Վերջերս մէկը յիշեցուց, որ Հայաստանի հանրապետութեան «պետլեզուն» հայերէնն է: Եւ լաւ է որ յիշեցուց, որովհետեւ բոլորովին մոռցեր էի:

Օսմանեան կայսրութեան մէջ հայերէնը «պէտական» չէր, սակայն արեւմտահայերէնը ոսկեդարը ապրած է հոն ԺԹ դարու կէսերէն մինչեւ եղեռնը:

Վենետկայ հանրապետութիւնը 1717-ին շատ հեռու էր հայերէնը, ան ալ գրաբար հայերէնը իր «պետական» լեզուն հռչակելէ: Սակայն ահա կու գայ Մխիթար Սեբաստացին... մնացեալը գիտէք:

Բանի մը կը ծառայէ՞ այդ մոգական ածականը:

Կը յիշեմ, որ խորհրդային տարիներուն կար պետական շէնք իբրեւ հականիշ սեփական տունի եւ պետական խանութ՝ cooperative խանութին դիմաց: Աւա՜ղ «պետական» ածականը ստորին որակի խարան էր թէ' շէնքին, թէ' խանութին ճակատին: Վասն զի պետականը անտէր ըսել էր:

Պետական խանութի մը դարակներուն պէս ամայի եւ պետական շէնքի մը պէս մռայլ եւ անխնամ՝ «պետլեզուն» արգահատանք յառաջ կը բերէ, ուրիշ ոչինչ...: