This form is secure
Send a message
Search for members
This post is public
Առջի օրը Ֆրանքֆուրթ էի գործով: Նիստերէն ետք կ'իջնեմ Մայնի գետափը՝ զմայլելու երկնաքերներով եւ ռումբերուն խնայած նախապատերազմեան շէնքերով:
Մարդ-մարդասանկ չկայ քաղաքը: Պաս-պարապ փողոցներուն մէջ հազիւ մէկ երկու հոգի կը տեսնես հեռուները: Պէտք է ընկերութեան գրասենեակը դառնամ. մէկը չկայ շուրջս որ ճամբաս հարցնեմ:
Վերջապէս մարդաշատ փողոց մը կ'ելլեմ: Օտարներու թաղ մըն է, ուր հանրատուն, տարաշխարհիկ նպարեղէնի խանութ եւ ճաշարան զիրար կը հրմշտկեն:
Հոն մէկը ինծի ճամբան կը ցուցնէ: Քիչ մը անդին կը քալեմ երբ ականջիս... հայերէն խօսքը կը հասնի: Կ'ուզեմ վստահ ըլլալ որ պատրանք մը չէ, ինչպէս արդէն պատահած է:
Քովերնին կը քալեմ: Զիս կը նշմարեն ու կը դառնան: Կը ծանօթանան: Լիբանանահայ գործի մարդիկ են. խելացի ու համակրելի: Կէս ժամ կրցանք նստ իլ ու խօսակցիլ:
