Vojagxo al IF

Vojaĝo al IF

 

1.Preludo

 

Kongresoj – jen esperantista vigla svarmo

dum varm’ somera!

Sed, versimile, estas pli da homa varmo

kun ĝoj’ sincera

en tiuj, lerte kaj multlande elprovitaj

kunvenoj vintraj.

 

Do, min inspiris la konstanta kolektivo,

nomata IF-o,

kiu kunvenas por Novjaro stabilkerne

preskaŭ eterne,

sed ja akceptis novbaptiton sen imposto

el rusa frosto.

 

Ĉu la event’ ne jam elstare fenomenas,

se homoj venas

tutfamilie for de la komforta hejmo -

al IF-ejo?

Mi serĉis kaŭzojn, ili estas en la listo.

Al analiz’, do!

 

2. La vojo

 

Volis la fortun’, ke mi trafu

en la buson “Vologda - Frankfurt”.

Kaj min lulas la buso fia

kun la necesej’ senfunkcia.

Duonluno soras helblanka,

duonvivo restas malantaŭ,

duonplena bus’ kun stertoro

skrapas vojon horo post horo.

Arda frost’, pisad’ ĉe taluso,

tute stranga ŝanĝo de l’ buso,

kaj denove l’ voj’ blankrusia,

monotona, senemocia.

Brest’, rublaĉoj, iro pagana

al kutima templo dogana,

priserĉado antaŭ Kristnasko -

ja ofic’, ordinara tasko.

Poste - poloj. Tiuj jam festas,

kontraŭ mia veno protestas,

kaj postulas - je mia miro -

plian pagon por plia iro.

Daŭras nokto, neĝa furoro,

glitas plu ŝoseo al foro.

Dormetado, ŝvit’ duonsvene

ĝis landlim’ germana matene.

“Aŭtobahn”, kelkhoro da hasto

pro l’ antaŭa neĝa prokrasto.

Neĝ’ flavetas, kvazaŭ eburo...

Jen. Ni venas al Magdeburgo.

 

1. Akceptejo

 

Stoko da paperoj,

destinitaj por mi,

montris, ke apenaŭ

mi sukcesos dormi.

Diris, do, HDP:

- Estas ja naivo!

Ĉu por la satdormo

venis vi al IF-o?

ja vin vokos are

prelegoj, ekskursoj,

manĝejo, jumejho,

diskutoj, danckursoj,

knabinaro, kantoj...

Do, por ĉiuj vokoj

devas vi samtempe

esti en tri lokoj.

Ankaŭ vesper’-noktoj

ne por dorma fajfo,

ĉar vi mem impetos

al la loga Knajpo.

Do, kunmetu streĉe

viajn fortojn, kara,

se vi jam aliĝis

al IF novjara.

 

 4.Prelego pri la tragedio

 

La dekunua de septembro -

nu, kiu gajnas?

Ĉu ŝanceliĝas l’ sankta templo,

aŭ nure ŝajnas?

Prelegas Ulrich, la spertulo,

l’aŭdantoj gapas:

Tiu ĉi svaga gajnkalkulo

ja okulfrapas!

Gajnas Usono - tiu povas

libere venĝi.

Gajnas Rusio, kiu trovas

pravigon en ĝi.

Gajnas judaro, jes, ja ili

ĉiam  profitas,

ĉar se ne gajnas eĉ - trankvili

emas kaj spritas.

Ĉu kvar aŭ sep miloj pereis -

ne gravas fine,

ĉar la pereo l’gajnon kreis.

Kaj tamen mi ne

oponas arde la diskuton,

mi sidas mire,

sen povo trovi la atuton,

ĉar, onidire,-

se l’ pereinto estus unu -

jen okulpiko!-

Sed se kelkmil - ni iru plu, nu, -

nur statistiko!

 

1. “Stenjka Razin”

 

Tio povus okazi

nur post kvina pokalo!

Kantas mi “Stenjka-n Razin”

en krepusko de l’ halo.

Levas voĉon libere

super rond’ aŭskultanta,

kaj  ekflugas  etere

tiu plendo glorkanta.

Pacan Knajpo-publikon

Volga-ondoj atakas.

Al mi ŝajnas, ke mi kun

kozakaro  kozakas,

ke la persa princino

min amore karesis,

ke en nokta senfino

mi ja ĉion forgesis,

ke l’ kozakoj- kompanoj

nun min moke blasfemas,

ke l’ persin’ en la manoj

antaŭsente ektremas...

Mia voĉ’ ekdubetas,

ĉasas plian koktelon,-

mi en Volgon ne ĵetus

amatinon, la belan.

Sed post dozo da vino

pretas agi fatale.

-          Eĥ, adiaŭ, persino!-

mi ekblekas finale

pri la amo ensorba,

pri libero ekkria...

Kion ŝatus mi sobra,

tion kantas ebria. 

 

1. La Novjara tablo

 

Mi promenas ĉe l’ tablego.

Mi englutas la salivon –

pli teruran ekzekuton

diabloj povus nur aranĝi, –

staras pladoj,–jen belego -

montras manĝo-perspektivon.

Rajtas ĉiu vidi l’tuton,

foti, flari, sed – ne manĝi!

 

Do, l’ amaso flare ĉeas-

sonas centstomaka ĝemo,

kaj sufiĉus glutsalivo

por plenigi du sitelojn!

Ĉiu la vizion kreas,

kun telero, forko, tremo

de la manoj, kun lascivo

okulumas frandajn belojn.

 

Plej raciaj kaj prudentaj

emas ĉe l’ fiŝaĵ‘ ariĝi,

ĉar viandoj pli abundas,-

tion mi konjektos poste,-

kun intencoj evidentaj

kaj kun revoj sole pri ĝi...

Ĉu animojn vere vundas

la fiŝaĵoj – eĉ senoste?

 

Infanaro kaj virinoj

okulvoras dolĉajn kukojn –

jen viviĝis fama fablo

pri vinberoj kaj pri vulpo!

Inoj kun dikiĝinklinoj

streĉe viŝas la nazmukojn

de l’bebaro, fortirante

ilin de l’ ŝteleta kulpo.

 

Kial mi solece gvatas

rusan vodkon inter vinoj?

Ĉio ĉi nur kontraŭ mono

aĉeteblas, do, forestas

dume tiuj, kiuj ŝatas...

Sed en miaj vivkulminoj

savas min nur vodka bono,

des pli kiam mi ekfestas!

 

Mi l’ vendistojn ne molestas,

paca restas, senprotestas,

 nur scivolon manifestas –

atendadas kaj ĉeestas...

 

1. Vico da Novjaroj

 

Jen Novjaro ruza, la Novjaro rusa,-

venas la unua en silvestra bal’!

Pretas mikrofono por gratula bono,

pretas ŝaŭma vino en pokaloj al

kunpuŝiĝo tinta en momento pinta,

kiam nadlo nadlon kaptos en horloĝ’,

sed ni dume drinku je la jar’ pasinta –

ja, ĝi ankaŭ havis ion por diboĉ’!

Streĉaj malfekundaj, kuras la sekundoj

lastaj en la jaro – jam ne kaptos vi –

kaj, post streĉa gapo – la horloĝa frapo!

Venis Nova Jaro, daŭras nia viv’!

 

Jen atendo nova ĝis Novjar’ litova,-

kisoj, dancoj, tostoj, - nur post unu hor’

ankaŭ en miela tero Israela

la horloĝoj venos al la festsonor’.

Hastu mi kun vino al la litovino –

estas bona kaŭzo por merita kis’!-

Kaj ( ne sen malico!) – staru nun en vico,

ĉar ne sola trovis kaŭzon por surpriz’.

Do, sen embarasoj tuj ekplenu glasoj!

fluu freŝa ŝaŭmo al la festa rob’!

Frapu glasojn tinte, kaj, jam englutinte,

ekatendu kune feston por Europ’!

 

Jen, post hor’ galopa – la Novjar’ eŭropa,

l’festo de plimulto, la apoteoz’!

Kaj refoje baŭmo de l’verŝata ŝaŭmo,-

kaptu la momentojn – ĝuu sen ripoz’!

Kvankam jam sen prancoj, tamen daŭras

                                         dancoj,

dancas la Novjaro laŭ Ŝengena ter’.

Iru ni en urbajn stratojn Magdeburgajn,

kie ŝvebas neĝo en la noktaer’,

plonĝu en popolon, en la festan bolon,

en jubilan ĝojon de l’ sendorma ar’.

Tamen lasu l’ svarmon, hastu en la

                                        varmon,

por denove levi ŝaumo-glason, ĉar –

 

pasas hor’ rapida – la Novjaro brita

ĉasas diboĉantojn per la nepra ven’,

Ebrieta brito kaptas laŭ merito

kisojn kaj gratulojn, dezirante en

molan liton plonĝi – snufi, dormi, sonĝi

plej tenerajn lipojn ĉe l’barboza vang’,

sed ne danci stulta, laca kaj tumulta

dum Novjaro flugas trans la ocean’.

