Üzenem az otthoni hegyeknek:                             Mi sciigas al la hejmaj montoj:

a csillagok járása változó.                                     La irado de la astroj estas varianta.

És törvényei vannak a szeleknek,                          Kaj havas leghon la ventoj,

esőnek hónak fellegeknek,                                    la pluvoj, la negho la altecoj,

és nincsen ború örökkévalo.                                   kaj ne estas eterne nubo.

A viz szalad, a kő marad,                                       La akvo kuras, la shtono restas,

a kő marad.                                                           lashtono restas.

 

Üzenem a földnek: csak teremjen,                           Mi sciias al la tero: nur produktigu,

ha sáska rágja is le a vetést.                                   se akrido machas la semadon.

Ha vakond túrja is a gyökeret.                                  Aü talpo nazplugas la radikon.

A világ fölött őrködik a Rend,                                    Super la mondo gardas la Ordo.

s nem vész magja a nemes gabonának,                    kaj ne dronas la grajno de bona greno,

de híre sem lesz egykor a csalánnak,                        kaj malaperas la dorna herbacho,

az idő lemarja a gyomokat.                                       la tempo erodas la herbacho.

A viz szalad, a kő marad,                                          La akvo kuras, la sgtono restas,

a kő marad.                                                              la shtono restasm

Üzenem az erdőnek : ne féljen,                                   Mi sciigas al la arbar': ne timu,

ha csattog is a baltások hada.                                    se ankaü hakilegoj krakas,

mert erősebb a baltánál a fa,                                       char estas pli forta la arbo,

s a vérző csonkból virradó tavaszra                               char la sanganta trunko printempe

új erdő sarjad győzedelmesen.                                     denove arbaro ghermos venkinte.

S még mindig lesznek fák, mikor a rozsda                    Char chiam ekzistos arboj, kiam la

a gyilkos vasat rég felfalta már,                                     rusto elkorodis la mortigan feron,

s a sujtó kéz is szent jóvátétellel                                   ankaü la frapantal manoj polvighis

hasznos anyaggá válik a föld alatt....                             utilighis jam sub la tero...

A viz szalad, a kő marad,                                             La akvo kuras, la shtono restas,

a kő marad.                                                                 la shtono restas.

 

Üzenem a háznak, mely fölnevelt:                                 Mi sciigas al la domo, kie

ha egyenlővé teszik is a földel,                                      mi edukighas: oni forrazas,

nemzedékek örváltásain                                                dum sanghoj de generacioj

jönnek majd ujra boldog épitők,                                      venos la felichaj konstruistoj,

és kiássák a fundamentumot,                                        kaj elterigos la fundamenton,

az erkölcs ősi, hófehér kövére                                        kaj sur la shtonon de la moralo

emelnek falat, tetőt, templomot.                                     konstruos muron, domon, preghejon.

 

Jön ezer új Kőmüves Kelemen,                                     Venos mil masonistoj, kiuj,

ki nem hamuval és embervérrel                                      ne per mortero, kaj homa sango

köti meg a békesség falát,                                            ligos la muron de paceco,

de szenteltvizzel és búzakenyérrel                                 sed per la benitakvo, kaj pano

és épit régi kőböl új hazát.                                            masonos el praaj shtonoj patrujon.

Üzenem a háznak, melly fölnevelt:                                 Mi sciigas al nia praa domo:

a fundamentom Istentől való,                                          la fundament' devenas de Dio.

és Istentől való az akarat,                                              kaj de Dio devenas la volo,

mely újra épiti a falakat.                                                kiu denove  masonas la muroj.

A viz szalad, de a kő marad.                                         La  akvo kuras, sed la shtono restas.

a kő  marad.                                                                la shtono restas.

 

És üzenem a volt barátaimnak,                                      Kaj mi sciigas al miaj eksaj amikoj,

kik megtagadják ma a nevemet:                                     kiuj nun rifuzas mian nomon:

ha fordul ujra egyet a kerék,                                           se la rado turnighos denove,

én akkor is a barátjók leszek                                         mi estos tiam liaj amikoj.

és nem lesz bosszú, gyülölet harag.                              kaj sen vengho,malamo, kolero,

Kezet nyujtunk egymásnak és megyünk,                        Ni manpremos unu kun la alia

és leszünk Egy Cél és Egy Akarat:                                ni estos Unu Celo, Unu  Volo:

A viz szalad, de a kő marad,                                          La akvo kuras, sed la shtono restas,

a kő marad.                                                                  la shtono restas.

 

 És üzenem mindenkinek,                                             Kaj mi sciigas aj chiu,

testvérnek, rokonnak, idegennek,                                   al frato, parenco, fremdulo,

gonosznak jónak, hüségesnek és alávalónak,                 malbonulo, bonulo, fidelulo, achulo,

annak, akit a fájás űz, és annak                                    al li kiun la doloro pelas

kinek kezéhez vércseppek tapadnak:                             al kies manoj sangh' alternighas:

Vigyázzatok és imádkozzatok !                                     Atentu kaj preghu !

Valahol fönt a magos ég alatt                                        Je supre sur la alta chielo

mozdulnak már lassan acsillagok,                                 vovighas jam malrapide la astroj,

s a viz szalad, és csak a kő marad,                               kaj la akvo kuras, nur la shtono restas

a kő marad.                                                                 la shtono restas.

 

Maradnak az igazak és a jók.                                       Restas la veroj kaj la bonoj,

A tiszták és a békességesek.                                       La puruloj kaj paceculoj.

Erdők, hegyek, tanok és emberek.                                Arbaroj, montoj kaj veraj dogmaroj.

Jól gondolja meg ki mit cselekszik !                               Chiu bone pripensas kiu kion faras !

 

Likasszák már az égben fönt a rostát,                           Jam la diligentaj angheloj

a csillagok tengelyét olajozzák                                      en supre chiel'  faras la kribrilon

szorgalmas angyalok.                                                   kaj oleasla aksoj de la astroj.

És lészen csillagfordulás megint,                                   kaj denove estos astroturnigho.

és miként hirdeti a Biblia:                                              kiel la Biblio anoncas:

megméretik az ember fia,                                              la homoj estos mezurota,

s ki mint vetett, azonképpen arat.                                   kiu kiel semis, tiel rikoltos.

Mert elfut a viz, és csak a kő marad,                              Char forkuras la akvo, nur la shtono

de a kő marad.                                                              sed la shtono restas .           restas