Mikaelo Bronsxtejn's blog

Elpensita amo

(dekdu poemetoj por ***)

 

Skribaĵ’ sur la vizitkarto

Vi tre plaĉas al mi - estas vero.    
Sama vero, ke vi flugas for.
Tamen mi kun sincero
diru, ke ja protektos memor'

la dancadon kun ardo,
ĝojon de la rigardo,
revojn kun iluzi'...

Koran dankon al vi!

23.08. 07

 

Eble

Eble, serĉanta inspiron,

sonĝas mi nun al subten’ de

vi, kiu folan admiron

vekas en mi ekstermende.

 

Eble, impetas koncentre,

mi por kompreni vin, kaj ne

palpi la vojon necerte

per meditad’ tutsemajne.

 

Eble… sed venas la fido,

kiu entempe ne feblas,

ke ne tro foras revido,

ke en la viv’ ĉio eblas.

05.09. 07

 

Via voĉo

Mi kredas, ke mi vin bezonas –

sed kial?

Nur via voĉo milde sonas

en mia

eventoriĉa viv’ necerta

kaj en la

matura koro, ami sperta –

sed sen la

sincera vorto ĝustesona –

velkanta…

do mi vin dankas, mia bona,

elkanta!

09.09.07

 

La vortoj

La vort’, metita ĝustaloke,

efikas pli ol la hazarda.

Ĉu sonas voke aŭ provoke

la vort’ de l’ enamiĝo tarda?

 

Ĉu en la sonĝ’ almenaŭ foje

vi rememoras min? Apenaŭ…

Vortumus mi eĉ jelpe, boje,

se trovus tion pli konvena

 

por  komprenigi mian senton

al vi… al mi – unuavice,

ĉar mi hezitas, kaj prudenton

alvokas damne kaj malice.

 

La vortojn trovi. L’pensojn formi.

Alie l’ viv’ ne bonas por mi.

10.09.07

 

Pluva bluso

Mi estas for

de prudentaj decidoj pri ia ekag’,

vanuas el kor’

la deziro kompreni, ke daŭras la tag’,

kaj vea venen’

plenigas bobele pokalon de l’ sort’,

kaj sonas en splen’

senpasia despero de blusa akord’.

   Revenu vi home, vizie, fantome,

   revenu en tuto eĉ nur  por minuto

   kaj restu kun mi!

   Amata senfine, plej ĉarma virine -

   en festoj, en plagoj, dum noktoj, dum tagoj

   delekto por trista anim’…

 

Fluas la pluv’,

gutoj lense grandigas ombregojn de l’ nokt’ –

jen estas la pruv’,

ke ne lasos min jam la kutima sufok’

de larma real’ –

same lense en larmoj grandiĝas vizi’ –

ebriiga fatal’

tute dronas en bluso kun penso pri vi.

 

Aperu senbrue, mirakle kaj flue

sur nuba podio por la melodio,

por blusa paŝad’.

Al rev’ efemera, glimante malvera,

loganta nin fore, tentanta amore,

nin blusas la pad’…

 

Cedas mallum’ -

nuban tukon je flikoj disŝiris la vent’,

telere la lun’

ŝvebas inter la flikoj de mia prudent’,

kaj kreas gitar’

purajn sonojn post sombre sopira obtuz’.

Trankviliĝas mi, ĉar

eĉ se vi ne revenos, plu daŭros la blus’.

nov.-06 – sept.-07

 

   Preskaŭ invito

Mi iĝos iam sobrul’,

tedema avaĉo,

knarvoĉe pri morboj miaj

mi plendos dum nia kun’, -

sed ardon de mia brul’

aprobas dume la aĝo,

kaj ridas okuloj viaj,

responde al miaj nun!

 

Plu daŭras iriza ir’ –

aŭroroj septembraj

naskiĝas en bunt’ kolora,

en fora arbara ben’,

kaj pli ol plenaĝa vir’

pri siaj plagoj portempaj

forgesas kun juno kora,

revante pri via ven’.

 

Juvele pretas por vi

manpleno da prunoj,

sincera regalo, predo

de mia ĝardena vag’,

kaj, malgraŭ ies envi’,

ni ambaŭ restadas junaj

ĉe nia senzorga kredo

pri l’ suno de nova tag’.

14.09.07

 

Amplitudo

Amplitudo de miaj pensoj
foje saltas ekster konscion,
aludante pri la atencoj
de l' racio ricevi ĉion.

Sen apudo, en pensa nudo
ne medito - traviv' ektrema...
Vidu, estas ĝi amplitudo -
do, nature, - pensad' ekstrema.

25.09.07

 

Envio

Mi prenas liniilon kaj surmape

mezuras la distancon inter ni, -

ĝi estas kurta, - deksep centimetroj!

Ĉu kredi tion? Ŝatus la anim’,

sed sobra penso frapas jam enkape,

ke l’ tuta lando estas…

Sen komentoj

mi vidas gruojn flugi al la sudo,

mi vidas nubojn flugi al la sudo,

la sudon celas blanka spur’ avia,

kaj mi envias…

27.09.07

 

Papilia aŭtun’

Papilia aŭtun’.

La aero plenplenas je revoj.

Adiaŭas anseroj -

kojno flugas al sud’ super mi.

Kaj hezitas mi nun

inter miaj preferoj kaj devoj,

inter vero kaj vero, -

la realo kaj la iluzi’.

 

Ion kaŝas maten’.

Savas min konifera arbar’ de

turmentiĝ’ triviala

per amika humida brakum’.

Mi liberas, kaj sen

konsekvenca pensad’, malmingarde,

sen serĉado kiala

simple paŝas al fora eklum’.

 

Ĉu naskiĝas la ver’ -

absoluta, senduba, difina -

en senzorga paŝado,

en la pina kaj muska ekspir’?

Min alvokas sincer’

de l’ malkaŝa rigardo virina,

kaj forestas la pado,

kiu  gvidas al saĝa elir’.

29.09.07

 

Vespera saluto

Venas vesper’

kun tristo.

Mia esper’ –

en disto.

Vastas la Ter’,

la lando…

Gravas la ver’:

ĉe l’ rando

norda nun mi

ekrevas,

ke sude vi

nun levas

glason da vin’

je mia

stranga destin’

ebria.

Do ankaŭ mi

englutu

brandon kaj vin

salutu

en via varm’,

elkora,

ho mia ĉarm’, -

aj, fora!

06.10.2007

 

La portreto

L’ okuloj en via portret’

depende de la sunekbrilo

jen montras la grizon de ekmaltrankvilo,

jen bluon de via kviet’.

 

Kaj pensas mi en embaras’

pri la diferenco mistera:

ĉu en maltrankvil’ aŭ kvieto ekstera

enestas bonŝanca okaz’?

 

Agordas mi spiron de l’ sent’

kun la itinero de l’ suno

por diri la vortojn, plej gravajn en nuno,

dum tiu konvena moment’.

 

Sed pace rondiras la sun’

sen kredi al ver’ Galilea,

kaj fuĝas de mi la moment’ malobea

al la sunsubira katun’.

 

Do kun senrezulta envi’

mi vane baraktas en reto…

ja antaŭ mi estas nur via portreto –

la muta fantomo de vi.

09.10.2007

 

 

Elpensita amo

Venis senatende

elpensita am’ kaj

tristo ekstermende,

helaj revoj ankaŭ

volvis min inunde,

en la sentokirlo…

Ĝojis mi dumlunde

pro la am-akiro.

 

Amo neĉasita,

ĉasta babilado,

post ekzist’ ermita

fajro kaj elan’, do

sentojn el la fundo

levis mia koro

ĝis agrabla vundo -

ĝuo kaj doloro.

 

Mi eĉ ne rimarkis,

ne avertis saĝo,

ke la amo mankis

en la elpensaĵo.

Mi en la inundo

dronis malsingarde

ĝis la fin’ de lundo,

kaj elplonĝis marde.

 

Per  revelacio

la destin’ min benis -

enamiĝo mia

tro rapide venis

al la adiaŭo

kun grinceto denta,

post trompita ravo,

ĝojo pormomenta.

 

Ĝis, adiaŭ, kara

elpensita amo!

Dolĉa kaj amara

estis via flamo.

Sed la kor’ sufloras:

 - Havas vi bontrovon -

elpensaĵ’ jam foras,

do - elpensu novan.

Okt.2007

 

Vojaĝo al IF

 

1.Preludo

 

Kongresoj – jen esperantista vigla svarmo

dum varm’ somera!

Sed, versimile, estas pli da homa varmo

kun ĝoj’ sincera

en tiuj, lerte kaj multlande elprovitaj

kunvenoj vintraj.

 

Do, min inspiris la konstanta kolektivo,

nomata IF-o,

kiu kunvenas por Novjaro stabilkerne

preskaŭ eterne,

sed ja akceptis novbaptiton sen imposto

el rusa frosto.

 

Ĉu la event’ ne jam elstare fenomenas,

se homoj venas

tutfamilie for de la komforta hejmo -

al IF-ejo?

Mi serĉis kaŭzojn, ili estas en la listo.

Al analiz’, do!

 

2. La vojo

 

Volis la fortun’, ke mi trafu

en la buson “Vologda - Frankfurt”.

Kaj min lulas la buso fia

kun la necesej’ senfunkcia.

Duonluno soras helblanka,

duonvivo restas malantaŭ,

duonplena bus’ kun stertoro

skrapas vojon horo post horo.

Arda frost’, pisad’ ĉe taluso,

tute stranga ŝanĝo de l’ buso,

kaj denove l’ voj’ blankrusia,

monotona, senemocia.

Brest’, rublaĉoj, iro pagana

al kutima templo dogana,

priserĉado antaŭ Kristnasko -

ja ofic’, ordinara tasko.

Poste - poloj. Tiuj jam festas,

kontraŭ mia veno protestas,

kaj postulas - je mia miro -

plian pagon por plia iro.

Daŭras nokto, neĝa furoro,

glitas plu ŝoseo al foro.

Dormetado, ŝvit’ duonsvene

ĝis landlim’ germana matene.

“Aŭtobahn”, kelkhoro da hasto

pro l’ antaŭa neĝa prokrasto.

Neĝ’ flavetas, kvazaŭ eburo...

Jen. Ni venas al Magdeburgo.

 

1. Akceptejo

 

Stoko da paperoj,

destinitaj por mi,

montris, ke apenaŭ

mi sukcesos dormi.

Diris, do, HDP:

- Estas ja naivo!

Ĉu por la satdormo

venis vi al IF-o?

ja vin vokos are

prelegoj, ekskursoj,

manĝejo, jumejho,

diskutoj, danckursoj,

knabinaro, kantoj...

Do, por ĉiuj vokoj

devas vi samtempe

esti en tri lokoj.

Ankaŭ vesper’-noktoj

ne por dorma fajfo,

ĉar vi mem impetos

al la loga Knajpo.

Do, kunmetu streĉe

viajn fortojn, kara,

se vi jam aliĝis

al IF novjara.

 

 4.Prelego pri la tragedio

 

La dekunua de septembro -

nu, kiu gajnas?

Ĉu ŝanceliĝas l’ sankta templo,

aŭ nure ŝajnas?

Prelegas Ulrich, la spertulo,

l’aŭdantoj gapas:

Tiu ĉi svaga gajnkalkulo

ja okulfrapas!

Gajnas Usono - tiu povas

libere venĝi.

Gajnas Rusio, kiu trovas

pravigon en ĝi.

Gajnas judaro, jes, ja ili

ĉiam  profitas,

ĉar se ne gajnas eĉ - trankvili

emas kaj spritas.

Ĉu kvar aŭ sep miloj pereis -

ne gravas fine,

ĉar la pereo l’gajnon kreis.

Kaj tamen mi ne

oponas arde la diskuton,

mi sidas mire,

sen povo trovi la atuton,

ĉar, onidire,-

se l’ pereinto estus unu -

jen okulpiko!-

Sed se kelkmil - ni iru plu, nu, -

nur statistiko!

 

1. “Stenjka Razin”

 

Tio povus okazi

nur post kvina pokalo!

Kantas mi “Stenjka-n Razin”

en krepusko de l’ halo.

Levas voĉon libere

super rond’ aŭskultanta,

kaj  ekflugas  etere

tiu plendo glorkanta.

Pacan Knajpo-publikon

Volga-ondoj atakas.

Al mi ŝajnas, ke mi kun

kozakaro  kozakas,

ke la persa princino

min amore karesis,

ke en nokta senfino

mi ja ĉion forgesis,

ke l’ kozakoj- kompanoj

nun min moke blasfemas,

ke l’ persin’ en la manoj

antaŭsente ektremas...

Mia voĉ’ ekdubetas,

ĉasas plian koktelon,-

mi en Volgon ne ĵetus

amatinon, la belan.

Sed post dozo da vino

pretas agi fatale.

-          Eĥ, adiaŭ, persino!-

mi ekblekas finale

pri la amo ensorba,

pri libero ekkria...

Kion ŝatus mi sobra,

tion kantas ebria. 

 

1. La Novjara tablo

 

Mi promenas ĉe l’ tablego.

Mi englutas la salivon –

pli teruran ekzekuton

diabloj povus nur aranĝi, –

staras pladoj,–jen belego -

montras manĝo-perspektivon.

Rajtas ĉiu vidi l’tuton,

foti, flari, sed – ne manĝi!

 

Do, l’ amaso flare ĉeas-

sonas centstomaka ĝemo,

kaj sufiĉus glutsalivo

por plenigi du sitelojn!

Ĉiu la vizion kreas,

kun telero, forko, tremo

de la manoj, kun lascivo

okulumas frandajn belojn.

 

Plej raciaj kaj prudentaj

emas ĉe l’ fiŝaĵ‘ ariĝi,

ĉar viandoj pli abundas,-

tion mi konjektos poste,-

kun intencoj evidentaj

kaj kun revoj sole pri ĝi...

Ĉu animojn vere vundas

la fiŝaĵoj – eĉ senoste?

 

Infanaro kaj virinoj

okulvoras dolĉajn kukojn –

jen viviĝis fama fablo

pri vinberoj kaj pri vulpo!

Inoj kun dikiĝinklinoj

streĉe viŝas la nazmukojn

de l’bebaro, fortirante

ilin de l’ ŝteleta kulpo.

 

Kial mi solece gvatas

rusan vodkon inter vinoj?

Ĉio ĉi nur kontraŭ mono

aĉeteblas, do, forestas

dume tiuj, kiuj ŝatas...

Sed en miaj vivkulminoj

savas min nur vodka bono,

des pli kiam mi ekfestas!

 

Mi l’ vendistojn ne molestas,

paca restas, senprotestas,

 nur scivolon manifestas –

atendadas kaj ĉeestas...

 

1. Vico da Novjaroj

 

Jen Novjaro ruza, la Novjaro rusa,-

venas la unua en silvestra bal’!

Pretas mikrofono por gratula bono,

pretas ŝaŭma vino en pokaloj al

kunpuŝiĝo tinta en momento pinta,

kiam nadlo nadlon kaptos en horloĝ’,

sed ni dume drinku je la jar’ pasinta –

ja, ĝi ankaŭ havis ion por diboĉ’!

Streĉaj malfekundaj, kuras la sekundoj

lastaj en la jaro – jam ne kaptos vi –

kaj, post streĉa gapo – la horloĝa frapo!

Venis Nova Jaro, daŭras nia viv’!

 

Jen atendo nova ĝis Novjar’ litova,-

kisoj, dancoj, tostoj, - nur post unu hor’

ankaŭ en miela tero Israela

la horloĝoj venos al la festsonor’.

Hastu mi kun vino al la litovino –

estas bona kaŭzo por merita kis’!-

Kaj ( ne sen malico!) – staru nun en vico,

ĉar ne sola trovis kaŭzon por surpriz’.

Do, sen embarasoj tuj ekplenu glasoj!

fluu freŝa ŝaŭmo al la festa rob’!

Frapu glasojn tinte, kaj, jam englutinte,

ekatendu kune feston por Europ’!

 

Jen, post hor’ galopa – la Novjar’ eŭropa,

l’festo de plimulto, la apoteoz’!

Kaj refoje baŭmo de l’verŝata ŝaŭmo,-

kaptu la momentojn – ĝuu sen ripoz’!

Kvankam jam sen prancoj, tamen daŭras

                                         dancoj,

dancas la Novjaro laŭ Ŝengena ter’.

Iru ni en urbajn stratojn Magdeburgajn,

kie ŝvebas neĝo en la noktaer’,

plonĝu en popolon, en la festan bolon,

en jubilan ĝojon de l’ sendorma ar’.