Nur plej fortaj restas – tiuj daŭre festas,

sen dancad’ sidante ĉe l’ restinta vin’...

Estas jam ne por mi – mi forfuĝas dormi!

Ŝ-ŝarmaj gefeŝ-ŝtantoj, mi admiraŝŝŝ vin!

 

Jen Novjaro bona – la Novjar’ usona...

Ŝajnas eĉ pli brila la Novjar’ brazila...

Bonan nokton!

 

1. Ekskurso

 

Ĉu mi povus almenaŭ esperi, ke

mia tre diboĉema destin’

en muzeon de Otto von Guericke

senpripense venigos min?

 

Sed mi devus iom kleri por ke,

scii, kiu estas von Guericke...

 

Jes, mi lernis fizikon en infanaĝ’

sed apenaŭ memoras mi,ke

la vakuon eltrovis per sia saĝ’

tiu Otto von Guericke.

 

Do, al lia kastelo iras mi kun

ekskursanta aro por scii nun...

 

L’ĉiĉerono klopodas liveri, ke

politiko kaj diplomati’

estis ĉefokup’ de von Guercike,

kaj pro tiuj gloriĝis li.

 

Mi bedaŭras – tereno de l’ diplomati’

nur dezert’ malplena estas por mi...

 

Ni ascendas al la scienca salon’.

Jen globegoj el pura sulfur’,

kiujn uzis por ludoj kun elektron’

en Eŭropo li sola nur.

 

Kaj nun mi, elektristo, certiĝas, ke

estis mia kolego von Guericke.

 

Duonglobojn tenatajn per la vaku’

disen tiras jungita aret’,

konsistanta el ĉevalegoj dekdu,

instigata per vipoj, sed -

 

ne sufiĉas ĉevaloj – eĉ dekduop’

por konkeri l’ vakuon en tiu glob’.

 

Etulin’ proksimiĝas en bela rob’,

ion turnas, eksiblas la kran’,

kaj je du duonoj disfalas la glob’

sen asist’ de l’ potenca man’.

 

Kaj certiĝas ĉiu – ‘stas vero, ke

geniul’ estis Otto von Guericke.

 

Kaj foriras mi el la muzeo kun

iom malpli da enkapa vaku’...

 

9. Magio de l’ koro

 

Kaj alvenas vespero

por sorĉad’, por mistero –

do, ariĝu, infanoj!

Jen la sorĉa persono

kun magia bastono,

kiu vibras en manoj,

tremas sen pacienco,

tremas antaŭ komenco

de mirinda agado!

Vaĉas l’ aro gepatra

ĉe l’ altaro teatra

post dumtaga vagado.

 

Jen – neglekta eksvingo,

kaj unua atingo –

post ridet’ interrompa  -

serpentumas rubande

multkoloro en man’ de

magiisto, la trompa.

Pendas mir’ en okuloj

de l’ aĝuloj, etuloj –

vanas ja vivosperto

por la movon postsekvi,

kiun faris ja sen vi

l’ magiisto kun lerto.

 

Jen malplena poteto  -

Ĉu vi riskos, knabeto

Trovi ion enpote?

Prenu ĉapon, bastonon,

diru vian ordonon,

la famul’ Harri Potter!

Kaj miksiĝas kun miro

tiom forta deziro

en buŝet’ malfermita,

ke ekbruas alarmaj

la aplaŭdoj kun larmoj

de l’ publiko ravita.

 

Ni aplaŭdas por tio,

ke pro l’ sorĉa magio

eĉ forgesis ni pri ni!

 

... Elĉerpita entute

ŝviton viŝas pertuke

l’ magiisto Triksini.

 

10. Neĝo en Lutherstadt

 

Ho, nobla Martin Luther,- pardonu,

la benon, ne la punon nun donu

al tiu gaja aro plenaĝa,

kvazaŭ infanamaso malsaĝa

ĵetanta neĝobulojn trans tempo

ĉe via monumento kaj templo.

 

Ho, glora Martin Luther, ĉu preĝis

Vi, kaj ĉe la vespero ekneĝis!

La rara neĝo estas donac’ al

venintoj foraj kaj nekonataj,

ludantaj en la falo lanuga –

en vivo nia, kurta, sed nuna.

 

Kaj mi, seneklezia profano,

eksentas kvazaŭ tuŝon de l’ mano,

benanta nin por ĝuo kaj ludo.

En la Novjara festa apudo

l’ feliĉa buŝ’ eligas balbute

la dankon por vi, ho, Martin Luther!

 

<b sty