La landlimo

Kiel vica stultaĵ’ sed ne timo,

Venas nokte la latva landlimo

Per vekado far uniformitoj -

Ven’ subita de l’ homoj subitaj.



Tiuj uniformitoj senŝerce

Sian taskon plenumas ekserĉe,

Kaj valizojn prezentas sen volo

Vekiĝinta vagona popolo.



Miaŭas kato, benante la sorton –

L’kato havas litovan pasporton,

Do vojaĝas sen peti pri vizo

En plektita korbet’, ĉe valizo.



Grumblas avo, montrante naivon:

- Damne, mi liberigis Latvion,

Eĉ vundita mi estis ĉe Ventspils…

Ĉu vi novan militon komencis?



Katmastrino replikas al tio:

- Vi alvenis por okupacio!

Nur dum lastaj dek jaroj, ververe,

Ni finfine ekvivis libere!



La disput’ doganistojn ne tentas,

Ili nur pri valizoj atentas,

Kaj flavbeka serĝent’ senmalice

Lerte stampas pasportojn laŭvice.



Miaŭas kat’, avo paŭtas kun tristo,

Kaj meditas mi, esperantisto,

Pri la baroj obstinaj, doloraj,

Plu starantaj en kapoj kaj koroj.



Ili pro l’ sankta am’ ne dissaltas,

Ili feras, betonas, asfaltas,

Ĉe okaz’ agreseme ekprancas…

Miaŭas kato. Nur al ĝi bonŝancas.