Min ravigas ĝia beleco kaj diverseco. Dalio estas ĥameleono, kiu

kaŝas multege vidaĵojn sub unu nomo.

Ili povas esti etaj kaj altaj, kun verdaj aŭ ruĝaj folioj kaj

diversspecaj floroj, de blankaj ĝis ĉerizkoloraj aŭ violkoloraj.

Diametro de iliaj floroj iam atingas eĉ 30 centimetrojn, dume

floretoj de alia speco estas nur 2-5 centimetroj.

Laŭ formo de floro, dalioj estas apartigitaj en 12 grupojn. Ni povas

ekvidi daliajn florojn similajn al kamomiloj, anemonoj, lilioj, kaktoj

orkidacoj, peonioj...

Latinan nomon ĝi ricevis de sveda botanikisto Andreas Dahl,

kiu fine de XVIII jarcento kolektis ĝin en Meksiko.

Tiuj ĉi dalioj mi fotis dum ekspozicio en nia urba botanika ĝardeno.

Hodiaŭ ni festas tagon de Litova Ŝtato. Laŭ hipotezoj de

Mi kolektis multe da ŝtonoj kaj ŝtonetoj

• Se vi volas ekscii, ĉu barĉo estas bone salita, vi devas enigi en supon du elektrodojn kaj ŝalti kurenton ( se vi sentos odoron de kloro, barĉo estas salita bone )
• Ke manoj ne fetoru per fiŝo, vi por kelkaj sekundoj mergigu ilin en kerosenon.
• Se via edzo dum intima momento nomos vin per alia nomo, respondu. Vi certe ne bedaŭros.
• Varmega kovrilo de poto, aspektas la same kiel malvarma.
• Vi vestos la saman robon dum longaj jaroj, se salajro de via edzo estos malalta.
• Vegetara supo estos pli nutriga, se vi enmetos iom da bovaĵo.
• Preskaŭ ĉiuj aparatoj uzas pli malmulte da elektro, kiam ili estas malŝaltitaj.
• Neniam laŭdu vian edzon kiam aŭdas aliuloj. Viroj komencos envii, inoj ja ekvolus konvinkiĝi je tio.
• Se vi timas dikiĝi, drinku antaŭ manĝado 50 g. de konjako. Konjako malgrandigas timosenton.
• Se kuirante kolbasetojn vi enmetos kubeton de bovbuljono, kolbasetoj odoros per viando.
• Se vi atendante gastojn sur via robo ekvidis makulon, trankviliĝu. Ĉio estas reparebla. Ekzemple, makulojn de graso vi facile forigos per benzino. Makulojn de benzino vi purigos per alkala solvaĵo. Alkalon efikas vinagro. Spuroj de vinagro humidigu per oleo. Kiamaniere senmakuligi grason vi jam scias...
• Kiel distingi veran svislandan horloĝon? Ĵetu ĝin forte sur planko de vendejo. Se horloĝo estas aŭtentika, vendisto devas tuj ricevi infarkton.
• Se viaj infanoj jam plenkreskis, kaĉon por ili vi ja povas kuiri en biero.
• Estas malbona kutimo manĝante rigardi al spegulo – vi manĝos vian feliĉon. Drinkante rigardos, vi ja tradrinkos vian vivon. Do en necesejo spegulon certe ne pendigu ...
• Ne kaptu malkaŝitajn konduktilojn per nudaj manoj. Konduktiloj povas rustiĝi.
• Memoru, ke etaj infanoj, restitaj sen prizorgo, rapide fariĝas etaj parencoj.
• Nenio tiel bone ornamos vian festotablon, kiel petardo ene de vazo kun blanka salato.

Hodiaŭ estas trista tago en Litovio. Ne tial, ke pluvegas...

Je la 14 de junio 1941 komenciĝis amasaj ekziloj. Dum 14 -18

de junio en Siberion estis deportitaj ĉirkaŭ 18 miloj da

loĝantaro. Inter ili eĉ 5 miloj da infanoj, pli junaj nek 16

jaroj. Plia parto de ekzilitoj konsistis tiamaj kleruloj:

instruistoj, kuracistoj, oficiroj, bienmastroj kaj iliaj

familianoj. De komenco de sovieta okupacio ( julio, 1940)

ĝis komenco de dua mondmilito en tiama Sovietio ( junio,

1940 ) estis deportitaj, enprizonigitaj kaj pafmortitaj

ĉirkaŭ 35 miloj da homoj. Tuj post dua mondmilito ekziloj

renoviĝis kaj daŭris ĝis 2 de oktobro de 1953 jaro. Laŭ

diversaj kalkulmetodoj ( ja sovieta KGB neniam malkaŝis

(-as, -os) siajn dokumentarojn...) estis ekzilitaj 150 – 350

miloj da litova loĝantaro. Multaj el ili mortis pro manko

da manĝaĵo kaj suferigaj laborkondiĉoj.

Dio el argilo modlis homon. Restis malgranda peceto de argilo.

- Kion ankoraŭ modli por vi? - demandis Dio.

