Aŭtoro. Gianni Rodari Autore. Gianni Rodari
La maljunulino kaj la luno La vecchietta e la luna
Iam, kiel najbarinon Un tempo, per vicina
mi havis unu avineton, ebbi una vecchiettina,
tiel aĝan, tiel malriĉan così vecchia, così povera
ke en ŝia povra hejm' mankis che in casa sua non c'era
eĉ simpla, plej simpla lampeto. nemmeno una lampadina.
Dumvespere, lun-lumo, Le bastava di sera,
por prepari al si vespermanĝon, sufiĉis il lume della luna per farsi la cena
kaj ankaŭ por enlitiĝi. e per andare a letto.
Estis ŝia bonŝanco, la lun-pleno! Fortunata quand'era luna piena!
Sed, la lun' vojaĝas. Ma la luna viaggia.
Kaj fojfoje forestas dum kelka tempo. A volte resta via per qualche giorno.
Atendante de la lun' revenon Aspettando il suo ritorno
la maljunulin' kiel aranĝis sin? la vecchiettina come ci vedeva?
Per tre malgranda lumo kiun ŝi tenis Con una piccola luce che aveva
en fundo de la pupiloj klaraj, in fondo alle pupille chiare,
kaŝita meze de sulkoj: nascosta tra le rughe:
de la espero brileto una piccola speranza
sufiĉis al ŝi, por lumigi bastava a illuminare
ŝian malriĉan ĉambreton. la sua povera stanza.
el itala esperantigis Helena
Send a message
Search for members
verdeca says:
Helena Tylipska says:
Helena
Jakvopro says:
Helena Tylipska says: