La juglandarbo stucita

jes mi konas juglandarbo. Mi venos al Italio kaj sidas en ombro de ĝi

Kara Jakvo, dankon por vizito. Fakte tiu priskribita juglanarbo, estas bela kaj grandanima, Ĝia forta branĉo tenas infan-balancilon, sube staras malnova tablo kun seĝoj diferencaj (eĉ ne du samaj). Vizitante miajn bofratojn, ni kolektiĝas sub la arbo por gaje manĝi akvomelonon. Foje iu kaptas la nukson sur la kapon.. Ĉu estas la averto de juglandarbo, aŭ ties amika kareso?...

Mi salutas vin - Bonvenu en mian reton.
Iam, antau' c'irkau' 30 jarojn mia avino Natalija donis al mi kelkajn plantidoj de Juglando (ni tiam vivis en la lando nomita proksimume Jug-lando). Mi ilin plantis c'e la bordo de rivero Sava, en la insulo Ada, c'e Beograd, esperante ke ankau' multaj homoj plantos similajn arbojn ke tie venu sciuroj. Ili ne plantis, sciuroj ne venis, mi foriris, sed la arboj bone kreskis. Mi ilin vizitas de tempo al tempo.
Mi admiras la plantojn c'ar ili faras vivon el neviva tero. C'iuj aliaj, ec' mi mem, de la produktoj, kiujn faras plantoj - faras nur abomenaj'ojn kiuj malpurigas teron.
C'u iam homoj komencos estimi puran naturon?
Mi faris la verkon pri melodiozo kaj esprimoric'o de serbaj kaj similaj parolmanieroj, kie mi pledas ke faru esploradon pri la ric'eco de popolaj parolmanieroj. Tiu afero estas multe neglektita kaj, ec', ofte - strangolita, c'ar lingvistoj pli multe okupig'as pri landaj normitaj oficialaj lingvoj. Tiuj lingvoj estas necesaj por la merkato kaj diplomatio sed ne enhavas plenan animon de popolo.
G'is la sekvonta inters'ang'o de mesag'oj!