- Modlu mian feliĉon! - petis la homo.

Nenion diris Dio, nur metis en polmojn de la homo agrilan restaĵon...

Mi jam delonge uzas "Picasa" por montri fotojn, tamen hodiaŭ mi ekvolis fari pere ĝi filmeton. Mi dum longa tempo provadis diversajn proponojn kaj jen mia "sukceso"

Mi invitas geamikojn iom promeni...

Belegaj laboretoj de mia amikino Lavanda www.ipernity.com/home/92656

hm hm hm ... interesaj muzikistoj :)

Feino alparolis geedzojn: “Vi dum 25 jaroj vivis en paco kaj

amo, do mi faros donacon al vi – mi plenumos po unu

deziron! “

La edzino havis deziron travojaĝi tra la tuta mondo kun sia

amata edzo.

La feino svingis sian bastoneton kaj en la virinaj manoj aperis

biletoj.

Serioza kvindekjara edzo diris: “Tiun eblon mi havas nur

unufoje! Mi pardonpetas, mia kara edzino, sed mi volas

virinon 30 jarojn pli juna ol mi!”

Svingis la feino sian bastoneton kaj… transsorĉis la viron en

okdekjaran maljunulon.

Konkludo: viroj verŝajne estas kanajloj, tamen feinoj ja estas inoj

Estis kvieta kaj varmega somera posttagmezo. La

malgranda lageto dormetis.

Pigra ranido observis longgamban insekton, kiu

glitumis malatente sur akvosupraĵo rekte en

ranidan buŝon.

Malproksime eta efemero sopire rigardis al ĉarma

efemerino: li ne havis kuraĝon alparoli ŝin.

Sur bordo, nur kelkaj centimetroj de la akvo,

malgranda floreto turmentiĝis pro soifo. La

radikoj neniel povis atingi akvon, malgraŭ tio, ke

ĝi estis tiel proksime. La floreto preskaŭ mortis.

Samtempe muŝeto dronis en akvo. Ĝi pro sia

distriĝemo enakviĝis, la flugiloj malsekiĝis kaj la

kompatindulo neniel povis suprenflugi.

Super la lageto vaste sternis branĉoj de kampa

prunarbo. Sur la plej longa branĉo pendis

granda, matura pruno. Subite ĝi kun pum falis en

la akvon. Obtuzan pum eĉ neniu aŭdis.

Tamen ĉirkaŭ ekfalinta bero en la trankvila akvo

disvastiĝis cirklaj ondetoj – unu, du,

tri,kvar...Kvazaŭ disiĝanta floro.

La unua cirklo kaptis la longgampan

malatentulon kaj ĵetis ĝin foren de la malfermita

ranida buŝo.

Alia ondeto la malkuraĝan efemeron puŝigis je

efemerino. Li ĝentile pardonpetis kaj ili enamiĝis

unu al alian.

La cirkloj ondis ĝis la bordo. Ili kunprenis la

kompatindan muŝon kaj ĵetis ĝin sur borda

herbo, kie ĝi povis sekiĝi la flugilojn. Ili ankaŭ

akvumis kaj refreŝigis la mortantan floreton.

Do, kiom da vivoj ŝanĝiĝis pro preskaŭ

nerimarkataj akvaj cirkletoj.

( Mia traduko laŭ rakonto de Bruno Ferrero )

Hodiaŭ mi hazarde trovis tre interesan muzikon kaj ĝi ekplaĉegis al mi

Tiu ĉi rakonto tre ekplaĉis al mi, kaj mi provis esperantigi ĝin.

Unu tage antikva ĉina imperiestro solene ĵuris:

“ Mi venkos kaj forigos el mia lando ĉiujn malamikojn!”

Post iom da tempo subuloj de imperiestro ekvidis lin

promenante en ĝardeno kun plej ardaj siaj malamikoj. Ili

ĉiuj tre amike kaj ĝoje babilis.

Subuloj estis ŝokitaj. “Ja vi ĵuris forigi el via

reĝlando ĉiujn malamikojn?”

“Do mi forigis ilin. Mi faris amikojn el ili!”

Apud vojo Ŝiauliai – Riga, 12 kilometroj norde de Ŝiauliai troviĝas monteto Domantai, kiun oni scias kiel Kruca Monto. Lokaj loĝantoj antaŭlonge nomigas ĝin monteto de preĝoj, de petegoj, Sankta monto. Apero de krucoj ĉi tie supozeble instigis la reprezalioj post subpremoj de 1831 jara kaj 1863 jara ribeloj antaŭ rusa caro kaj lia sociordo. Krucojn homoj starigis por memori tiujn, kiuj pereis batalante por libereco.

Ekzistas multe da diversaj rakontoj pri tiu monteto. Laŭ mi, plej bone klarigas apero de krucoj tiu rakonto.

