En la dudekunua jarcento chiuj homoj havas rajton libere vivi. Ankaü la Tibetanoj. La libera estas  simila kiel la varmo : Ne paroli devas pri ghi, sed devas senti tiun. Se ghi mankas tiam oni sentas malvarmon, kaj oni hejtas. La fajro donas varmon, sed ankaü bruligas kaj povas detrugi.

La orienta praa kulturo estas admirinda, ankaü la china, ankaü la tibeta. Estas bedaürinda, ke la  politiko metis ilin kontraü unu kun alia. Kio por iu estas sankta, tion la aliulo ne malhonoru, precipe se ili volas kune vivi. La formo de la libereco povas esti en aparta shtato, konfedaracio kaj  aütonomio Tio estas malbona afero, se la potenco diras al la popolo, ke al ili kio estas la bono, kaj kion devas ami.

La olimpion ne estas permesata enmiksi  en la politiko !

 La geografia situacio farigas orfa Tibeton. Sed ankaü la orfoj povas esti felichaj, se ili mem formas propran sorton.Veraj orfoj de mondo estas tiuj, kun kiuj aliuloj povas fari kion ajn, char neniu atentas pri ili. tial hodiaü ne estas pli orfa ol la tibeta popolo.