Tamen lasu l’ svarmon, hastu en la

                                        varmon,

por denove levi ŝaumo-glason, ĉar –

 

pasas hor’ rapida – la Novjaro brita

ĉasas diboĉantojn per la nepra ven’,

Ebrieta brito kaptas laŭ merito

kisojn kaj gratulojn, dezirante en

molan liton plonĝi – snufi, dormi, sonĝi

plej tenerajn lipojn ĉe l’barboza vang’,

sed ne danci stulta, laca kaj tumulta

dum Novjaro flugas trans la ocean’.

Nur plej fortaj restas – tiuj daŭre festas,

sen dancad’ sidante ĉe l’ restinta vin’...

Estas jam ne por mi – mi forfuĝas dormi!

Ŝ-ŝarmaj gefeŝ-ŝtantoj, mi admiraŝŝŝ vin!

 

Jen Novjaro bona – la Novjar’ usona...

Ŝajnas eĉ pli brila la Novjar’ brazila...

Bonan nokton!

 

1. Ekskurso

 

Ĉu mi povus almenaŭ esperi, ke

mia tre diboĉema destin’

en muzeon de Otto von Guericke

senpripense venigos min?

 

Sed mi devus iom kleri por ke,

scii, kiu estas von Guericke...

 

Jes, mi lernis fizikon en infanaĝ’

sed apenaŭ memoras mi,ke

la vakuon eltrovis per sia saĝ’

tiu Otto von Guericke.

 

Do, al lia kastelo iras mi kun

ekskursanta aro por scii nun...

 

L’ĉiĉerono klopodas liveri, ke

politiko kaj diplomati’

estis ĉefokup’ de von Guercike,

kaj pro tiuj gloriĝis li.

 

Mi bedaŭras – tereno de l’ diplomati’

nur dezert’ malplena estas por mi...

 

Ni ascendas al la scienca salon’.

Jen globegoj el pura sulfur’,

kiujn uzis por ludoj kun elektron’

en Eŭropo li sola nur.

 

Kaj nun mi, elektristo, certiĝas, ke

estis mia kolego von Guericke.

 

Duonglobojn tenatajn per la vaku’

disen tiras jungita aret’,

konsistanta el ĉevalegoj dekdu,

instigata per vipoj, sed -

 

ne sufiĉas ĉevaloj – eĉ dekduop’

por konkeri l’ vakuon en tiu glob’.

 

Etulin’ proksimiĝas en bela rob’,

ion turnas, eksiblas la kran’,

kaj je du duonoj disfalas la glob’

sen asist’ de l’ potenca man’.

 

Kaj certiĝas ĉiu – ‘stas vero, ke

geniul’ estis Otto von Guericke.

 

Kaj foriras mi el la muzeo kun

iom malpli da enkapa vaku’...

 

9. Magio de l’ koro

 

Kaj alvenas vespero

por sorĉad’, por mistero –

do, ariĝu, infanoj!

Jen la sorĉa persono

kun magia bastono,

kiu vibras en manoj,

tremas sen pacienco,

tremas antaŭ komenco

de mirinda agado!

Vaĉas l’ aro gepatra

ĉe l’ altaro teatra

post dumtaga vagado.

 

Jen – neglekta eksvingo,

kaj unua atingo –

post ridet’ interrompa  -

serpentumas rubande

multkoloro en man’ de

magiisto, la trompa.

Pendas mir’ en okuloj

de l’ aĝuloj, etuloj –

vanas ja vivosperto

por la movon postsekvi,

kiun faris ja sen vi

l’ magiisto kun lerto.

 

Jen malplena poteto  -

Ĉu vi riskos, knabeto

Trovi ion enpote?

Prenu ĉapon, bastonon,

diru vian ordonon,

la famul’ Harri Potter!

Kaj miksiĝas kun miro

tiom forta deziro

en buŝet’ malfermita,

ke ekbruas alarmaj

la aplaŭdoj kun larmoj

de l’ publiko ravita.

 

Ni aplaŭdas por tio,

ke pro l’ sorĉa magio

eĉ forgesis ni pri ni!

 

... Elĉerpita entute

ŝviton viŝas pertuke

l’ magiisto Triksini.

 

10. Neĝo en Lutherstadt

 

Ho, nobla Martin Luther,- pardonu,

la benon, ne la punon nun donu

al tiu gaja aro plenaĝa,

kvazaŭ infanamaso malsaĝa

ĵetanta neĝobulojn trans tempo

ĉe via monumento kaj templo.

 

Ho, glora Martin Luther, ĉu preĝis

Vi, kaj ĉe la vespero ekneĝis!

La rara neĝo estas donac’ al

venintoj foraj kaj nekonataj,

ludantaj en la falo lanuga –

en vivo nia, kurta, sed nuna.

 

Kaj mi, seneklezia profano,

eksentas kvazaŭ tuŝon de l’ mano,

benanta nin por ĝuo kaj ludo.

En la Novjara festa apudo

l’ feliĉa buŝ’ eligas balbute

la dankon por vi, ho, Martin Luther!

 

<b sty

 

                               

                                                     

 Opeleĉjo

 

“ OPEL-KADETT “, 1,2 l, HATCHBACK,

farbo: “pruno kun ŝtalo” 3 pordoj, alarmo,

centra seruro, fuelkonsumo- 5 l/100km.

Prezo grave rabatita : ... mil DEM.

ĜUU VIAN “OPEL” KAJ ŜPARU VIAN MONON!

 

                                           *    *    *

 

- Franz, ĉu vi vidas? Venu tien ĉi, hej - lasu tiujn monstrojn dormi en paco! Jen - admirinda ludilo...- mia onta mastrino karese tuŝetis mian maldekstran flankon, malfermis la pordon kaj ensidiĝis, refoje vokante la edzon, kiu gapis ĉe la eksterŝoseaj aŭtegoj. - Franz, kiom komforte mi sentas min en tiu etulo! Mi volas ĝin, mi jam ĝin amas! Estu ĝi mia Opeleĉjo!

- Hej, Sabina,- rebatis la edzo, venante al mia dekstra pordo,- ĉu vi certas, ke ĝi estas li? Kaj ĉu tio signifas, ke mi devas ekĵaluzi?- li malfermis la pordon kaj okupis la dekstran lokon.

Responde ŝi proksimigis siajn lipojn al la liaj, kaj okazis la unua feliĉa kiso en mia sino. Ho, kiom da ili estis poste!... N-nu... mi diru ke momente ankaŭ mi sentis min feliĉa, ĉar Sabina diris duonflustre:

- Otelo, mia amata! Certe ĝi estas li, mi sentas tion. Kaj li estos mia bona amiko. Ja mi delonge bezonas aŭteton por ke vi ne klopodu veturigi min al la oficejo kaj reen ĉiutage... Ĉu ne estas vi, kiu promesis, kara?

Ŝi turnis la ŝlosilon, kaj mi ekmurmuris kontentavoĉe, montrante mian plej teneran senton al tiu ĉarma virino. Momente, kun la diro “ ... do, montru, ke vi estas viro”, ŝi nehaste sed insiste premis mian gaspedalon. Mia tenera murmuro sekvante movon de ŝia piedeto transformiĝis al leona raŭko. Mi ne scias, kio estas leono; ŝi elbuŝigis tiun vorton en tono de grava komplimento.

- Ha, li vere posedas potencon! - diris Franz kun mireto iom falsa, tamen mi akceptis, kaj, ĉar Sabina lasis la pedalon, mi elmurmuris humile , ke mi faris ĉion eblan por plaĉi...

 

                                        *   *   *

Mi naskiĝis en marto 1984 kaj estis aĉetita de Sabina kaj Franz mezmaje en mia bebaĝo. Sed vi scias, aŭtoj maturiĝas rapide. Kaj tamen mi povas diri, ke mi havis feliĉan infanaĝon. Vere, la plej feliĉa kaj senzorga tempo ĝi estis - tiuj kvin jaroj, kiujn mi vivis kun Sabina.

Se mi konfesu la nuran veron... - ŝi ne estis tro sperta pri stirado.