Kamparano havis tre amatan filinon, kiu malsanigis. Neniu povis helpi. Ŝi fariĝis pli kaj pli malforta kaj ĉiuj jam vidis proksimiĝantan morton. Nokte patro mem zorgis pri sia filino. Meznokte li dormetis kaj ekvidis belan sinjorinon. Ŝi diris: “Se vi volas, ke via filino saniĝu, vi devas fari lignan krucon, mem porti ĝin kaj starigi sur monteto.” Patro faris, kiel tiu sinjorino konsilis. Kiam li revenis, lia filino ĝoja kaj sana renkontis lin. Kompreneble, poste ĉiuj, kiuj havis diversaj problemoj, komencis starigi krucojn sur tiu monteto kaj aperis Kruca Monto.

Dum soveta sistemo starigi krucojn oni rigore malpermesis. Per diversaj metodoj oni detruigis krucojn kaj monton mem, eĉ per buldozoj. Ĉirkaŭ monto ofte deĵoris militistaro kaj sovetaj gardantuloj. Ju pli oni detruis Krucan Monton, des pli popolo restarigis ĝin. Nuntempe oni povas kalkuli ĉirkaŭ 200 mil de diversaj krucoj, kapelkolonoj, statuetoj de sanktuloj, rozarioj. Ĉiu kruco havas propran historion, propran intencion.

Kruca Monto fariĝis simbolo de kontraŭstaro antaŭ soveta reĵimo kaj batalo por libereco. Ĝi estas kvieta atestanto de militoj, okupadoj, ekziladoj, reprezalioj kaj aliaj plagoj.

Kviete brulis kvar kandeloj.

Estis tiel silente, eĉ aŭdeblis ĝia parolado.

La unua diris: “Mi estas Trankvileco.

Bedaŭrinde, homoj jam ne kapablas gardadi min.

Mi pensas, ke mi tuj estingiĝos!”

La dua diris: “Mi estas Kredo.

Tamen mi estas tute malbezonata al iu.

Homoj nenion volas scii pri mi,

Do, kia senco plu bruli...”

Ege malĝoja la tria kandelo paroletis:

Mi estas Amo, kaj mi jam ne havas fortojn plu bruli.

Homoj malkomprenas kaj malindas min.

Ili ofte malamas eĉ siajn proksimulojn.”

Kaj ĝi ankaŭ estingiĝis.

Tiumomente en ĉambron eniris infano kaj ekvidis tri

estingiĝintaj kandeloj. Li ektimegis kaj ekkriis:

“Kion vi faras! Vi devas bruli, mi ja timas

mallumecon!”

Kaj li ekploris.

Tre kortuŝita la kvara kandelo diris al infano:

“Ne timu kaj ne ploru!

Ĝis mi brulas, mi ĉiam povas ekbruligi kaj tiajn tri.

Mi ja estas Espero!”

Infaneto ekridetis, prenis ĝin kaj ekbruligis ĉiujn

kandelojn.

Neniam estingu Esperon en viaj koroj kaj ĉiuj ni, kiel

tiu infaneto, estu iloj, kiuj per sia Espero povos

bruligi Kredon, Kvietecon kaj Amon!

Antaŭ multege da jaroj ekzistis insulo, kie loĝis ĉiuj

homaj sentoj kaj valoraĵoj: Ĝojo, Malĝojo, Prudento,

Amo kaj aliaj.

Foje ili eksciis, ke insulo tuj malaperos.

Do, ĉiuj forkuris en proprajn ŝipetojn kaj forlasis

insulon. Nur Amo ne trovis sian ŝipeton kaj petis

helpon.

En ŝika kaj komforta ŝipo Amo ekvidis Riĉaĵon.

“Riĉaĵo, ĉu vi povas preni min kune?”

“Ho, mi ne povas! En mia ŝipo multas oro kaj

arĝento. Por Amo mankas loko!”

Poste Amo ekvidis Fieron en tre impresa ŝipo.

“Fiero, ĉu vi povas preni min?”

“Amo, mi ne povas! Ĉe mi estas tiel perfekte! Mi

timas, ke vi ĉion difektos.”

Nun Amo sinturnis al Malĝojo, kiu ŝipiris preter.

“Malĝojo, mi petas, prenu min!”

“Ho, Amo! Mi estas tiel malĝoja, mi devas resti sola!”

Preter ŝipiris ankaŭ Ĝojo, sed li estis tiel kontenta, ke

nek ion vidis, nek aŭdis krion de Amo.

Tute malĝoja Amo ekaŭdis iun voĉon:

“Alvenu, Amo, mi prenos vin en mia ŝipeto!”

Amo estis tiel feliĉa,ke sukcesis atingi teron, eĉ

forgesis demandi la nomon de ŝia bonfaranto.

Tamen li jam foriris. Amo ekvidis Prudenton.

“Prudento, eble vi povas diri, kiu helpis al mi?”

“Tio estis Tempo.”

“Tempo? – ekmiris Amo. – Kial li helpis al mi?”

“NUR TEMPO KOMPRENAS, KIA GRAVA EN VIVO

ESTAS AMO.”

Aŭtoro nekonata, mi provis esperantigi ĝin

Mi trovis tre malordinaran katon!

Vi nepre devas konatiĝi kun ĝi