stelradi’,/ Kares’, diant’, poemo, kis’, tenero, allogo, amdezir’…

Mian markarton mi trovas en via hauxto. Miajn rumbojn mi sekvas per kisar´. Mi perdigxas en cxiu faldo via, en cxiu angul´. Senkompase, blinde, miaj lipoj pilotas mian sxipeton de am´ en via maro… tute fide. Mi navigacias en via dorso de koraloj. Mi alfundigxas en cxiu poro de viaj gamboj tapisxitaj de marsteloj. Migradon de orfisxetoj mi trovas en viaj mamoj. En viaj lipoj miaj retoj fisxkaptas retplenon de delic´. Sxtormojn de pasi´ mi trairas en via kol´. Huraganoj kaj tifonoj estas viaj okuloj de princin´. Mi sxipiras sur via tuta hauxto kelkfoje serene, kelkfoje en angor´… kaj mi ankradas en via pubo de huri´. Kaj tie, mi sentas ke la steloj gravuras en la firmajxo de mia Ildikó, katedralon de sopir´.

Por ke nia amo ofendu neniun, mi ne tusxos vin. Nur la varmo de mia spirado tusxos vin… nur mia sopiro kovros vin… Kaj mi vagados en cxiuj viaj montoj, en cxiuj viaj valoj plenaj je tenero, sed mi ne tusxos vin… por ke neniu ofendigxu… Ne estos ekscitigxo. Ne amoro. Nur amo… Neniu ofendigxu dum mia rigardo ame karesu vin, dum mia imago krozu vin, sen vin tusxi. Ne estos karesoj, ne estos kisoj. Estos nenio alia ol la plej perfekta amo. Estos nenio alia ol amo… Mi gardas vin, mia belbela, kiam vi dormas nuda… sed vian hauxton de princino mi ne tusxos, por ke neniu ofendigxu… --- Nia amo ebriigas nin. Cxio belas, cxio mirindas en nia amo. Gxi estas intensa, profunda… nenio povas haltigi gxin… ni ne volas ke nia amo estu haltigata… Nia amo ne povas enkatenigxi en ni. Gxi disrompas nin kaj la universon invadas… Cxiuj poetoj prikantas nian amon… La mondo ekzistas nur cxar nia amo ekzistas… Nia amo ne estas nur sopiroj… Nia amo ne estas nur kisoj… nia amo ne estas nur karesoj… Nia amo kondukas nin en vojon mirindajn, en vojojn miraklajn… Nia amo igas nin homoj… nia amo igas nin estajxoj diaj… nia amo igas nin gegxemeloj… igas nin nedivideblaj… igas nin perfektaj… Cxiuj poetoj prikantas nian amon… en tio estas nenio ofenda, nenio malpruda, nenio peka… Jes, princino… cxiuj poetoj prikantas nian amon… --- Cxar mi estas blinda, cxar mi dronas en amo, mi ne povas diri cxu la versoj de la poeto estas ofendaj. Mi kapablas kompreni nenion ekster nia amo. Pro tio mi ne povas diri cxu la versoj de la poeto estas ofendaj. Cxar la poeto gracie kaj delikate priskribas miajn sentojn, mi ne povas diri senpartie cxu liaj versoj estas ofendaj! Cxu nia amo estas ofenda? Se nia amo transiras la kisojn kaj cxielarkas en niaj hauxtoj, cxu la versoj de la poeto estas ofendaj?

Mia plejamata, cxu mi povos elteni vian amon?

 Cxu mi ne tute frenezigxos? Via vocxo estas tiel alloga, viaj fotoj tiel gxojdonaj... ke mi ne scias kion mi faru...

 Mi auxdas vian videon en kiu vi vekigxas kaj alparolas min, kaj mi volas esti vorata de la tero, de la maro, malaperi... vi tiom enmetigxas en mi ke mi  sentas kvazaux doloron. Vi bruligas min per viaj vortoj, per via malrapida parolmaniero... kaj mi ne havas alian eliron ol morti, cxar en la mondo ne estas io pli dolcxa, pli felicxiga, pli aminda lo vi... Kaj vi donas al mi tiom da gxojo ke en mia animo ne estas pli da speco por mi, sed nur por vi, kaj tiu cxi sento igas min krevi pro pleneco...

 Mia mondo estas tute alia de kiam mi konas vin... cxiun spiron via mi sentas, cxiu korbato via min tusxas... mi akompanas vin en cxiu momento. Mi estas apud vi de la momento kiam vi veligxas gxis kiam vi dormigxas, kaj dum via songxo mi gardas vin... mia mano protektas vin ame...

 Kaj mi sentas ke mi apartenas al vi kaj ke vi povas fari de mi kion vi deziru... kaj ke valoras la penon vivi sed nur pro vi kaj por vi... kaj mi alfundigxas en vi kaj ni ne estas du personoj, sed nur unu... kaj ni ambaux spiras je la sama ritmo, niaj sentoj estas la samaj... niaj revoj la samaj... niaj destinoj unu sola...

 Vi min posedas komplete...

  ---

 

Mi dormis kaj dum la tuta nokto mi auxdis vian vocxon misteran kaj varman. Dum la tuta nokto mi estis en vibro. En songxoj mi auxdis vin, mi sentis vin...

 Tre malrapide vi dissxiras min kaj cxiujn miajn pecojn vi metas en fajregon... Vi sendas al mi vian korpon en partoj... viaj gamboj venas en diversaj manieroj, via vocxo venas en diversaj manieroj, via busxo kaj viaj kisindaj lipoj venas... vi venas al mi en partoj kaj mi bolas pro deziro... kaj mi ne scis kion fari...

 En ebrio mi restas... en ebrio dumtage, dumnokte... cxiam en ebrio... en sojfo de vi... mi volas enmetigxi en vi, nagxi en vi, fari vin mia trans cxio... sen limoj...

 La mondo jam ne plu ekzistas por mi... en cxio estas nur vi... kaj tiu cxi sensacio dehakas min, dispartigas min... mi estas aero... mi estas nur akvo... nur sopiro... kaj mi flugas cxiam cxiam al vi...

 Mi volas ke vi spiru min, ke vi mangxu min en cxiu mangxajxo via, ke mi estu via svito, ke mi estu viaj larmoj, ke mi estu ene de vi cxiam, ke mia penso estu vi, ke miaj deziroj estu vi, ke mi vivu ene de vi, interne de vi, ke mi estu viaj organoj, ke mi estu viaj pensoj, ke mi estu viaj sentoj, ke mi estu nur vi, kaj vi kaj vi...

 Mi havas bezonon urgxan kaj neprokrasteblan... bezonon kiun mi ne povas plu lasi flanken, kiun mi ne plu lasu preterpasi... mi urgxe bezonas kunfandigxi kun vi... unuigxi al vi multe pli intense ol korpe... multe pli intime... mi urgxe bezonas kunfandigxi kun vi por ke ni estu nur unu sola estajxo... mi urgxe bezonas ke ni estu nur unu... ke mi ne plu estu mi, ke mi estu nur vi... tio urgxas al mi kaj ne estas bezono pli granda por mi... ne estas io pli grava por mi... mi volas esti vi... cxar nur vi ekzistas...

  ---

Mi scias, mia amata, ke mi jam en estas racia, ke mi ne plu esta homo, ke mi apenaux estas malpli ol planto, malpli ol vermo,  apenaux estajxo kiu baldaux malaperos de tiu cxi mondo, kiu baldaux farigxos io netusxebla, io nur sentebla, io rara kaj diafana...

 Mi scias, mia amata, ke nur via rigardo tenas min viva, ke nur viaj sopiroj tenas min viva, ke nur via korbatado tenas min viva...

 Mi ne estas kiu mi antauxe estis. Mia homa korpo jam ne ekzistas. Miaj homaj sentoj jam en ekzistas. Miaj revoj ne plu ekzistas. Nek cxio kio antauxe igis min homa.

 Vi transformis min, kaj mi estas nun tute senkorpa. Vi transformis min kaj miaj cxiutagajxoj jam ne plu havas sencon.

 Vi transformis min  kaj mi estas nur amo. Mi vin cxirkauxas. Mi enmetigxas en viaj pulmoj, en viaj renoj, en viaj intestoj, en via cerbo, en via hepato, en viaj vejnoj, en via spino, en viaj ostoj... Mi vin inundas...

 Vi, papilio, transformis min...

  ----

  
Cxiujn  virinojn mi rigardas avide… en cxiu mi sercxas vin…

 Tiu cxi febro sen kontrolo pelas min rigardi cxiujn virinojn…

 Kie estas viaj lipoj konstruitaj per mil auxroroj? Kie via rigardo plena je amo? Kie estas via korpo kiun mi volas kovri per mia tenero?

 Mi sercxas kaj sercxas…. Kiel frenezulo mi cxiujn vironojn rigardas…

 Mi ne povas regi min… Cxio en mi estas haoso… Cxio en mi estas angoro…

 …

 Via kapkuseno delikate subtenas vian kapon, viaj litotukoj cxirkauxbrakas vian korpon…

 …

 Kaj mi, kapkuseno via… litotuko via… mi en deliro… tro for de vi… cxiujn virinojn, ho ve!, mi rigardas avide… cxiujn virinojn, ho ve!, mi rigardas vane…