Ŝi mallerte parkadis min ĉe urbaj butikoj, kaj, dum ŝi estis for, mi devintis aŭskulti, kiel grumblas kaj eĉ insultetas mian mastrinon la mastroj de l’ apude starantaj aŭtoj, kiel mokemas veninta vojpolicisto, sed - jen proksimiĝis ŝi, mia ĉarma Sabina, kaj degelis tuj la viraj koroj. Kaj malaperis insultemo, grumblado, mokoj. Kaj post la vortoj “ Aĥ, pardonu, mi estas tiom malatenta...”, elmurmuritaj kun tiom sincera kaj hela rideto, post tiuj simplaj vortoj ĉiam pretis deko da fortaj viraj manoj por leveti kaj turni mian poŭpobufron al la bezonata direkto. “ Dankon, dankon...” - diris ŝi svage, kaj tuj al mi : “ Ah, Opeleĉjo, kara, ili ofendis vin, ili ĵetis vin teren tro dolore!” Nu, ĉu mi povus ne admiri ŝin!

Dank’ al Sabina mi vidis la plej mirindan kaj belan lokon en mia vivo - la montaron! Estis ŝi, kiu ekinsistis : “ Mi volas iri al Svisujo nur per Opeleĉjo. Hej, kara, ni ja ne devas preni multajn aĵojn. Ni iras por ferii, ĉu ne?  Ni ŝparos monon ĉe l’ benzinaĉeto. Ja via fortegulo BoMoVo senkompate formanĝos  tion, kion ni povus elspezi por distroj. Nu, kara...” Kaj sola forta kiso suplemente al la vortoj plene sufiĉis por ke Franz cedu.

...Laŭvoje, post kiam mia benzinujo estis plenigita, Franz proponis al Sabina lunĉon en la apuda kafejo, sed ŝi rifuzis.

- Ja kien ni poste uzu la provizon kunprenitan? Jen la sako staras en kofrujo: sandviĉoj, legomoj, kafo... Mi preferas pikniki for de tiu benzinodoraĉo.

Ŝi mem elektis la lokon por pikniko, direktinte min laŭ vojeto al la bordo de iu rojo - tie estis konvena placeto inter ulnoj. Mi dormetis en la ombro dum ili ĝuis la akvolirladon kaj la manĝojn, do ilia gaja babilado kaj interkisado restis ekster mia atento. Vekis min ĝemetoj de Sabina - min frapis subita penso, ke io malbona okazas al ŝi. Sed ĵetinte la rigardon ŝiaflanken mi trovis ŝiajn ĝemetojn strange kontentaj, kaj entute ili agis iom strange sur tiu mola herbo, laŭ mi... Nu, pardonu, mi ja ne vidis antaŭe kiel homoj amoras!

Sed jen Sabina lace kisis la edzon kaj levis la kapon.

- Franz, vidu! - ŝi pepetis.- Opeleĉjo spektis ĉion... Ĉu mi forgesis malŝalti la lumojn? Jen konfuzo!...

- Ĉu li ĵaluzu vin eĉ kontraŭ via edzo? - ridetis Franz. - Ja li ne povas fari tion anstataŭ mi.

- Fi, arogulo! - reridis Sabina, sed...  mi ne scias, kio estas ĵaluzo, sed  ofendon mi jam spertis, do ankaŭ nun mi sentis min ofendita.

Tamen post iom da tempo antaŭ miaj okuloj aperis la foraj blankaj montopintoj - tio estis admirinda! Forgesinte la stultan (ĉu ne?) ofendiĝon mi gaje akcelis min al tiuj foraj blankaĵoj. Cetere ne longe mi sukcesis rapidi, ĉar la vojo iĝis malvasta, simila rubandon, ĵetitan  inter grandegaj rokoj. Jen dekstren, jen malen turnadis Sabina mian stirilon... Vertiĝo, jes - tion sentis ŝi, ankaŭ mi,versimile, nur Franz ridegis, dirante:

- Nu,  vi preferus vidi min ĉe la stirilo nun, ĉu ne?

- Ne, kara...- ŝi remurmuris, kunpreminte la dentojn pro atentostreĉo. Kaj eĉ akcelis min iom pli por antaŭiri kamionegon dum daŭris la rekta vojoparto. Sed subite antaŭ ni de-post vica vojturno aperis alia kamiono. Ĝi iris rekte al mia frunto. Cento da metroj,eble  eĉ malpli restis inter ni.

- Bremsu! - ekblekis Franz horore, sed mi sentis, ke estas malbona solvo. Ja ni jam preskaŭ vidis la ŝoforon de la apuda kamiono! Sed tiu renkonta ne reduktis sian rapidecon. Ĝi ŝaltis fortegan lumon kaj eksignalis jelpe, timige. Mi ne scias, kion faris Sabina, sed mi jam elektis la solvon. Kuniginte ĉiujn ĉevaletojn, agantajn en mia motoro, mi tutforte ekimpetis antaŭen kaj - okupis mian vojoflankon antaŭ la apuda kamiono kaj sekundojn antaŭ ol la timiga kamionmuzelo kun la blasfemanta ŝoforo ene pretersvingis la alian vojoflankon.

- F-fu!- elspiris Sabina ĉe la konsternita rigardo de Franz.- Savis nin Opeleĉjo, kara...                                 

...Ĉu mi povus rakonti la sentogamon kiu atakis min, dum Sabina pli kaj pli formovadis malantaŭen sian seĝon pro la ventreto kreskanta? Dum ŝi  aĉetis kaj instalis malantaŭe la etan seĝon kun rimeno? Dum ŝi gluis al la malantaŭa vitro afiŝeton “ Bebo en la aŭto” ?

Ĉio ĉi kortuŝis eĉ miajn ŝtalajn nervojn - jen kion mi povas diri, kaj punkto. Kiom da tempo povas elteni la ŝtalnervoj - mi ne scias. Sed kiam tiu uleto amuza, karesata kaj adorata( mi ne komprenas kial, sed mi samsentis...) de ĉiuj familianoj, kiam ĝi, malsekiganta fojfoje mian malantaŭan seĝon aŭ eĉ la genuojn de Sabina, jam kapablis sidi kiel reĝeto en sia seĝo kun rimeno, - tiumomente mi ekmalsanis grave la unuan fojon. Poste - la duan. Kaj Franz diris:

- Ni devas ŝanĝi vian aŭton, Sabina. Ne protestu, ja vi oftege veturadas kun la bebo, - kaj se Opeleĉjo paneos dumvoje... Pripensu tion.

 

                                      *     *      *

Post kelkaj tagoj ni iris en la saman vendejon, kie mi estis aĉetita. Sabina elektis tie mian multe pli junan fraton, venigis ĝin al mi por montri, kaj longe-longe staris apud mi, karesante min per siaj delikataj fingretoj. Poste ili foriris sed mi restis.

Por nelonge, tamen. Dum semajno la riparistoj ion ŝanĝis en mia motoro kaj ekster ĝi en aliaj partoj de mia korpo - mi sentis la freŝan metalon, gumon kaj oleon ĉie. Poste mi estis starigita en la salonon por vendo kaj la sekvantan tagon min aĉetis iu junulo kun barbeto kaj razita kapo.

Mi eĉ ne memoras lian nomon. Kaj ne volus memori. Estis li, kiu instalis en min suplementajn laŭtparolilojn - tiu freneza tambura ritmo estis troa por mia saloneto, sed li ŝatis tion. Estis li, kiu apenaŭ zorgis pri mia aspekto, direktante min al lavejo nur post insista postulo de polico. Estis li, kiu nutris min per la plej ĉipa fuelo, do, komence ofte protestis mia motorstomako. Estis li, kiu riskis vetkurigi min kontraŭ multe pli potencaj kaj same nezorgitaj aŭtaĉoj. Ho, kiajn insultojn mi ricevadis de li ĉe la neevitebla malgajno! Estis li... Tia vivo daŭris ĉirkaŭ jaron; tiam unu el liaj same sentaŭgaj konatoj gajnis min ĉe ia ludo. Tamen mi dankas mian unuan fimastron, ĉar dum restado kun li mi hardiĝis. Do, la sekvantaj uloj, kiuj posedis min, jam ne povis kaŭzi al mi pli gravan damaĝon. Restis nur spuro de ŝueto virina sur la plafona ledo de mia saloneto - mi eĉ ne diru kiel ĝi aperis - kaj diverskoloraj makuloj sur miaj seĝoj...

Sed iun tagon mia vica posedanto komencis trakti min kun nekutima zorgemo. Li forigis la nigran fulgoplenan oleon el mia motoro kaj plenigis ĝin per la freŝa, mielkolora. Li ŝanĝis miajn kalviĝintajn pneŭojn - ne je tute novaj, sed je la pneŭoj, donantaj ioman sekuron dum veturo. Per ŝampuo ( la unuan fojon!) li lavis mian internon kaj eksteron. Iajn tegaĵojn li aĉetis por kovri miajn makulitajn seĝojn. Kelkkolora strio kun la vortoj “Ŝild Cat” estis gluita  de li laŭlonge de miaj flankoj por ŝirmi etajn skrapvundojn. Ha, mi ekvidis min en ia vojspegulo! Vi ne kredos, estis jam 1997, mi estis oldulo inter funkciantaj aŭtoj, sed mi trovis mian aspekton estiminde brava!

Kaj la sekvantan tagon ni iris al iu oficejo. Tie mia posedanto renkontis la virduopon, parolantan inter si la lingvon, kiun mi ne aŭdis ĝis nun. Mi havis jam sufiĉan sperton por konjekti, ke mi refoje estas vendata, kaj tiu ĉi vendo ne estas ordinara. Tiel, do, okazis. Ŝvitaj manoj de mia nova posedanto, ĵus forkalkulintaj por la antaŭa kelkajn paperaĉojn, inter homoj nomataj “mono”, prenis mian stirilon lerte, kiel prenas vera fakulo pri aŭtoj. Kaj ni startis, en kompanio de kelkaj aŭtoj, samaĝaj kiel mi.

Nia longa vojo estis paŭzata de kelkaj bariloj, kiujn mia nova posedanto nomis “landlimo” aŭ “doganejo”. Tie iuj uniformuloj kontrolis miajn numerojn ĉie, kaj interŝanĝis kun mia posedanto iajn paperojn kontraŭ lia mono. Same ili agis rilate al miaj kompanoj, kiujn mi ne perdis, ĉar tutan tempon ni veturis procesie. Krom tiuj paŭzoj ni estis kelkfoje haltitaj de policistoj, kies uniformo estis ne simila al tiu, kiun mi vidis ĝis nun. Ankaŭ al la policistoj  estis donata mono, tamen sen ricevi ian paperon rekompence. Unu nokton ni dormis en iu arbaro, la du aliajn - veturis... Kaj fine ni atingis la grandurbon. “Sankt-Peterburgo” - mi legis la nomon sur ŝildo apudvoja, sed tiu nomo dume diris nenion al mi.

En la placo, kien ni venis, lokiĝis kelkcentopa grego da diversaj aŭtoj, inter kiuj svarmis homamaso. Estis la aŭtobazaro, mi komprenis. Al mia posedanto proksimiĝis kelkaj homoj. Ili ion parolis kun li, poste komencis detale esploradi min. Dum la esplorado kelkaj foriris, dirinte, ke mi estas rusta ladskatolo. Ĝi estis malvero ofenda por mi. Sed restis unu kun profunda cikatro survange. Li longe marĉandis, ĉiam menciante mian naskiĝjaron, kaj mia posedanto evidente iom reduktis la prezon, dekomence diritan. “ Taŭgas.”- diris finfine la cikatrulo. - “ Al tiuj etaj kaj malnovaj aŭtoj estas malpli da atento”. “ Kaj, do?” - demandis mia posedinto. “ Ha, ne gravas...” - mia nova mastro respondis.

 

                                      *    *     *

 

Mi admiras la urbon, kie mi vivas nun. Mi, en mia estiminda aĝo, sentas beban ĝojon, veturante en aŭtogregoj laŭ la stratoj, inter ŝtonaj homokaĝoj, inter brilaj kupoloj, rigardantaj al abunda akvaro - la riverego Neva kaj apudaj riveroj, riveretoj, kanaloj -  trans la aron da pontoj. Kelkaj el tiuj eĉ estas disigataj por la nokto - tiam laŭ la riverego al la maro kaj reen, al diversaj kajoj krozas varŝipoj. Tamen, apenaŭ oni povas nomi nokto tiun diafanan, iom nebulan krepuskon, kiu kovras la urbon post hela tago. La vojo klaras tiom, ke mi eĉ ne devas ŝalti miajn lumojn...

Mi admirus la urbon eĉ pli, se ne incitus min foje tiuj kavoplenaj stratetoj, kien direktas min mia mastro, tiuj fetoraj kortoj, kie li lasas min foje... se entute mi havus alian mastron.

Sed ne aŭto elektas mastron, bedaŭrinde. Sekve mi devas toleri la mian, obei liajn ordonojn kaj partopreni liajn aferojn, kiuj, cetere, tute ne plaĉas al mi.

Mi haltas nokte ĉe iaj butikoj kaj atendas dum mia mastro kun la kompano rompas ferajn serurojn, ŝarĝigas mian kofrujon kaj malantaŭan seĝon per iaj kestoj kaj poste devigas min hasti tutforte - ĉu mi estas junulo!? Iunokte ekis postkuri nin polica aŭto! Sed mia mastro orientiĝas en la labirinto de trairaj kortoj pli bone ol la policistoj, do ili perdis nin...  Tage la kestoj poparte estas venigataj al aliaj butikoj en bazaro, kaj la butikistoj ŝvitfingre forkalkulas monon por mia mastro. Li diras : “ Aha, ni gajnis!”, kaj mi jam antaŭscias, ke vespere ni ne iros rompi vican butikon, sed vagados laŭurbe kun fiodoraj ulinoj, ridegantaj false, alternantaj drinkadon kaj interkisadon kun mia mastro kaj la kompano, ĝis ili ne lasos min ripozi en iu el iliaj fetoraj kortoj.

Fojfoje la mastro lasas min en ombro apud iuj diverskoloraj lumigitaj pordegoj. Iam super  pordego estas lumoŝildo “ Casino”, aliam - “ Hotel “ aŭ “ Restaurant “. Mi ŝatas tion malplej, ĉar mi scias, kio estas okazonta. La uloj, sidantaj en mi vaĉas ĝis kiam el la pordego aperos ne kompanio, sed sola homo, aŭ paro. Poste ili lasas min por sekvi la elirintojn piede ĝis la ombro. Tiam mi aŭdas kriojn, miaj uloj ensidiĝas rapide kun fremdaj monujoj aŭ saketoj, kaj mi devas denove akceli min tutforte en iun fetoran korton...

Samtiel okazis hodiaŭ vespere. Mi estis parkita ĉemure kontraŭ lumigita pordego de hotelo,mi murmuris kviete, ĉar la afero estis kutima, sed ili ekvaĉis, streĉe okulumante la pordegon. Dum longa tempo neniu eliris, estis nur venantoj peraŭte. Tiujn renkontis ĉiufoje aperanta oficisto en orumita uniformo. Sed jen eliris virino kun saketo. Ŝin akompanis knabeto ĉirkaŭ dekjara. “ Ĉu ni dormu, kara,-

ŝi diris al li en la lingvo, kiu ŝajnis al mi tute konata, - ŝu ni rajtas dormi, se ni havas nur unu ŝancon por vidi la blankan nokton? Ni iru al la riverstrando. Oni diras, ke tie, apud la Hermitaĝo eblas spekti disigon de la pontoj.” Ŝi parolis trankvile kaj karese, io en ŝia voĉo tuj atentigis min. Sed ankaŭ miaj uloj streĉiĝis.

“ La klientino taŭgas.” - elgrumblis mia mastro. - “ Mem fordonos la saketon tuj. Pro la infano. Do, ek al laboro!”

Ili elaŭtiĝis, sed tuj kaŝis sin malantaŭ mi, ĉar al la pordego venis vica aŭto kaj renkontopreta aperis la orumita oficisto. Mi aŭdis malantaŭe, inter mia poŭpo kaj muro ilian senpaciencan spiradon. Tiumomente la virino kun la knabo proksimiĝis, kaj ankaŭ mia spirado iĝis iom stertora. Ĉar mi rekonis ŝin. Mia amo, mia Sabina iris al mi per  senzorgaj malrapidaj paŝoj. La knabo volis ŝajnigi sin memstara, sed antaŭ transiri la straton ŝi prenis lian manon, kaj tiel man-en-mane ili paŝis renkonten al la danĝero.

“ Ili apudas, estu preta.” - aŭdis mi mian mastron de malantaŭe. Ĉio ekprotestis en mia sino, mian kvietan murmuron ŝanĝis obtuza stertoro. Ie en mia fera sino naskiĝis arda deziro averti, fortimigi, savi... Sed mia voĉo ne estis komprenebla por ŝi, sendube ŝi eĉ ne rekonis min en mia nuna aspekto, ankaŭ pro la krepusko. “ Estos dolore...” - venis al mi subita penso.Mi ekmuĝis, kaj faris abruptan movon malantaŭen, puŝinte mian poŭpobufron kontraŭ la granita muro. Jes,ja, estis dolore, mi aŭdis krakon de la ŝtalo kaj plasto. Sed mi aŭdis ankaŭ la krakon de ostoj kaj jelpon teruran malantaŭ mi, kaj mi estis kontenta.

 

                                                                                          

    

 

 

 

                                                                                        Mikaelo Bronŝtejn

Libella

 

1.

-         Andrej Iljiĉ! A-andrej Iljiĉ! Kie vi?

-         Descendu, Soneĉka! Ĉi tie, en la forcejo mi estas…

La voĉo de Andrej Iljiĉ, iom obtuze venanta de trans plasta tegaĵo, sonis kun afablo kaj plezuro - laŭkutime. Soneĉka ambaŭmane levis sian lozan florkatunan robon iom super la genuojn por ne malsekigi ĝin en matena rosumita herbaro. Rosgutetoj, agrable freŝaj, perle pendis sur ĉiu herbero kaj tiklis la surojn dum ŝi estis akurate paŝanta suben laŭ mallarĝaj ŝtupoj, fositaj en dura sableca deklivo. Sekvis la pado inter brasikbedoj al lageta bordo – ses metrojn laŭlonge de tiu okupis la forcejo. De interne plastajn murojn dense kovris verdaĵo apenaŭ travidebla, nur trans ovrita pordeto Soneĉka vidis inter du verdaj ĝistegmentaj densaĵoj firman figuron de Andrej Iljiĉ. Varmo fluis tra la pordeton el la forcejo; trouzita makulhava militista jako estis ĵetita en la finon de la plasta dometo, dum la mastro en same makulhava oficira pantalono kaj ledaj pantofloj ŝvitvizaĝe kroĉadis kukumlianojn al du ŝnuroj, streĉitaj paralele ĉe la plasta tegmento. Supran tavolon de verda densaĵo abunde ornamis helflavaj floroj, kelkaj abeloj kontente zumadis tie, sed iom sube jen kaj jen pendis oblongaj, verukozaj maturaj kukumoj.

-         Bonan mate-enon, najbaro!- Soneĉka elkantetis. – Ĉu estas karasetoj por Tiŝko?

-         Bonan, bonan… - sen turni sin respondis Andrej Iljiĉ. – La katego vespere forvoris pli ol dekon – mi kun via Stasik nur eltiris la kaptilon, kaj jen Tiŝko jam ĉeas peteganta!

-         Stasik forveturis al laboro. – diris Soneĉka, paŝante inter la lianoj. – Ĉu denove tri sitelojn vi plenigos? Kion vi faros kun tiu amasego?!

-         Mi aŭdis la aŭton, – grumbletis Andrej Iljiĉ. – Endus, certe, doni al Stasik sitelon da kukumoj – li regalu kolegojn… Sed mi pigris ellitiĝi.

-         Ne endus. – firme rebatis Soneĉka. – La kolegoj tuj iun ekspedus por vodko! Ĉu vi ne rimarkis vespere – li apenaŭ kapablis stari?!

-         Mi rimarkis. – Andrej Iljiĉ respondis. – Tamen ne gravas. Jen vidu, kia belaĵo! Libella – laŭ mi la plej ĉarma kaj bongusta speco. Nur tro neobeema. Imagu, se mi kroĉas unu ĝian lianon por ke ĝi kresku en la direkton, kiu bezonatas por mi, tiu liano tuj ĉesas kreski! Sed la plantaĉo momente eligas novan lianon, aŭ eĉ du, kiuj kreskas laŭ ĝia plaĉo. Jen, gustumu freŝan…

-         Gravas… - respondis Soneĉka. – Li dormis kun Tiŝko ĉe enirpordo. – ŝi rompis de sur liano varmetan kukumon, formordis kaj elkraĉis flanken la pinton, poste ekmaĉis apetite, malrapide, montrante senriproĉajn dentojn inter pufetaj lipoj. - Tamen vere bongustas!..

-         Nu, via decido, kie li dormu… - grumbletis la najbaro. – Tamen prenu almenaŭ unu sitelon – helpu min…

-         Certe, mia decido! Ĉu ne doloras vin la dorso? Ŝajne vi jam sukcesis sunbruligi… - Soneĉka alproksimiĝis kaj frotetis la nudan fortikan dorson per kukumpeco.

-         M-m-m, kiom agrablas! – Andrej Iljiĉ lasis la lianojn kaj finfine turnis la ridetantan, preskaŭ grizan barbon al Soneĉka.

-         Ha-ha-ha! – apetite ridetis Soneĉka. – Ĉu vi ne sciis? Ĉiuj virinoj tiel uzas kukumsukon.

-         Efektive, mi aŭdis. – respondis Andrej Iljiĉ. Li enrigardis la ridantajn okulojn de Soneĉka, subite brakumis ŝin kaj forte kisis la pufetajn lipojn.

Neniam tio okazis antaŭe. Soneĉka iom embarasiĝis, streĉis la brakojn por rezisti, sed post momento, instigata de ia nekomprenebla fremda forto, kunigis ilin sur la fortika dorso de Andrej Iljiĉ. La kiso daŭris. Andrej Iljiĉ facile levis ŝian korpon de sur la tero, kaj tenere kuŝigis sur la militistan jakon. Ĉe tio la loza florkatuno glitis supren-supren, nudigante varman, tentoplenan ventreton kaj maturajn nesuntuŝitajn mamojn de la tridekkvinjara virino.

 

2.

Dum la tuta antaŭpensia vivo Andrej Iljiĉ stiradis helikopterojn. Dekomence en milita taĉmento, poste – en grava nafta kompanio. Al la kvindek sesa naskiĝtago, antaŭnelonge festita en eta amika rondo, restis de tiu enaera vivoparto nur dekduo da enkadrigitaj fotoj sur la muroj de lia ĝardendomo kaj du priĉiospertaj manoj. “Oraj manoj” – oni diris dum tuta lia konscia vivo. Estis ĝuste liaj du manoj, kiuj, liberiĝinte de oficaj devoj kaj ricevinte novan laborterenon – sepcentmetran virgan arbarpecon en ĝardenkooperativo naŭdek kilometrojn for de Piter, dum malpli ol dek jaroj sukcesis fari el ĝi etan paradizon kaj subtenadi ĝin eĉ en la plej malfacila tempo. La samaj manoj levis la domon, ne tre grandan, sed varman kaj laŭeble komfortan, ankaŭ perfektan banejon – specialan fieraĵon de Andrej Iljiĉ. Ili fekundigis la grundon, foriginte arbaron, planinte bedojn, arbustejojn kaj forcejon kaj ŝutinte ĉien abundan sterkon. Ili trovis subteran fonton, elfosis kaj aranĝis puton kun akvo, onidire plej bongusta en la kooperativo. Ili nobligis ĉean bordon de la lageto per artefarita strando tri metrojn longa, purigis la fundon, konstruis ŝtuparon - ĉion ĉi por naĝebleco post ŝvitbanado… Kurtadire, Andrej Iljiĉ estis mastro kaj majstro.

Li loĝis sola en sia kooperativa paradizo konstante, la urbegon vizitadis plej ofte – unu fojon en monato. “Por ke mia avinaĉo ne forgesu mian aspekton” – li diradis. La “avinaĉo”, lia edzino havis kvindek du kaj ne havis emon vizitadi la ĝardenon. Ĉefe, pro tio, ke ŝi, malgraŭ antaŭnelonga pensiuliĝo pro krurmalsano, plu oficis en Hermitaĝo, treege ŝatis sian oficon kaj volonte restadis post fino de labortempo, se estis bezono. Verdire, ankaŭ pro tio, ke ĉia ajn ĉebeda klopodado kun suprenlevita postaĵo (“seksumpozico numero kvar”- ŝi diris), elvokis en ŝi sinceran kaj fortan naŭzon. “Se al vi plaĉas – talpu tie ĝis la morto” – ŝi resumis por la edzo antaŭ du aŭ tri jaroj; tiu resumo transformis iliajn postajn rilatojn en pure formalajn.

Danilo, la tridekjaraĝa filo de Andrej Iljiĉ, ŝatis vizitadi la paradizon, sed lia ŝato estis specifa. “Vi pravas, paĉjo, estas paradizo. Tamen ja ĉu paradizon oni venu por laboro?” – estis lia ŝatata sinpraviga demando. Venante por sabatvesperoj kun du amikoj kaj kun konvena kvanto de “amikinjoj”, ĉiufoje li akaparis la banejon por ĝismatena “bruado”. Poste la kompanio dormis preskaŭ la tutan dimanĉon kaj forbalaiĝis ĉe vespero por reaperi post unu-du semajnoj en la sama virkonsisto, sed plej ofte kun aliaj “amikinjoj”. Andrej Iljiĉ toleris tiujn vizitojn de sia ununura heredanto, ordoninte tamen, ke tiu neniam lasu eĉ etan spuron de  la “bruadoj”. Efektive, dum certa periodo Danilo ĉiufoje igis la “amikinjojn” purigi ĉion antaŭ foriro. Sed foje iuj “amikinjoj” ekstrikis senaverte kaj lasis en la banejo ĉiujn restaĵojn de la nokta “bruado” ; aldone la konstantaj amikoj, diboĉante post nokta bano, rompis du valorajn pomarbojn kaj distretis fragbedon.

“Vi ne plu rajtas veni ĉi tien.” – diris Andrej Iljiĉ, kaj Danilo, konanta la karakteron de la patro, entute ĉesis vizitadi la ĝardenon.

-         Certe, vin tre ŝatis virinoj pro tiaj lipharoj… - diris Soneĉka, rigardante la fotojn. Neniam antaŭe malgraŭ trijara nabareco, ŝi trafis la domon de Andrej Iljiĉ. Strange…

-         Ĉu nur pro la lipharoj? – ridis Andrej Iljiĉ, preparante teumadon.

-         Eble ne nur, - rediris Soneĉka. – Ankaŭ via nuna barbo estas ne forpuŝa. Sed… sed la fotoj pendas iel strange, mi vidas – ke ne kronologie. Jen vi estas tute juna, sed la foto estas en la centro… Ankaŭ pro la ŝranketo kelkaj trafas en ombron, ne bonas spekti…

-         Estas mi, kiu faris tiun ordon. – grumbletis Andrej Iljiĉ. Li proksimiĝis al Soneĉka por kisi ŝian kolon. – Ĉio pretas por teumi, knabino. Sed ne emu tuj ŝanĝi la ordon en mia domo.

-         Kial ne? – ridetis Soneĉka. – Freŝa okulo rimarkas malglataĵojn.

-         Do imitu, ke la okulo estas jam malfreŝa, - rediris la mastro.

 

3.

Soneĉka estis naskita en provinco, tre malproksime de tie ĉi. Tamen la revo loĝi en Leningrado,  - ne en Parizo, ne en Moskvo, sed ĝuste en Leningrado,– ekĝermis en ŝia kapeto ĉu ne ekde ŝia kvarjaraĝo. Tiam en la infanĝardeno ŝi solistis:

                                 Dormas kviete la urbo glora,

                                    Sub la nealta blua ĉiel’.

                                    Kion vi sonĝas, ŝipo “Avrora”,

                                    En blanka nokto, en la duonhel’?

Ŝi staris silente antaŭ la infana koruso, kiu ripete kantis du lastajn liniojn, kaj tiu fora urbo kun iu nekomprenebla duonhelo de la blanka nokto ŝvebadis antaŭ ŝiaj duonfermitaj okuloj. 

Verŝajne eĉ en tiu aĝo obstina pridubo de ĉiaj ordonoj estis la ĉefa trajto en la karaktero de Soneĉka. Eĉ tiam ŝi mem elektadis robojn kaj amikojn, ŝatatajn studobjektojn kaj instruistojn, hobiojn kaj okupojn. Tial ŝi sen rimorso prifajfis insistajn rekomendojn de la gepatroj pri studentiĝo en unu el apudaj siberiaj grandurboj. Tuj post la adiaŭa vespero en mezlernejo de Angarsk ŝi aĉetis trajnbileton kaj kun negranda monsumo, donita de ploretanta panjo, forveturis konkeri Leningradon.

La urbego, certe, meritis ŝiajn strebojn. Ĝi estis grandioza kaj animoplena, pompe bela kaj kompanieca. Iamaniere, inter daŭraj promenadoj enurbe, ravita Soneĉka trovis la tempon por regule venadi por ekzamenoj en la konstruaĵon de la Teĥnologia instituto apud la sola enlanda monumento de Pleĥanov. Sed la poentoj ricevitaj ne estis sufiĉaj por studentiĝi ĉe la konkurso dekpersona por unu studenta loko.

Nu, Soneĉka havis dek sep jarojn, sveltan staturon kaj simpatian grizokulan vizaĝeton, ornamitan per densa kaŝtankolora hararo. Tute normala do estis tuja opinio, ke reveno al Angarsk signifus por ĉiuj parencoj kaj konatoj ŝian totalan malvenkon. Ankaŭ por ŝi mem – kaj tio estis plej doloriga. Do ŝi urĝe decidis akcepti edziĝproponon de sportema blonda leningradano Stasik, la hazarda konato, kiu  ekde ŝia unua tago en la urbego restis akompananto kaj fervore fidela amindumanto dum du monatoj. Pri sia decido Soneĉka telefonis al la gepatroj, kiuj ne esprimis specialan ĝojon. Same reagis ankaŭ la gepatroj de Stasik, kiu, cetere, estis nur unu jaron pli aĝa ol ŝi. Sed la geedziĝo okazis, kaj la posta duono de la vivo de Soneĉka pasis jam en la ŝatata urbego. Ĉu bonŝance aŭ male, du monatojn post la geedziĝo Stasik estis rekrutita al VDV, post sesmonataj studoj por pli ol jaro trafis la Afganian kampanjon, revenis en la okdek naŭa sen vundoj sed kun ia medalo kaj post jara senlabora vagado, helpata de iu veterana societo, ekoficis stabile en la sekureca servo de la banko “Peterburg”.  Ĉe lia rehejmiĝo Soneĉka jam estis patrino de paŝetanta kaj balbutanta Julka, kaj duajara koresponda studentino de la sama Teĥnologia instituto. La vivoiro estis preskaŭ glata, seneventa, se ne konsideri, ke Leningrado iĝis Peterburgo, ke Soneĉka diplomiĝis kiel inĝeniero pri industria ekonomiko kun jara prokrasto pro malsano de Julka, ke la teruran inflacion de la naŭdekdua sekvis kelkaj streĉaj jaroj, ke Stasik eĉ sukcesis gajni ekstermilitan pafvundon dum deĵorado en la banko, kaj, dank’ al tio ricevis preskaŭ senpage apartamenton en nova domo, konstruita de la banko, ke… tamen ne gravas – ĉiuj ĉi eventoj iel kaj ial tuŝis la animon de Soneĉka nur flanke, kaj nun… nun Julka havis la samajn dek sep, kiel iama Soneĉka. Tute memstara kaj sendependa persono – denaska peterburganino!

Sed Soneĉka – ŝi vivis la propran vivon. En daŭro de la pasintaj dek ok jaroj ŝiaj rilatoj kun la bopatra paro ĉiam restadis duonmilitaj. Ŝi perhaŭte sentis ilian interflustradon malkontentan, suspirojn de la bopatrino, aludojn de la bopatro. Dekomence la junedzinjo trankvile toleris tiun neamon – pro praktikaj konsideroj. Ne nervumi la bebon, finstudi, teni trankvilon en la hejmo – ĉio ĉi postulis nervostreĉon, sed Soneĉka kutimiĝis. Poste ŝi komencis respondi. Per aludoj al aludoj. Per riproĉoj al riproĉoj. Per sinpravigoj al akuzoj. Tiel ŝi sukcesis resti sendependa, kion ŝi plej ŝatis.

Ho, tamen enofice la situacio estis absolute alia. Soneĉka ekde la komenco de sia oficado montris profundajn fakajn sciojn kaj altajn kapablojn, sed ankaŭ la karakteron, neakcepteblan en specifa atmosfero de grandurbaj oficejoj. Tion ja ŝi ne volis toleri. La oficista kariero ŝia rekomenciĝis dum dekkvin jaroj sepfoje en diversaj kontoroj. Verve eklaborinte en la unua, post kelkaj monatoj Soneĉka rimarkis, ke la kolegoj-buroanoj ekŝatis pendigi sur ŝin laŭeble pli multajn siajn taskojn. Ŝi ekprotestis kaj estis maldungita per komunaj klopodoj de la samaj kolegoj. En la dua loko la kolegoj admiris ŝin, ankaŭ la ĉefo – sed aliel. Bedaŭrinde, ŝia opinio pri li ne estis reciproke admira, do ŝi rifuzis sian korpon al li kaj, nature, estis maldunginta. En la tria… ne, jam en la kvara, Soneĉka enamiĝis estron de la buroo kaj atingis reciprokan amon. Sen konsideri, ke la antaŭa amatino de tiu bona viro estis vicdirektorino de la tuta entrepreno… Do la fakto estis, ke dum la lasta jaro kaj duono Soneĉka estis senlabora. Bonŝance ŝia familio jam estis loĝanta ekster bopatraj muroj, kaj tio savis la aŭdon de pli koleraj riproĉoj, kvankam ion el la gepatraj diraĵoj Stasik fojfoje verŝis sur ŝin, revenante hejmen ebria.

Antaŭ tri jaroj Stasik ricevis heredaĵon. La forpasinta avino testamentis al li tiun ĉi parcelon kun dometo. La gepatroj ne pretendis ekloĝi tie, eĉ kontraŭe – ili diris, ke tiu kamparanumado estas sengajna kaj superflua afero. Ke ili ne junas kaj tro urbemas por longe loĝi cent kilometroj for de Piter. Ke salajro de Stasik estas plensufiĉa por aĉeti legomojn kaj fruktojn – jen la vendejoj plenplenas. Ke Julka studentas, kaj, samkiel ĉiu nunepoka junulino, en ĉerko volus vidi tiun ĝardenon. Ke necesas tuj vendi tiun aĉaĵon – kontraŭ kiom ajn oni proponus, sed … se tamen la sentaŭga bofilinjo volas ekmastrumi ĉe propraj bedoj, dio ŝin benu!

La dia beno efektive okazis. Dum tri sezonoj – de mezaprilo ĝis oktobra fino - Soneĉka viglis ĉe la ĝardenaj aferoj. Komence ŝi venadis la malnovan dometon nur por semajnfinoj kaj por festotagoj, sed, perdinte la lastan oficon, en aprilo de ĉi-lasta sezono kun ŝatata rufa katego Tiŝko ŝi ekloĝis konstante ĉe siaj arbustoj kaj bedoj. Iamajn legombedojn ekde nun plejparte ŝi uzis por diversaj floroj, seminte krome nur iom da petroseloj, celerioj, fenkoloj kaj aliaj manĝeblaj verdaĵoj. Inter siaj narcisoj kaj tulipoj, peonioj kaj dalioj, asteroj, heliantoj ktp.  Soneĉka kvazaŭ refloris mem. Daŭre vivante sian vivon, ĉi tie ŝi estis preskaŭ sendependa ĉiurilate, eĉ mone. Per ravaj bukedoj, farataj laŭmende de najbaroj por diversaj iliaj festokazoj, ŝi gajnis pli malpli sufiĉan sumon por nutri sin kaj Tiŝkon. Mendantoj venadis ofte kaj eĉ el foraj stratoj de la ĝardenejo. Do, se iam Stasik, vizitanta ŝin unu-dufoje semajne, preskaŭ ĉiam en profunde ebria stato, ne donis al ŝi monon – ŝi eĉ ne memorigis al li pri tio.

-         Neniam antaŭe mi estis tiom feliĉa… - flustris Soneĉka al Andrej Iljiĉ, karesante lian bruston grizharan. – Ĉu vi kredas, Andrej? Tridek kvin jaroj!..

-         Mi ne kredas, - respondis Andrej Iljiĉ, imitante ekmiron. – Ja tio ne povas esti, ĉar tio povas esti neniuokaze. Vi forgesis, knabino.

Ŝiaj larmoj gutis sur lian ŝultron, sed li diris nenion plu. Nur taŭzetis ŝiajn harojn permane.

Soneĉka vizitadis tiun logan liton jam dum tri semajnoj, ne regule, tamen ofte. Ekde tiu unua seksa proksimo kun Andrej Iljiĉ, okazinta iumatene en la forcejo, ŝi trovis tion, kion neniam donis al ŝi la edzo Stasik, nek la hazarda amato enoficeja. Ŝi trovis kontenton. Sed ŝi havis firman konvinkon, ke la kontento situas ĉie, kie ŝi estas kun Andrej. Liaj rakontoj pri kruelaj aŭ ridindaj okazintaĵoj – ho, ŝi pretis aŭdi lin dum horoj, retravivi lian vivon kun li en sincera kunsento – kaj la tuta gamo de ŝiaj emocioj ĉeestis en ŝia vizaĝo. Soneĉka fojfoje helpis lin ĉe liaj bedoj, malgraŭ liaj protestoj dum ŝia unua provo. Andrej konstatis ŝian lertecon sen laŭdi ŝin, sed laŭdon por ŝi enhavis liaj okuloj – tio estis plensufiĉa. Tiŝko ronronis, ricevante kaptitajn karasetojn preskaŭ ĉiuvespere, kaj Soneĉka ridis, aŭdante, kiel Andrej imitas ĝian ronronadon.

Jes, foje li grumblis – sed ja ankaŭ ŝi foje…

 

4.

Per necertaj paŝoj trenante sin de taksio al la dometo, Stasik notis malordon. Baba Nataŝa, la najbara avino, kliniĝis trans duonmetran barileton al lia parcelo, sen honto plukante liajn florojn per la dekstra mano. Per la maldekstra ŝi jam apenaŭ tenis grandan bukedon! Se Stasik ne estus ebria, li dirus pace: “Ĉu iu festo proksimas, baba Nataŝa? Do eniru la parcelon, ne ĝenu vin, prenu pli belajn…” Sed nun Stasik indigniĝis.

-         Babbba Nataŝa! – li ekblekis. – C-c-ci miajn florojn ŝtelas! Dio vin pa-pa-pa-p-punos!

-         Ha, dio! – sen evidenta ektimo rediris baba Nataŝa, kun malrespekto forturninte de li sian vizaĝon, parolante kvazaŭ al apuda ribarbusto. – Vidu lin, civitanoj – por maljuna avinjo, kiu iam lin lulis, li nun floreton avaras! Dio estas bonkora – li min pardonos! Sed ci, ŝtipulo, drinku, drinku, dum la najbaro vian edzinon uzetas!

-         N-normale!!! – diris Stasik, ekirante plu. Sed la itineron li iom ŝanĝis – nun li direktis sin al la domo de la najbaro.

Andrej Iljiĉ eniris hejmen, ĵus baninta sin post taga laborado. Ruĝo de lia kontenta vizaĝo estis videbla eĉ trans la grizo de la barbo. Li vestis nur nigran naĝpantaloneton kaj havis surkole grandan molan viŝtukon.

-         Ha, Stasik, bonvesperon! – diris li malrapide kun iom peza postbaneja spiro. – Bonega banejo estas hodiaŭ! Ankoraŭ restis varmego -ĉu vi ŝatus gustumi? Aŭ ni iru kontroli karasetojn?   

-         And-drej-ljiĉ…- Stasik perdis iom da siaj antaŭintencoj. – V-vi… c-ci… mia edzino… K-kiaj k-karasoj-al-d-diablo! Baba Nataŝa d-diras –je-en!

La mastro intertempe leviĝis, aliris fridujon kaj eligis ŝvitan botelon da “Petrovskaja”, kolbason kaj vazon kun peklitaj kukumoj. Ĉion ĉi li metis sur ĵurnaltableton – alia ne estis en la ĉambro – kaj komencis lerte tranĉi kolbason je akurataj ovalaj pecetoj.

-         Baba Nataŝa, baba Nataŝa… - li grumblis dum tranĉado. – Vidkapabla avinaĉo, des pli observema… Do, Stasik, mi resumu: banejon provi vi ne volas, karasetojn kapti – same. Restas nur unu propono. Mi ĝu